2026 թվականին քաղաքացիության հարցը դարձել է միջազգային օրակարգի առանցքային կետերից մեկը։ Կանադայում օրենսդրական փոփոխությունները, որոնք վերացրել են «առաջին սերնդի սահմանափակումը», հազարավոր ամերիկացիների դրդել են փնտրել իրենց կանադական արմատները՝ որպես անվտանգության երաշխիք կամ ինքնության վերականգնում։ Արխիվները ծանրաբեռնված են, իսկ իրավաբանները փաստում են, որ անընդհատ ժառանգական կապի առկայության դեպքում քաղաքացիություն ստանալու հնարավորությունները գրեթե անսահմանափակ են։
Մինչդեռ Հնդկաստանում քաղաքացիությունը դարձել է քաղաքական զենք։ Ասամ նահանգում իշխանությունները «օտարերկրացիների տրիբունալների» միջոցով փորձում են պարզել բնակիչների, մասնավորապես՝ բենգալալեզու մուսուլմանների կարգավիճակը։ Սա հանգեցրել է տների ավերման, ընտանիքների տեղահանման և մարդկային ողբերգությունների։ Ի տարբերություն Կանադայի, որտեղ քաղաքացիությունը «վերագտնվում» է, այստեղ այն «խլվում» է՝ պետական քաղաքականության և մեծամասնական գաղափարախոսության շրջանակներում։
Այս ամենի ֆոնին, քաղաքացիության տեղական ընկալումը շարունակում է հիմնված մնալ հանրային ծառայության վրա։ Օրինակ՝ ԱՄՆ-ում ակտիվիստների գործունեությունը կամ ինտեգրման դասընթացները ցույց են տալիս, որ քաղաքացիությունը ոչ միայն իրավական փաստաթուղթ է, այլև հասարակական պարտավորություն։ Քաղաքացիության գլոբալ պարադոքսը կայանում է նրանում, որ այն դառնում է միաժամանակ հասանելի «պատմական արտոնություն» ոմանց համար և անհասանելի «քաղաքական պատնեշ»՝ այլոց համար։