2026 թվականին պղինձը դարձել է տեխնոլոգիական առաջընթացի առանցքային հումք։ Արհեստական բանականության կենտրոնները և էլեկտրական տրանսպորտը պահանջում են զգալի քանակությամբ պղինձ, իսկ մատակարարումները դժվարանում են։ Խոշոր հանքավայրերում արտադրությունը հաճախ դանդաղում է՝ վթարների և գործադուլների պատճառով։ Գները աճում են, սակայն դեռ չեն հասել այն մակարդակին, որում նոր ներդրումներն ու հանքավայրերի ընդլայնումը արդարացված կլինեն։
Պղնձի շուկան դարձել է գլոբալ մրցակցության դաշտ․ ԱՄՆ-ը և Չինաստանը պայքարում են հանքավայրերի և մատակարարման վերահսկման համար։ ԱՄՆ-ը փորձում է բարձրացնել ներքին արտադրությունը՝ հաշվի առնելով ազգային անվտանգության պահանջները։ Չինաստանը, որն ունի պղնձի հալեցման ոլորտում գերիշխանություն, ընդլայնում է իր ներգրավվածությունը Աֆրիկայում և Հարավային Ամերիկայում։ Հիմնական մատակարարները՝ Չիլի, Պերու, Զամբիա և Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետություն, բախվում են ռեսուրսային ազգայինացման և սոցիալական ռիսկերին։
Պղինձը պահանջված է նաև որպես «անվտանգ ապաստան» աճող քաղաքական անորոշության պայմաններում։ Սակայն, ինչպես նշում են փորձագետները, պղնձի արդյունահանման բնապահպանական հետևանքները պետք է մանրակրկիտ ուսումնասիրվեն։ Հասկանալի է, որ պղնձի գների և մատակարարման ապագան կախված է ոչ միայն շուկայական պահանջարկից, այլև քաղաքական ու բնապահպանական գործոններից։