Տարեդարձային ֆիլմերը՝ նոր պատմություններ և հին հիշողություններ կինոդահլիճում

Տարեդարձային ֆիլմեր. Հիշողությունների և նոր պատմությունների շաբաթավերջ

Տարեդարձային ֆիլմերը պարզապես ժամանակի նշում չեն․ դրանք հանդիսատեսին հրավիրում են վերամիավորվել սիրելի դասականների հետ և բացահայտել նոր ու համարձակ ձայներ։ Այս շաբաթվա վերջում, կինոթատրոնները և Կորոնադո կղզու կինոսերները նշում են այնպիսի իրադարձություններ, որոնք միավորում են սերունդներ ու ժանրեր՝ ստեղծելով կինոիմացության փորձ, որը համատեղում է հին հիշողություններն ու նոր հայացքները։

«Վերադարձ դեպի ապագա». Ժամանակից դուրս ճանապարհորդություն

Քառասուն տարի առաջ Մարտի Մաքֆլայն առաջին անգամ գործարկեց Դելորեանը՝ հանդիսատեսին տանումով ժամանակի բարդ ճանապարհորդության։ Այսօր «Վերադարձ դեպի ապագա»-ն պարզապես պաշտամունքային ֆիլմ չէ, այլ մշակութային խորհրդանիշ։ Ինչպես նշում է Մայքլ Ջեյ Ֆոքսը․ «Փողոցում երեխաները հաճախ ասում են՝ ահա Մարտի Մաքֆլայը։ Բայց ես արդեն տարեց մարդ եմ»։ Թեև Ֆոքսը ծիծաղում է տարիքից և Պարկինսոնի հիվանդությունից, նրա կապը ֆիլմի և այն միլիոնավոր մարդկանց հետ, ովքեր մեծացել են դրանով, մնում է անփոխարինելի։

Այս տարեդարձը ֆիլմը կրկին վերադարձնում է մեծ էկրան՝ նոր 4K տրիոլոգիայի հավաքածուով։ Իրադարձության առանձնահատկությունը միայն ֆիլմի տեխնիկական հնարամտությունը կամ 1980-ականների նոստալգիան չէ, այլ այն, որ այն դարձավ միշտ հասանելի տարբեր սերունդների համար։ Ֆոքսը ասում է․ «Հիմա և 1985-ի միջև հեռավորությունը ավելի մեծ է, քան 1985-ի և 1955-ի միջև։ Դա ֆիլմը դարձնում է ավելի մատչելի։ Մարդիկ չեն սահմանափակվում իրենց ժամանակով։ Նրանք չեն ասում՝ սա իրական է, սա՝ ոչ։ Բոլորն էլ ֆանտազիա է»։

Տարեդարձային ցուցադրումները նախատեսված են ոչ միայն հավատարիմ երկրպագուների, այլ նաև ընտանիքների, նորահայտ հանդիսատեսի և նրանց համար, ովքեր յուրաքանչյուր դիտմամբ բացահայտում են ֆիլմի էությունը։ Ֆոքսի սեփական փորձը՝ ֆիլմը դիտել Սուրբ Ծննդյան գիշերը՝ պոպկորնով, նորից գտնել իր երիտասարդությունը՝ հենց այն պարզ հրաշքն է, որի համար ապրում են տարեդարձային ֆիլմերը։

Կորոնադոյի կինոփառատոն. տասը տարի կինոյի կախարդանք

ԱՄՆ-ի մյուս ծայրում՝ Կորոնադո կղզում, Կորոնադոյի Կինոփառատոնը նշում է իր տասներորդ տարեդարձը՝ մեկտեղելով կինոգործիչների, փորձառու մասնագետների և կինոինկիրների հինգ օր շարունակ ցուցադրումների, պանելային քննարկումների և համայնքային միջոցառումների համար։ Փառատոնը հիմնադրել է Դագ Սեն Դենիսը, իսկ ներկայումս ղեկավարում է Մերիդի Բուք՝ գեղարվեստական տնօրենը։ CIFF-ը փոքր քաղաքի նախաձեռնությունից վերածվել է անկախ կինոյի նշանակալի հարթակի։

«Տասներորդ տարին պարզապես իրադարձություն չէ՝ դա այն ուղին է, որ անցել ենք, և այն պատմությունները, որոնք մեզ միավորում են», – ասում է Բուքը։ Այս տարվա ծրագիրը առավել բազմազան է՝ համարձակ տեսլականներով ինչպես փորձառու մասնագետներից, այնպես էլ նոր ձայներից։ Մամուլի տնօրեն Դորին Հիթն ասում է․ «Տարեդարձը շատ ոգևորիչ է․ տեսնել, թե ինչ է արվել այդ ճանապարհին։ Սյուժե ստեղծողի համար դա ոսկե տոմս է․ կարող եմ ներկայացնել ամբողջական պատմությունը, ոչ թե միայն մեկ տարին»։

CIFF-ի ծրագիրը նախատեսված է բոլոր տարիքի և ճաշակի համար․ Կորոնադոյի հանրային գրադարանի Վին սրահում ցուցադրումները անվճար են, ներկայացնելով ընտանեկան և համայնքային ֆիլմեր։ Փառատոնը զբաղեցնում է մի քանի հարթակ՝ գրադարան, կատարողական արվեստների կենտրոն, Hotel Del և Village Theatre՝ ստեղծելով քայլելու համար հարմար, կղզու յուրահատուկ մթնոլորտ։

Պանելային քննարկումներ, պրեմիերաներ և «Հարգանքի տուրք» վետերաններին

CIFF-ի ոլորտային պանելները առանձնանում են՝ անդրադառնալով կինոյի ապագային, արհեստական բանականության և հոսքային ծառայությունների ժամանակաշրջանին, կին կինոգործիչների հաջողություններին և մարտահրավերներին, կրկնորդների արվեստին ու նորարարությանը։ Այս քննարկումները, որոնց մասնակցում են MovieMaker Magazine-ի և Deadline-ի ներկայացուցիչները, հանդիսատեսին հնարավորություն են տալիս մոտիկից տեսնել ժամանակակից կինոյի ձևավորման գործընթացը։

Նոյեմբերի 7-ին փառատոնը հատուկ ուշադրություն է դարձնում զինվորականներին՝ «Հարգանքի տուրք» թեմատիկ ծրագրով, որտեղ ռազմական ընտանիքների համար մուտքն անվճար է։ Ցուցադրվում են «Homeward Dawn», «Mismatch», «Unseen Scars» և «The Singers» ֆիլմերը։ Առաջին անգամ կներկայացվի Աարոն Դեյվիդմանի «American Solitaire» ֆիլմը՝ Ջոշուա Քլոուսի մասնակցությամբ․ պատմությունը՝ զինվորի մասին, ով փորձում է հարմարվել խաղաղ կյանքին՝ դիմակայելով ԱՄՆ-ում զենքի թեմայի բարդություններին։ Ցուցադրությունից հետո կլինի հարց ու պատասխան ստեղծագործական խմբի հետ։

Ընտանիքների և երաժշտասերների համար առանձնահատուկ է Բիթլզների թեմատիկ երեկոն․ նշվում է Բիթլզների Սան Դիեգոյի համերգի 60-ամյակը՝ ցուցադրելով հուշանվերներ և վերականգնված տոմսեր՝ տեղական փոստային ինդեքսով։ Կուլինար կինոն նույնպես կարևոր տեղ ունի՝ շեֆ Լիզա Դալի և Սան Դիեգոյի ծնունդ Էրիկ Վոլֆինգերի մասնակցությամբ՝ համադրելով ֆիլմը և համտեսը։

Տարեդարձային ֆիլմեր կինոթատրոններում. նորերը և դասականները կողք կողքի

Փառատոնային շրջանակներից դուրս, կինոթատրոնները նույնպես տոնում են տարեդարձային ցուցադրումներ և նոր պրեմիերաներ։ Ալթունայում և այլ քաղաքներում «Վերադարձ դեպի ապագա»-ն ցուցադրվում է նոր ֆիլմերի՝ «Anniversary», «Chainsaw Man – The Movie: Reze Arc», «K-Pop Demon Hunters» կողքին։ Նույնիսկ «Մթնշաղ» սագան կրկին ցուցադրվում է՝ ապացուցելով, որ տարեդարձային ֆիլմերը ոչ միայն անցյալին են նայում, այլ նաև նշում են կինոյի և հանդիսատեսի շարունակական կապը։

Տարեդարձային մթնոլորտը տարածվում է ոչ միայն մեծ հաջողություն ունեցած ֆիլմերի վրա։ Քեմերոն Քրոուի «Almost Famous»-ը՝ արդեն 25 տարեկան, կրկին քննարկվում է քննադատների և երկրպագուների կողմից։ Քրոուի անկեղծությունն ու համակրանքը՝ «սիրելի հերոսներ ստեղծելու շնորհը» հիշեցնում է, որ լավագույն տարեդարձային ֆիլմերը պարզապես նոստալգիա չեն, այլ նոր իմաստի բացահայտում՝ ծանոթ պատմություններում։

Ինչու են կարևոր տարեդարձային ֆիլմերը

Տարեդարձային ֆիլմերը պարզապես օրացուցային իրադարձություններ չեն։ Դրանք հնարավորություն են՝ կանգ առնել, խորհել, տեսնել, թե ինչպես են ֆիլմերը ձևավորում և ձևավորվում ժամանակի ընթացքում։ Մայքլ Ջեյ Ֆոքսի համար «ժամացույցի տատանման» զգացողությունը այժմ առավել խորն է, քանի որ նա պայքարում է Պարկինսոնի բուժման համար և գնահատում է ընտանեկան պահերը։ Կինոփառատոնի կազմակերպիչների և կինոգործիչների համար տարեդարձերը նշում են դժվարությամբ հասած առաջընթացը և նոր հորիզոնները։

Անկախ նրանից՝ դիտում եք Մարտի Մաքֆլայի արկածները, բացահայտում եք կուլինար կինոն Կորոնադոյում, թե մասնակցում եք պանելային քննարկմանը՝ տարեդարձային ֆիլմերը հրավիրում են միավորվել՝ հիշողությունների, համայնքի և պատմության ուժի շուրջ։

Տարեդարձային ֆիլմերը պարզապես ժամանակի անցում չեն նշում․ դրանք հիշեցնում են, որ կինոն կենդանի, փոփոխվող խոսակցություն է։ Այս շաբաթվա տոնակատարությունները՝ Կորոնադոյի կինոփառատոնի աշխույժ մթնոլորտից մինչև Դելորեանի հայտնի ձայնը, ապացուցում են, որ մեր սիրելի պատմությունները ոչ միայն պահպանվում են, այլև զարգանում, ոգեշնչում և նորից միավորում մեզ՝ տարեցտարի։