«Լեոնարդն ու Սոված Փոլը». Ջեյմի-Լի Օ’Դոնելի նոր ուղին «Դերիի աղջիկներից» ջերմ հումորին

Միշել Մելոնից մինչև Շելլի. Ջեյմի-Լի Օ’Դոնելի նոր փուլը

Անցել է երեք տարի այն պահից, երբ ավարտվեց «Դերիի աղջիկներ» սիրված հումորային սերիալը, որը ներկայացնում էր մի ամբողջ սերնդի սրտամոտ ու զվարճալի պատմություններ։ Ջեյմի-Լի Օ’Դոնելի համար, ով մարմնավորում էր անմոռանալի Միշել Մելոնին, սերիալի ավարտը դարձավ ոչ միայն մասնագիտական, այլև անձնական շրջադարձ։ Տարիներ շարունակ ուշադրության կենտրոնում գտնվելուց հետո նա զգաց, որ իրեն անհրաժեշտ է լռություն՝ հնարավորություն ինքն իրենից հեռանալու, խորհելու և վերագնահատելու։ «Ես Իռլանդիայում մի քանի տարի պարզապես հանգիստ ապրեցի», – անկեղծ խոստովանում է դերասանուհին՝ պատմելով, որ սկսեց թերապիա և առաջնահերթ դարձրեց հոգեկան առողջությունը։

Բայց Օ’Դոնելի համար պատմությունը «Դերիի աղջիկներում» չի ավարտվել։ Այն ուղղակի փոխել է ընթացքը՝ դեպի նոր դեր, նոր նկարահանումներ և նոր պատմություն, որը հանգիստ կերպով վերափոխում է իռլանդական հումորի սահմանները։

«Լեոնարդն ու Սոված Փոլը». անսովոր արկած

Այժմ Օ’Դոնելը վերադարձել է՝ նկարահանվելով BBC-ի «Լեոնարդն ու Սոված Փոլը» սերիալում, որն ստեղծված է Ռոնան Հեսիոնի հայտնի վեպի հիման վրա։ Սերիալը, Ջուլիա Ռոբերթսի պատմությամբ, չի փնտրում բարձր դրամա կամ ձայնեղ հումոր։ Փոխարենը, այն կենտրոնանում է առօրյայի մանրուքների վրա՝ սեղանի խաղեր, մեղմ զվարճալիք և այն խնդիրները, որ ունեն երեսունամյա ընկերները մեծահասակ կյանքում։ Օ’Դոնելը խաղում է Շելլիին՝ միանալով Ալեքս Լոթերի (Լեոնարդ) և Լորի Կինաստոնի (Փոլ) ընկերությանը՝ ստեղծելով մի աշխարհ, որը և՛ ծանոթ է, և՛ թարմ։

Ինչն է այս սերիալը առանձնացնում մյուսներից։ Օ’Դոնելի խոսքով՝ «հանգիստ և հմայիչ» սցենարն է։ Այսօր, երբ հումորը հաճախ չափազանցված է, «Լեոնարդն ու Սոված Փոլը» ուժ է գտնում հանգստության մեջ։ «Հազվադեպ է իռլանդական մշակույթը այսպես ներկայացված՝ առանց կաղապարների, անկեղծությամբ», – ասում է նա։ Սերիալը խուսափում է կարծրատիպերից, փոխարենը ընդգծում է հարաբերությունների նրբությունները՝ անհարմար լռություններ, բարության փոքրիկ դրսևորումներ, ծիծաղ, որը չի ձգտում ուշադրություն գրավել։

Իռլանդական մշակույթը՝ նորովի հեռուստատեսությունում

Օ’Դոնելի համար այս նախագիծը պարզապես հերթական աշխատանք չէ։ Դա հնարավորություն է բացահայտելու իռլանդական ինքնության ավելի մեղմ կողմը՝ այն, որը հաճախ ստվերվում է ավելի բարձրաձայն պատմություններով։ «Միշելը ինձ հնարավորություն տվեց այս մակարդակի դերասանուհի դառնալ, ինչպես նաև սերիալի հեղինակը՝ Լիզա ՄաքԳին», – նշում է նա՝ ընդգծելով, թե ինչպես «Դերիի աղջիկները» փոխեցին իր կյանքը։ Սակայն հիմա, «Լեոնարդն ու Սոված Փոլում», Օ’Դոնելը բացահայտում է նոր զգացմունքային տարածքներ։ Սերիալը հրավիրում է դիտողներին դանդաղել և տեսնել ընկերության ու համայնքի առօրյայի գեղեցկությունը։

Այս մոտեցումը, իր էությամբ, հակադրվում է նրա նախորդ դերերի էներգիային։ Եթե Միշելը համարձակ ու աշխույժ էր, ապա Շելլին ավելի մտածող, ուշադիր և հանգիստ է։ Այս հակադրությունը ակնհայտ է և՛ Օ’Դոնելի, և՛ այն հանդիսատեսի համար, ովքեր հետևել են նրա ուղուն Դերիի դպրոցական միջանցքներից մինչև նոր նախագծի մեղմ ռիթմերը։

Հանգիստ պահերի արժեքը. ընկերություն և սեղանի խաղեր

«Լեոնարդն ու Սոված Փոլը» սերիալի կենտրոնում սովորական կախարդանքն է՝ երկու ընկեր, մի քանի սեղանի խաղ և այն վստահությունը, որ կյանքը կարող է իմաստալից լինել առանց բացառիկ լինելու։ Օ’Դոնելը գնահատում է, որ սերիալն ընտրել է մնալ այդ պահերում՝ չփորձելով արհեստականորեն ստեղծել դրամա։ «Իսկական ուժ կա՝ տեսնել մարդկանց պարզապես իրենցով, առանց ձևականությունների, առանց շոուի», – ընդգծում է նա։

Այս մոտեցումը տարածվում է նաև դերասանական կազմի վրա։ Ալեքս Լոթերը և Լորի Կինաստոնը իրենց հանգիստ էներգիան են բերում նախագծին։ Նրանց քիմիան՝ հիմնված փոխադարձ հարգանքի և ընդհանուր հումորի վրա, հեշտությամբ փոխանցվում է էկրանին։ Դիտողին սա հրավեր է՝ հեռանալ աղմուկից, գտնել հարմարավետություն պարզության մեջ և վերագտնել անկեղծ կապի ուրախությունը։

Հետադարձ հայացք և սպասումներ. միավորման հույսը

Չնայած նոր ուղղվածությանը, Օ’Դոնելի սերը «Դերիի աղջիկների» նկատմամբ մնում է անփոփոխ։ Նա ջերմորեն խոսում է իր գործընկերների մասին և այն ազդեցության մասին, որ սերիալը ունեցել է իր կյանքում։ «Ես կորցրել եմ կապը դերասանների մեծ մասի հետ», – խոստովանում է նա, բայց նկարահանման ընթացքում ստեղծված կապերն այսօր էլ ձևավորում են նրա աշխարհայացքը։ Հումորով նա առաջարկում է տասը տարվա հանդիպում՝ պատկերացնելով, որ Լիզա ՄաքԳին կարող է հերոսներին ուղարկել նույնիսկ լուսին։

Այս ցանկությունը՝ նորից հանդիպել, պարզապես նոստալգիա չէ։ Այն հիմնված է անկեղծ ցանկության վրա՝ վերադառնալու այն նախագծին, որը ներկայացնում էր իր համայնքը և օգնել է նրան գտնել ինքն իրեն։ Օ’Դոնելի համար և՛ «Դերիի աղջիկները», և՛ «Լեոնարդն ու Սոված Փոլը» միայն հեռուստատեսային սերիալներ չեն։ Դրանք պատմության կարևոր գլուխներ են՝ ինքնության, աճի և պատկանելության մասին։

Էկրանից սրտին. ինչու «Լեոնարդն ու Սոված Փոլը» կարևոր է

Ի՞նչ է նշանակում, երբ հումորը ընտրում է հանգիստը, այլ ոչ թե աղմուկը։ Օ’Դոնելի համար դա անկեղծության հարց է։ «Լեոնարդն ու Սոված Փոլը» կենտրոնանում է առօրյայի վրա՝ կոչ անելով դիտողին վերաիմաստավորել, թե ինչն է իսկապես կարևոր ընկերության, մշակույթի և պատմությունների մեջ։ Սերիալի մեղմ հումորը և իռլանդական կյանքի անկեղծ պատկերումները հակադրում են հիմնական սպասումներին՝ հիշեցնելով, որ երբեմն ամենամեծ պատմությունները տեղի են ունենում ստվերում։

Օ’Դոնելը, այս նոր փուլում, իր հետ է բերում նախորդ տարիների դասերը՝ խիզախություն բացահայտելու խոցելիությունը, համայնքի կարևորությունը և սովորական պահերում իմաստ գտնելու ուրախությունը։

Ջեյմի-Լի Օ’Դոնելի ուղին՝ «Դերիի աղջիկների» աղմուկից մինչև «Լեոնարդն ու Սոված Փոլը» ջերմությունը, վկայում է իռլանդական պատմությունների բազմազանության մասին։ Ընտրելով նրբությունն ու անկեղծությունը՝ սերիալը ոչ միայն ընդլայնում է հումորային հեռուստատեսության սահմանները, այլև հրավիրում է հանդիսատեսին գնահատել այն փոքրիկ պահերը, որոնք հաճախ մնում են անտեսված։ Մշակույթի, ինքնության և առօրյայի այս նոր մոտեցումը ուժ է տալիս գնահատելու ներկայությունը՝ անկեղծ, առանց չափազանցությունների։