2026 թվականի հունվարին Իրանում բողոքի աննախադեպ ալիք է բարձրացել, որը սկզբնական շրջանում պայմանավորված էր տնտեսական դժվարություններով, սակայն արագորեն վերածվել է Իսլամական Հանրապետության հիմքերը մարտահրավերների ենթարկող շարժման։ Երկիրը ցնցող լայնածավալ ցույցերի, ինտերնետի անջատումների և զոհերի թվի աճի ֆոնին, Գերագույն առաջնորդ Այաթոլլահ Ալի Խամենեին շարունակում է մնալ անդրդվելի՝ մեղադրելով արտաքին ուժերին անկարգություններ հրահրելու մեջ։ Այս աճող ճգնաժամը բարդանում է նաև աքսորյալ արքայազն Ռեզա Փահլավիի վերադարձի կոչերով, ով կոչ է արել համազգային գործադուլների և հայտարարել է Իրան վերադառնալու իր մտադրության մասին՝ հեղափոխական անցյալի արձագանքներ առաջացնելով։
Խամենեին հայտարարել է, որ բողոքի ցույցերը արտաքին ուժերի, մասնավորապես ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփի կողմից են կազմակերպվում, նպատակ ունենալով ապակայունացնել երկիրը։ Նա ցուցարարներին անվանել է «վանդալներ» և «դիվերսանտներ»։ Իրանի կառավարությունը, ի պատասխան ցույցերի, սահմանափակել է ինտերնետ հասանելիությունը, ինչի արդյունքում կապի մակարդակը նվազել է մինչև 1%։ Մարդու իրավունքների պաշտպան կազմակերպությունները հայտնել են տասնյակ զոհերի մասին, այդ թվում՝ երեխաների։ Միջազգային հանրությունը, ներառյալ Ֆրանսիան, Մեծ Բրիտանիան, Գերմանիան և Կանադան, դատապարտել է ցուցարարների սպանությունները, իսկ ԱՄՆ նախագահ Թրամփը սպառնացել է միջամտել, եթե բռնությունները շարունակվեն։
Աքսորյալ արքայազն Ռեզա Փահլավին, ով 1979 թվականի հեղափոխությունից ի վեր ապրում է աքսորում, դարձել է ընդդիմության առանցքային դեմքը։ Նա կոչ է արել համազգային գործադուլների, հատկապես տրանսպորտի, նավթի և գազի ոլորտների աշխատողներին, և հայտարարել է Իրան վերադառնալու իր մտադրության մասին։ Չնայած Փահլավին չի ձգտում միապետության ավտոմատ վերականգնմանը, այլ առաջարկում է համազգային հանրաքվե, նրա կոչերը քաղաքային կենտրոնները «գրավելու» մասին ուղղակի մարտահրավեր են հոգևորական վերնախավին։ Բողոքի ցույցերի հիմնական պատճառը Իրանի տնտեսական ծանր վիճակն է, մասնավորապես՝ ազգային արժույթի անկումը, գնաճը և գործազրկությունը։