Արագ Ընթերցում
- Հնդկաստանի և Պակիստանի միջև հրադադարը դեռևս մնում է ուժի մեջ։
- Հնդկաստանը իրականացրեց «Սինդուր» գործողությունը՝ թիրախավորելով ահաբեկչական բազաները։
- Ազգային զգացմունքները երկու երկրներում խոչընդոտում են խաղաղ բանակցությունները։
- ԱՄՆ-ի միջնորդությունը նորից ուշադրություն է բերում Քաշմիրի հարցին։
- Փորձագետները կանխատեսում են, որ նոր բախումները հնարավոր են։
Հրադադարի փխրուն վիճակը
Հնդկաստանի և Պակիստանի միջև հրադադարը, որը հաստատվեց ինտենսիվ հրթիռային հարվածներից հետո, մնում է փխրուն: Այս հակամարտությունը, որի ընթացքում օգտագործվեցին ժամանակակից ռազմական տեխնոլոգիաներ, նորից ընդգծեց երկու հարևանների երկարատև մրցակցության վտանգավոր բնույթը։ Չնայած թե՛ Հնդկաստանը, թե՛ Պակիստանը հայտարարում են հաղթանակի մասին, վերլուծաբանները զգուշացնում են, որ հակամարտության հիմնական պատճառները դեռևս լուծված չեն։
«Սինդուր» գործողությունը՝ ռազմավարական հաղթանակ թե՞ բաց թողնված հնարավորություն
Հնդկաստանը սկսեց «Սինդուր» գործողությունը՝ նպատակ ունենալով ոչնչացնել ահաբեկչական ցանցերը Պակիստանում։ Գործողության ընթացքում թիրախավորվեցին ինը տեղանքներ, ներառյալ Պակիստանի Պենջաբ նահանգը, ինչը ամենաագրեսիվ ռազմական գործողությունն էր 1971թ. պատերազմից ի վեր։ Սակայն, ինչպես նշում են փորձագետները, գործողությունը չի հասել ռազմավարական նպատակներին։
Չեթիգջ Բաջպաե, Հարավային Ասիայի փորձագետը, ընդգծում է, որ այս գործողությունները չեն կարող կանխել ապագա հարձակումները։
Ազգային հռետորաբանությունը խոչընդոտում է խաղաղությունը
Երկու երկրներում էլ ազգային հռետորաբանությունը խոչընդոտում է խաղաղ բանակցություններին։ Հնդկաստանի վարչապետ Նարենդրա Մոդին հայտարարեց, որ հրադադարը ժամանակավոր է, և որ գործողությունները ահաբեկչական խմբերի դեմ շարունակվելու են։ Պակիստանում էլ բանակը վերականգնել է իր հեղինակությունը՝ օգտագործելով հակամարտությունը որպես ազգային միասնության գործիք։
ԱՄՆ-ի միջնորդությունը և գլոբալ հետևանքները
Հրադադարը անսպասելիորեն հայտարարվեց ԱՄՆ Նախագահ Դոնալդ Թրամփի կողմից, ինչը մեծ դժգոհություն առաջացրեց Հնդկաստանում։ Թրամփի առաջարկը՝ միջնորդել Քաշմիրի հարցում, Պակիստանում ընդունվեց ջերմությամբ, մինչդեռ Հնդկաստանը լռեց։
Քաշմիրը մնում է երկու երկրների միջև հիմնական հակամարտության կետը։ Այս հարցի վերաբերյալ միջազգային ուշադրությունը բարդացնում է Հնդկաստանի դիրքորոշումը։
Քաշմիրի հակամարտության պատմական համատեքստը
Հնդկաստանի և Պակիստանի հակամարտության արմատները գալիս են 1947թ. Բրիտանական Հնդկաստանի բաժանումից։ Չնայած միջազգային կոչերին՝ երկու երկրները շարունակում են պահպանել իրենց կոշտ դիրքորոշումները՝ հատկապես Քաշմիրի հարցում։
Հեռանկարներ. խաղաղությո՞ւն, թե՞ նոր բախումներ
Փորձագետները նշում են, որ առանց հիմնական խնդիրների լուծման՝ խաղաղությունը կմնա ժամանակավոր։ Երկու երկրներում էլ հռետորաբանությունն ու անվստահությունը ավելացնում են նոր բախումների հավանականությունը։
Հնդկաստանի և Պակիստանի միջև հրադադարը ընդգծում է նրանց հակամարտության բարդությունը։ Առանց Քաշմիրի հարցի լուծման, տարածաշրջանում խաղաղությունը կմնա չկայացած։
Աղբյուր՝ Theguardian