Վերլուծություն

Հայ-ադրբեջանական հարաբերությունների իր պարբերական գնահատականներում Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը, ինչպես միշտ, չի կարողանում թաքցնել ադրբեջանցիների դարերի ընթացքում ձևավորված հիմնական վախերը։

Արդյո՞ք նրանք քննարկում են Ադրբեջանում առաջ քաշվող «խաղաղություն ուժի միջոցով» թեզի վավերականությունը, թե՞ արդեն առանց միջազգային միջնորդների հորինում են իրենց սեփական հնարքները՝ ապագա խաղաղ համակեցության հասնելու համար։

Բայց իրականությունն այն է, որ պետականության վերջնական կորստի պահից սկսած ազատության համար ցանկացած պայքար հայերի կողմից դարեր շարունակ համարվել է հերետիկոսություն:

Երկար ժամանակ Արևմուտքում գերիշխում էր այն համոզմունքը, որ Չինաստանը երբեք չի դառնա տեխնոլոգիական գերտերություն առանց լիբերալ բարեփոխումների:

ԱՄՆ փոխնախագահ Վենսի այցը Հարավային Կովկասում ընդգծեց տարածաշրջանում ուժերի նոր վերադասավորման գործընթացը, որը լուրջ մարտահրավեր է Իրանի և Ռուսաստանի համար: Տրանսպորտային և էներգետիկ նախագծերը դարձել են մրցակցության առանցքային դաշտ, իսկ տարածաշրջանը վերածվում է բազմաբևեռ համակարգի, որտեղ խաչաձևվում են ռուսական, թուրքական, իրանական, ամերիկյան և արևմտյան շահերը:

Թվում է, թե ԱՄՆ փոխնախագահ Ջ.Դ. Վենսի այցը Հայաստան և Ադրբեջան, որը ուղեկցվում էր երկու երկրներում էլ շքեղ ելույթներով, երկար ժամանակ կդառնա բազմաթիվ քննարկումների առարկա այս երկրների տարբեր շահագրգիռ կողմերի շրջանում:

Քաղաքակրթական տեսանկյունից Թուրքիան այնպես էլ չձևավորվեց որպես ինքնուրույն, ավարտուն քաղաքակրթություն այս թերմինի լրիվ պատմամշակութային իմաստով։

Հայ Առաքելական Եկեղեցու դիրքորոշման հիմքում ընկած է հինարևելյան քրիստոնեական եկեղեցիների ընտանիքի դավանաբանությունը։

Արևմտահայերենը պարզապես հայերեն խոսքի տարբերակներից մեկը չէ։

Համենայնդեպս, լիբերալների (հատկապես եվրոպական լիբերալների) թիմակից համարվող Նիկոլ Փաշինյանն առաջինն է միանում հակալիբերալական բլոկին։

Այս ֆոնին ցայտուն է այն ճեղքումը, որը ցույց է տալիս Դոնալդ Թրամփի ժամանակակից վարչակազմը՝ հեռանալով Եվրոպայից որպես արևմտյան աշխարհի միջուկ և փաստորեն հայտարարելով պահանջ արևմտյան քաղաքակրթական ինքնության մենաշնորհի վրա։

Մեզ համար Իրանը կարևոր հարևան է, և նրանում տեղի ունեցող իրադարձությունները լուրջ նշանակություն ունեն ողջ տարածաշրջանի համար։

Մոլդավայի միացումը Ռումինիային, այսինքն մեկ բաժանված ժողովրդի ազգային վերամիավորումը, Խորհրդային կայսրության անօրինականությունների շտկման օրինակներից մեկը կարող է լինել։

Սակայն Անգլիայի ոչ մի թագավոր երբեք չի ասել՝ այդ դժբախտ ու դժգույն Ջիբրալթարը մեր ինչին է պետք, կամ ասենք՝ այդ հեռավոր փոքրիկ թերակղզին, որ ամբողջ տարին ծովային ալիքների ու փոթորիկների մեջ է, մեր ինչին է պետք։