Ապրիլի 11-ին, 2026թ.-ին, հնագետներն ու իշխանությունները հայտնեցին զանգվածային գերեզմանների երկու տարբեր, սակայն հուզական առումով ծանրակշիռ բացահայտումների մասին։ Իսրայելի Թել Ազեկա հնագիտական վայրում հետազոտողները հայտնաբերել են 2500-ամյա ջրամբար, որտեղ հանգչում են մոտ 90 նորածինների մնացորդներ։ Ըստ Թել Ավիվի համալսարանի գիտնականների՝ այս գտածոն լույս է սփռում երկաթի դարի և պարսկական ժամանակաշրջանի թաղման ծեսերի վրա՝ ենթադրելով, որ նորածինների համար նախատեսված էին հատուկ հավաքական վայրեր։
Միևնույն ժամանակ, Մեքսիկայի Խալիսկո նահանգում իշխանությունները հաստատել են ավելի քան մեկ տասնյակ մարմինների հայտնաբերումը։ Ի տարբերություն իսրայելական գտածոյի, որն օգնում է վերականգնել պատմական իրողությունները, Մեքսիկայի գերեզմանները հանդիսանում են ժամանակակից բռնության և անհետ կորածների որոնման ողբերգական գործընթացի մի մասը։ Այստեղ դատաբժշկական փորձաքննությունը նպատակ ունի պարզել զոհերի ինքնությունը և ապահովել արդարություն ընտանիքների համար։
Այս երկու իրադարձությունների զուգադրումը ցույց է տալիս, թե ինչպես են հասարակությունները տարբեր դարաշրջաններում արձագանքում զանգվածային մահվան դեպքերին։ Եթե Թել Ազեկայի պարագայում խոսքը վերաբերում է հնագույն հասարակության կողմից նորածինների մահվան ընկալմանը, ապա Մեքսիկայի դեպքերը վկայում են պետական պատասխանատվության և մարդու իրավունքների պաշտպանության հրատապ խնդիրների մասին, որոնք շարունակում են մնալ արդիական։