Ուկրաինայում պատերազմի հինգերորդ տարում Ռուսաստանը փոխել է իր հռետորաբանությունը՝ սպառնալով համակարգված հարվածներ հասցնել Կիևին և հորդորելով դիվանագետներին լքել քաղաքը։ Չնայած այս սպառնալիքները նոր չեն, դրանց լեզուն և համատեքստը վկայում են Կրեմլի ներքին անհանգստության մասին։ Մոսկվան օգտագործում է Լուգանսկի մարզի Ստարոբելսկ քաղաքում տեղի ունեցած միջադեպը՝ որպես ռազմական հանցագործությունների «վրեժխնդրության» պատրվակ, սակայն վերլուծաբանները նշում են, որ դա իրականում փորձ է՝ շեղելու ուշադրությունը ռազմաճակատում հաջողությունների բացակայությունից։
Միաժամանակ, Ռուսաստանը փորձում է լուծել կադրային խնդիրները՝ նորակոչիկներին առաջարկելով մինչև 10 միլիոն ռուբլու պարտքերի զիջում։ Այս քայլը ցույց է տալիս, որ Մոսկվան ստիպված է օգտագործել ֆինանսական խիստ խթաններ՝ բանակի համալրումը պահպանելու համար, քանի որ կորուստները գերազանցում են հավաքագրման տեմպերը։ Ռուսաստանի տնտեսությունն այժմ գտնվում է «պատերազմական ռեժիմի» մեջ, որտեղ ռազմական կարիքները գերակայում են այլ ոլորտների նկատմամբ։
Այս ամենը տեղի է ունենում այն ժամանակ, երբ Ուկրաինան շարունակում է արդյունավետ դիմադրություն ցույց տալ օդային հարձակումներին՝ չնայած ՀՕՊ համակարգերի սղությանը։ Թեև Ռուսաստանը օգտագործում է գերձայնային հրթիռներ, դրանց ազդեցությունը հաճախ սահմանափակ է և ավելի շատ քարոզչական բնույթ է կրում։ Մոսկվայի ռազմավարական դիրքերը թուլանում են, սակայն նրա ռազմական ագրեսիան մնում է լուրջ սպառնալիք, քանի որ Կրեմլը փորձում է փոխհատուցել իր ռազմական անհաջողությունները՝ հոգեբանական ճնշման և էսկալացիայի միջոցով։