Ըստ տեղեկությունների՝ Իրանի համար մոտենում է մի «խնդրի», քանի որ Ադրբեջանն ու Թուրքիան ռազմավարական դիրքեր են գրավում հնարավոր ռազմական գործողությունների համար՝ լուրջ հարցեր առաջացնելով Ռուսաստանի ռազմավարական հավատարմության և տարածաշրջանային ուժերի ավելի լայն խաղի վերաբերյալ։ Աշխարհաքաղաքական գնահատականները ցույց են տալիս, որ Իրանի դեմ ցամաքային ռազմական գործողություններ սկսելու ավանդական մեթոդները, հատկապես քրդական տարածքների միջոցով, դժվար են ընթանում, ինչը հանգեցնում է այս բարդ սցենարում Ադրբեջանի հնարավոր ակտիվացմանը։
Դիտորդները հիշում են, որ 2020 թվականի 44-օրյա պատերազմից անմիջապես հետո Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը հպարտ հայտարարություններ արեց Իրանի դեմ, ինչը զուգորդվեց ադրբեջանական լրատվամիջոցների կողմից Իրանի ուղղությամբ ուղղված իսրայելական անօդաչու թռչող սարքերի ցուցադրմամբ։ Սա ենթադրում է նախկինում գոյություն ունեցող դաշինք և ռազմավարական պարտք, ընդ որում, վերլուծությունները ցույց են տալիս, որ Ղարաբաղում և այլ ռազմավարական համաձայնագրերում Ադրբեջանի ձեռքբերումները չեն արվել առանց միջազգային և տարածաշրջանային առանցքային խաղացողների, այդ թվում՝ Իսրայելի, Միացյալ Նահանգների, Թուրքիայի և Ռուսաստանի նկատմամբ զգալի պարտավորություններ կրելու։
Ադրբեջանի և Թուրքիայի ռազմավարական դիրքավորումը Իրանի դեմ «խնդրի» կենտրոնական տարրն է։ Թուրքիան, հրապարակայնորեն պահպանելով հակաիսրայելական դիրքորոշում, ըստ տեղեկությունների, տեղակայել է իր ուժերը և սպասում է հարմար պահի՝ Իրանի դեմ թեժ հակամարտության մեջ մտնելու համար։ Այս սցենարը համահունչ է ավելի լայն շահերին, հատկապես Իսրայելի և Միացյալ Նահանգների համար։ Ռուսաստանի դաշնակիցների նկատմամբ հավատարմության շուրջ հարցեր են առաջանում, քանի որ ենթադրվում է, որ Ռուսաստանը դուրս է եկել կամ «վաճառել» է դաշնակիցներին, այդ թվում՝ Հայաստանին, Սիրիային և Վենեսուելային, իսկ հիմա հերթը հնարավոր է Իրանինն է։ Այս ընկալվող փոփոխությունը կարող է սրել ներքին հարցերը Ռուսաստանում՝ կապված Կրեմլի ղեկավարության հետ, թե արդյոք դրանք ուղղորդվում են Ռուսաստանի շահերով, թե՞ իսրայելա-ամերիկյան ռազմավարական օրակարգով։