Վերլուծություն

Արևմտահայերենը պարզապես հայերեն խոսքի տարբերակներից մեկը չէ։

Համենայնդեպս, լիբերալների (հատկապես եվրոպական լիբերալների) թիմակից համարվող Նիկոլ Փաշինյանն առաջինն է միանում հակալիբերալական բլոկին։

Այս ֆոնին ցայտուն է այն ճեղքումը, որը ցույց է տալիս Դոնալդ Թրամփի ժամանակակից վարչակազմը՝ հեռանալով Եվրոպայից որպես արևմտյան աշխարհի միջուկ և փաստորեն հայտարարելով պահանջ արևմտյան քաղաքակրթական ինքնության մենաշնորհի վրա։

Մեզ համար Իրանը կարևոր հարևան է, և նրանում տեղի ունեցող իրադարձությունները լուրջ նշանակություն ունեն ողջ տարածաշրջանի համար։

Մոլդավայի միացումը Ռումինիային, այսինքն մեկ բաժանված ժողովրդի ազգային վերամիավորումը, Խորհրդային կայսրության անօրինականությունների շտկման օրինակներից մեկը կարող է լինել։

Սակայն Անգլիայի ոչ մի թագավոր երբեք չի ասել՝ այդ դժբախտ ու դժգույն Ջիբրալթարը մեր ինչին է պետք, կամ ասենք՝ այդ հեռավոր փոքրիկ թերակղզին, որ ամբողջ տարին ծովային ալիքների ու փոթորիկների մեջ է, մեր ինչին է պետք։

Հաշվի առնելով, որ պետությունը ապագայում ևս չի կարողանալու սուբսիդավորել սոցիալական ծրագրերը, Իրանում վարչակազմի տապալումը միջնաժամկետ հեռանկարում է։

Իրանի քաղաքական կյանքում ինչ-որ լուրջ բան կարող է տեղի ունենալ միայն թյուրքերի նոր ազգի ի հայտ գալով։ Սակայն դժվար է կանխատեսել նման նոր ազգի քաղաքական բնույթը։

Գերհիպերկենտրոնացված կառավարման երկու տասնամյակներից հետո Էրդողանի կողմից կառուցված համակարգը սկսել է խափանումներ տալ։ Անկարան ակնհայտորեն զրկված է այն ինստիտուցիոնալ մեխանիզմներից, որոնք անհրաժեշտ են սեփական հավակնություններին համապատասխանելու համար։

Այսօր տիրում են միջազգային քրեական բարքեր, բայց սա «ժամանակավոր» է, քանի որ աշխարհում հասունանում է կարգուկանոն հաստատող «ոստիկանի» պահանջը։

Ադրբեջանի ղեկավարը ժամանակ է շահում իր համար, խաղում է Թրամփի վարչակազմի հետ և օգտագործում է «խաղաղության» քարտը, բայց այդ ամենը ժամանակավոր է։

Չինաստանի Ժողովրդական ազատագրական բանակի (ԺԱԱԲ) կողմից Թայվան կղզու շուրջ իրականացված լայնածավալ զորավարժությունները ունեն հստակ օպերատիվ-ռազմավարական բնույթ և ուղղված են թայվանական հարցի ուժային լուծման սցենարի մշակմանը՝ իրավիճակի ամենավատ զարգացման պայմաններում։

Ժամանակակից աշխարհաքաղաքականության համատեքստում Հնդկաստանի ռազմավարությունը նման է բարձր դիվերսիֆիկացված ներդրումային պորտֆելի կառավարմանը, որտեղ բաժնետոմսերն ու պարտատոմսերը փոխարինվում են տարբեր երկրների հետ գործընկերություններով։

Ուրեմն հասել ենք մի կետի, երբ իրականացվում է հասարակական գիտակցության տոտալ վերափոխման հրեշավոր փորձ, որտեղ մեր պատմական հիշողությունը, տրավմաներն ու անվտանգային վախերը ծառայեցվում են ոչ թե ազգային դիմադրողականությունը բարձրացնելու, այլ նոր քաղաքական կոնյունկտուրային հարմարվելու նպատակին։

Ի՞նչի մասին են լռում կառավարող վարչախմբի պատասխանատուները։