Ջոն Լոջը՝ The Moody Blues խմբի լեգենդար բասիստն ու վոկալիստը, մահացել է 82 տարեկանում

Ջոն Լոջը՝ բասիստը, վոկալիստը և երգերի հեղինակ, ով կազմում էր բրիտանական լեգենդար ռոք խումբ The Moody Blues-ի առանցքը, թողել է մեծ ժառանգություն երաժշտության աշխարհում: Նրա մահը՝ 82 տարեկանում, նշում է մի դարաշրջանի ավարտ, որը նշանակալիորեն ձևավորեց ռոքի հնչյունային տեսարանը: Լոջի ներդրումները The Moody Blues խմբին, ինչպես երաժշտական, այնպես էլ անձնական, անջնջելի հետք են թողել երաժշտության պատմության մեջ:

The Moody Blues խումբն ու Լոջի դերը դրա զարգացման մեջ

Լոջը միացավ The Moody Blues խմբին 1966 թվականին՝ դրա ստեղծումից երկու տարի անց: Ջասթին Հեյվորդի հետ միասին նա վերականգնեց խմբի հնչյունը՝ այն վերածելով սիմֆոնիկ, պոետիկ ռոքի հզորության: Նրա միանալը համընկավ խմբի 1967 թվականի Days of Future Passed ալբոմի ստեղծման հետ, որը լայնորեն համարվում է ռոքի առաջին կոնցեպտուալ ալբոմներից մեկը: Ալբոմի նվագախմբային գործիքավորումները և թեմատիկ խորությունը դարձան շրջադարձային ոչ միայն խմբի, այլև ռոքի ժանրի համար:

Լոջի մեղեդային բաս գծերն ու տենորային ներդաշնակությունները դարձան խմբի ինքնության անբաժանելի մասը: Նրա երգերի ստեղծումը խորություն էր հաղորդում խմբի ռեպերտուարին՝ առանձնանալով այնպիսի հիթերով, ինչպիսիք են «Ride My See-Saw», «Isn’t Life Strange» և «I’m Just a Singer (In a Rock and Roll Band)»: Այս երգերը ցույց էին տալիս նրա ունակությունը՝ համադրել մտորումային տեքստերը հմայիչ մեղեդիների հետ, որոնք արձագանք էին գտնում տարբեր սերունդների մոտ:

Ձեռքբերումներ և ներդրումներ

The Moody Blues խմբի հետ իր կարիերայի ընթացքում Լոջը նպաստեց խմբի առևտրային մեծ հաջողությանը: Աշխարհով մեկ վաճառվել է ավելի քան 70 միլիոն ալբոմ, և խմբի ազդեցությունը տարածվել է Բրիտանիայի սահմաններից դուրս: Լոջի աշխատանքը արժանացել է բազմաթիվ պարգևների, ներառյալ 2018 թվականին Ռոքի և Ռոլի Փառքի սրահում ընդունվելը, Ivor Novello մրցանակը և ASCAP-ի կողմից ճանաչումը:

Բացի The Moody Blues խմբի հետ իր աշխատանքից, Լոջը հետևել է անհատական նախագծերին, որոնք ընդգծում էին նրա բազմակողմանիությունը որպես երաժիշտ: Ջասթին Հեյվորդի հետ նրա 1975 թվականի համագործակցությունը՝ Blue Jays ալբոմը, և նրա անհատական ալբոմը՝ Natural Avenue (1977), ցույց տվեցին, որ նա կարող է ստեղծել երաժշտություն, որը ինքնուրույն արժեք ունի:

Սեր և հավատքով լեցուն կյանք

Թեև Լոջի երաժշտական ձեռքբերումները բացառիկ էին, նրա անձնական կյանքը նույնքան ոգեշնչող էր: Նա նվիրված ամուսին, հայր և պապիկ էր, ով միշտ առաջնահերթ էր համարում իր ընտանիքը: Նրա քրիստոնեական հավատքը մեծ դեր էր խաղում նրա կյանքում՝ նրան տրամադրելով հավասարակշռություն ու հեռանկար:

Նրա ընտանիքի հարգանքի տուրքը ցույց է տալիս մի մարդու, ով նույնքան նվիրված էր իր սիրելիներին, որքան իր արվեստին: Լոջը ուրախություն էր գտնում պարզ հաճույքներում, ինչպիսիք են իր թոռանը ֆուտբոլ խաղալիս դիտելը և նրա համար երազելը, որ մի օր նա կխաղա Բիրմինգհեմ Սիթիի կազմում:

Ժառանգություն և ազդեցություն

Լոջի ազդեցությունը երաժշտության վրա շատ ավելի է գերազանցում The Moody Blues խմբի հետ իր աշխատանքը: Նրա մոտեցումը բաս նվագին, որը բնորոշվում էր մեղեդային և վոկալ հատկանիշներով, ոգեշնչել է բազմաթիվ երաժիշտների: Նրա ունակությունը՝ ստեղծել երգեր, որոնք միաժամանակ մտորումային և հուզիչ են, թողել է երկարատև ազդեցություն:

The Moody Blues-ի «միջուկային յոթ» ալբոմները, սկսած Days of Future Passed-ից մինչև Seventh Sojourn, մնում են պրոգրեսիվ ռոքի հենասյուներ: Լոջի ներդրումները այս ալբոմներում, թե որպես կատարող, թե որպես երգերի հեղինակ, ապահովել են դրանց տեղը ռոքի մեծ ալբոմների պանթեոնում:

Ջոն Լոջի մահը նշում է երաժշտության պատմության մի ուշագրավ գլխի ավարտը, բայց նրա ժառանգությունը շարունակվում է իր ձայնագրությունների, ազդեցության և նրանց հիշողությունների միջոցով, ովքեր ճանաչել են նրան: Ինչպես իր ընտանիքը ճիշտ ասաց՝ «Շնորհակալություն հավատքը պահելու համար»:

Ջոն Լոջի կյանքը ներդաշնակ համադրություն էր արվեստի, սիրո և հավատքի: Նրա ներդրումները երաժշտության մեջ և իր ընտանիքին անշահախնդիր նվիրվածությունը թողնում են ժառանգություն, որը շարունակելու է ոգեշնչել և հուզել սերունդների համար: