2026 թվականի փետրվարի 12-ին նախատեսված համընդհանուր ընտրությունները Բանգլադեշը կանգնեցնում են քաղաքական լարվածության շեմին։ Երկիրը, որը նկարագրվում է որպես «դաժան ծնունդ» և «արյան ժառանգություն» ունեցող ազգ, այժմ բախվում է «դաժան հասունությանը»։ Այս քաոսային շրջանը, որը հիշեցնում է Շեյխ Մուջիբուր Ռահմանի սպանությունից հետո 1975 թվականի իրավիճակը, ուշադրություն է գրավում ամբողջ աշխարհից, հատկապես հարևան Հնդկաստանից։
Ընտրությունները բուռն են ընթանում՝ Awami League-ի արգելքով, ինչը լուրջ կասկածներ է առաջացնում ընտրությունների վստահելիության վերաբերյալ։ Այս բացակայությունը ճանապարհ է հարթում Bangladesh National Party-ի (BNP) համար, որի առաջնորդ Թարիք Ռահմանը վերադարձել է Դաքա 17 տարվա աքսորից հետո։ Jamaat-e-Islami-ն այժմ դաշինք է կազմել National Citizens Party-ի (NCP) հետ, որը 2024 թվականի ուսանողական բողոքի ցույցերից բխող նոր ուժ է։ Այս նոր դաշինքները, զուգորդված երիտասարդ ընտրողների զգալի թվի հետ, անկանխատեսելի տարր են մտցնում ընտրական հաշվարկի մեջ։ Բանգլադեշի քաղաքականության մեջ ծայրահեղական և արմատական ուժերի աճող ազդեցությունը լուրջ սպառնալիք է։ Այս խմբերը ձգտում են վարկաբեկել խորհրդարանական ժողովրդավարությունը և առաջ մղել «մաքուր իսլամական կառավարում»։
Հնդկաստանի և Բանգլադեշի հարաբերությունները, որոնք բնութագրվում են «մոխրագույն երանգներով», ունեն բազմաթիվ վերելքներ ու վայրէջքներ։ Հնդկաստանի հիմնական շահը մնում է նրա ազգային անվտանգությունը՝ ապահովելով, որ Բանգլադեշի տարածքը չօգտագործվի Հնդկաստանի համար վնասակար գործողությունների համար։ Պակիստանը, որին աջակցում է Չինաստանը, այժմ հնարավորություն է զգում վերականգնել իր ազդեցությունը, ինչը զգալի սպառնալիք է Հնդկաստանի տարածաշրջանային ռազմավարական դիրքի համար։ Օտարերկրյա ազդեցությունները և հարաբերությունների բարդ պատմությունը ավելացնում են լարվածությունը։ Հնդկաստանը պետք է աշխատի ցանկացած կառավարության հետ, որը կգա իշխանության, միաժամանակ անվերապահորեն պաշտպանելով իր հիմնական անվտանգության մտահոգությունները և աջակցելով ժողովրդավարության, բազմակարծության, ներառականության և աշխարհիկության ուժերին։