Իսրայելի նախագահի ներման իրավունքը հիմնված է երկրի հիմնական օրենքի վրա, որը նախագահին լիազորում է ներման կամ պատժի մեղմացման որոշումներ կայացնել։ Այս գործընթացը սկսվում է ներման դիմումից, որը կարող է ներկայացնել դատապարտյալը, նրա ներկայացուցիչը կամ առաջին աստիճանի հարազատը։ Դիմումը փոխանցվում է արդարադատության նախարարության համապատասխան բաժին, որտեղ հավաքվում են բոլոր անհրաժեշտ փաստաթղթերը՝ դատական վճիռներ, դատավարության փաստաթղթեր, բանտի կամ ռազմական արդարադատության տվյալներ, ինչպես նաև բժշկական կամ սոցիալական հանգամանքների մասին տեղեկություններ։
Ներման հարցը քննարկվում է միայն այն դեպքում, երբ բոլոր համապատասխան մարմինները կատարում են ամբողջական գնահատում։ Այս պրոցեսը բնութագրվում է որպես ծանր, մանրակրկիտ և հիմնված է յուրաքանչյուր դեպքի անհատական հանգամանքների վրա։ Ներման դեպքերը սովորաբար վերաբերում են վերականգնման, հումանիտար դժվարությունների կամ արտառոց անձնական իրավիճակների դեպքերին։ Հայտնի բացառություններից է 1986-ի «Ավտոբուս 300»-ի գործը, երբ նախագահ Չայիմ Հերցոգը նախադատական ներման իրավունք կիրառեց Շին Բեթի բարձրաստիճան պաշտոնյաների նկատմամբ։ Այս որոշումը մեծ քննարկումներ առաջացրեց և ձևավորեց նախադատական ներման իրավական նախադեպ Իսրայելում։
Այսօր, նախագահական ներման իրավունքը մնում է որպես իրավական անվտանգության մեխանիզմ, որը նախատեսված է բացառիկ դեպքերի համար, ոչ թե քաղաքական գործիք։ Նույնիսկ քաղաքականապես զգայուն դատավարությունների դեպքում, ինչպես վարչապետ Բենիամին Նեթանյահուի գործը, ներման գործընթացը ենթակա է խիստ գնահատման և իրավական ընթացակարգերի։ Իսրայելի նախագահի ներման իրավունքը, փաստացի, արտացոլում է արդարության և մարդասիրության բարդ հավասարակշռությունը երկրի արդարադատական համակարգում։