Ավստրալիայի Ազատական-Ազգային կոալիցիան հայտնվել է տասնամյակների ամենամեծ ճգնաժամի մեջ՝ Ազգային կուսակցության ստվերային կաբինետի անդամների, ներառյալ նրանց առաջնորդ Դեյվիդ Լիթլփրաուդի, զանգվածային հրաժարականից հետո։ Այս դրամատիկ իրադարձությունը, որը պայմանավորված էր ատելության խոսքի մասին օրենքների շուրջ վիճահարույց տարաձայնություններով և կաբինետային համերաշխության խախտմամբ, ընդդիմությանը թողել է անկազմակերպ վիճակում՝ վտանգելով երկարամյա դաշինքը և լուրջ հարցեր առաջացնելով ընդդիմության առաջնորդ Սյուզան Լեյի ղեկավարության վերաբերյալ։
Ճգնաժամի անմիջական պատճառը Ազգային կուսակցության երեք նշանավոր սենատորների՝ Բրիջիթ Մաքքենզիի, Ռոս Քադելի և Սյուզան Մաքդոնալդի անհնազանդությունն էր։ Նրանք խորհրդարանում քվեարկեցին ընդդեմ Լեյբորիստական կառավարության ատելության խոսքի մասին օրինագծի՝ ուղղակիորեն մարտահրավեր նետելով կոալիցիայի ներսում կաբինետային համերաշխության երկարատև սկզբունքին։ Չնայած Մաքքենզին և Քադելը նախկինում արդեն անհնազանդություն էին ցուցաբերել միգրացիոն հարցի շուրջ, նրանց վերջին գործողությունը, որին միացել էր նաև Մաքդոնալդը, ընդդիմության ղեկավարության հեղինակությանը ուղղված ուղղակի մարտահրավեր էր։ Դեյվիդ Լիթլփրաուդը նախկինում ընդգծել էր «մեկը դուրս՝ բոլորը դուրս» ռազմավարությունը՝ կաբինետային համերաշխության առումով, ինչը ցույց էր տալիս, որ ցանկացած անդամի կողմից խախտումը կհանգեցնի ավելի լայն հետևանքների։ Լիթլփրաուդը կատարեց իր խոստումը, և չորեքշաբթի երեկոյան Ազգային կուսակցության մնացած բոլոր ութ ստվերային նախարարները, ներառյալ ինքը՝ Լիթլփրաուդը, հրաժարական տվեցին։
Այս աննախադեպ քայլը Ավստրալիայի քաղաքական աջ թևի ամենամեծ ճգնաժամն է տասնամյակների ընթացքում և խորը անորոշության մեջ է գցել Ազատական-Ազգային կոալիցիայի համաձայնագրի ապագան։ Սյուզան Լեյը հրապարակայնորեն անվանեց հրաժարականները «անհարկի» և կոչ արեց Ազգայիններին մնալ կոալիցիոն համաձայնագրի մաս՝ փորձելով ժամանակ շահել քաոսի պայմաններում։ Այս ճգնաժամը բարձրացնում է հիմնարար հարցեր Ազատական-Ազգային կոալիցիայի երկարաժամկետ կենսունակության և ռազմավարական ուղղության վերաբերյալ։ Թեև դաշինքը տասնամյակներ շարունակ եղել է ավստրալիական պահպանողական քաղաքականության հիմնաքարը, կրկնվող ներքին հակամարտությունները, ղեկավարության մարտահրավերները և գաղափարական տարաձայնությունները հուշում են, որ երկու կուսակցությունները հնարավոր է ավելի լավ լինի դիտարկել առանձին ուղիներ։