2025 թվականին Ջակարտան պաշտոնապես ճանաչվել է աշխարհի ամենամարդաշատ մայրաքաղաքը՝ մոտ 42 միլիոն բնակչությամբ, ըստ ՄԱԿ-ի «Քաղաքաշինության հեռանկարներ» զեկույցի։ Այս ցուցանիշը ընդգծում է գլոբալ քաղաքաշինության արագացումը, երբ աշխարհի բնակչության գրեթե կեսը ապրում է քաղաքներում։ Ջակարտայի բնակչության նման աճը բերում է լուրջ ենթակառուցվածքային և բնապահպանական խնդիրների։ Քաղաքի կենտրոնում բնակչության խտությունը ծայրահեղ բարձր է, ինչի հետևանքով ճանապարհային ցանցը, տրանսպորտը և կոմունալ ծառայությունները մշտապես ծանրաբեռնված են, իսկ երթևեկության խցանումները դարձել են առօրյա խնդիր։ Բացի այդ, Ջակարտան պայքարում է հաճախակի ջրհեղեղների, հողի նստվածքների և աղտոտվածության դեմ, ինչը սրվում է բնակչության մեծ թվի պատճառով։ Սոցիալական անհավասարությունը ևս ակնհայտ է՝ ժամանակակից թաղամասերը հակադրվում են խիտ բնակեցված, ցածր եկամուտ ունեցող շրջաններին։
Ինդոնեզիայի կառավարությունը նախաձեռնել է մայրաքաղաքի տեղափոխումը Նուսանտարա՝ նոր կառուցվող քաղաք Բորնեոյի կղզում, նպատակ ունենալով թեթևացնել Ջակարտայի ծանրաբեռնվածությունը։ Այս նախագիծը նախատեսվում է ավարտել 2028 թվականին՝ 32 միլիարդ դոլար բյուջեով։ Մինչ այդ, Ջակարտայի ղեկավարությունը ակտիվացնում է միջազգային համագործակցությունը՝ մասնավորապես Գերմանիայի հետ, քաղաքային նորարարությունների, կանաչ էներգիայի և կրթության ոլորտներում փորձի փոխանակմամբ։
Ջակարտայի փորձը դառնում է տարածաշրջանային քաղաքաշինության կարևոր օրինակ, որտեղ բնակչության աճի, ենթակառուցվածքների զարգացման և միջազգայնացման խնդիրները պահանջում են նորարարական լուծումներ։ Քաղաքի ապագան կախված է ինչպես պետական քաղաքականությունից, այնպես էլ միջազգային համագործակցությունից, ինչը թույլ կտա հաղթահարել աճող մարտահրավերները։