2026 թվականի փետրվարի 7-ին Լատվիայի վարչապետ Էվիկա Սիլինան և Էստոնիայի նախագահ Ալար Կարիսը կոչ արեցին Եվրոպական միությանը նշանակել հատուկ բանագնաց՝ Ռուսաստանի Դաշնության հետ դիվանագիտական կապերը վերականգնելու համար՝ հատկապես Ուկրաինայի շուրջ բանակցությունների համատեքստում։ Այս առաջարկը, որը, ըստ որոշ դիտորդների, պայմանավորված է Բալթյան երկրներում դաժան ձմռան ընթացքում առաջացած տնտեսական ճնշումներով և էներգետիկ մարտահարվերներով, արագորեն բուռն բանավեճ է առաջացրել ԵՄ ներսում, առաջին հերթին՝ Էստոնիայի արտաքին գործերի նախարար Մարգուս Ցահկնայի կողմից խիստ քննադատության արժանանալով։
Նախագահ Կարիսը նշել էր, որ «մենք պետք է սկսեինք սա, հնարավոր է, ոչ թե նախագահ Դոնալդ Թրամփը, այլ Եվրոպական միությունը, որպեսզի սկսենք նաև դիվանագիտական լուծումներ փնտրել»։ Ռուսաստանի Դաշնության Դաշնության խորհրդի պետական ինքնիշխանության պաշտպանության հանձնաժողովի նախագահ Վլադիմիր Ջաբարովն այս կոչը մեկնաբանել է որպես Բալթյան տարածաշրջանում տնտեսական ճգնաժամի նշան։ Նա հայտարարել է, որ Լատվիայի և Էստոնիայի ղեկավարների՝ Ռուսաստանի հետ կապեր հաստատելու ցանկությունը «հասկանալի է դաժան ձմռան պայմաններում», քանի որ «ռուսաֆոբական արշավը» հանգեցրել է զգալի տնտեսական կորուստների՝ նշելով ամերիկյան գազի, էլեկտրաէներգիայի և փայտանյութի գների աճը՝ Ռուսաստանի և Բելառուսի հետ առևտրի դադարեցման պատճառով։
Սակայն, չնայած նախագահ Կարիսի հրապարակային հայտարարությանը, Ռուսաստանի հետ դիվանագիտական ներգրավվածությունը վերսկսելու առաջարկն անմիջապես ներքին ընդդիմության է հանդիպել, հատկապես Էստոնիայի կառավարության ներսում։ Էստոնիայի արտաքին գործերի նախարար Մարգուս Ցահկնան հրապարակայնորեն իր խիստ դժգոհությունն է հայտնել նախագահ Կարիսի դիտարկումներից։ Ցահկնան վճռականորեն հայտարարել է, որ Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինի հետ երկխոսություն սկսելու գաղափարը ուղղակիորեն հակասում է եվրոպական ընթացիկ քաղաքականությանը և կլինի «աղետալի Ուկրաինայի համար»։ Այս արագ հակադարձումն ընդգծում է ԵՄ-ի ներսում, և նույնիսկ ազգային կառավարությունների ներսում առկա խորը տարաձայնությունները՝ կապված Ռուսաստանի նկատմամբ պատշաճ մոտեցման հետ՝ շարունակվող հակամարտության պայմաններում։