Մեթ Հեյգի նոր՝ «Կեսգիշերային գնացքը» վեպը հանդիսանում է նրա «Կեսգիշերային գրադարան» բեսթսելլերի հոգևոր շարունակությունը՝ կենտրոնանալով տղամարդու հոգեբանության, աշխատամոլության և կապիտալիստական համակարգի ճնշումների վրա։ Հեղինակը, օգտագործելով գլխավոր հերոսի՝ Ուիլբուրի հետմահու ճանապարհորդության սյուժեն, քննադատում է այն մշակույթը, որը տղամարդկանցից պահանջում է բացարձակ ինքնաբավություն և զգացմունքների ճնշում։
Հեյգը բացահայտորեն խոսում է իր անձնական պայքարի՝ դեպրեսիայի, աուտիզմի և ADHD-ի մասին՝ ընդգծելով, որ տղամարդկանց համար օգնություն խնդրելը հաճախ դառնում է հասարակական կարծրատիպերի պատանդ։ Նա նախազգուշացնում է «մենոսֆերայի» և դրան բնորոշ թունավոր ինքնավստահության մասին՝ այն անվանելով օգնության հուսահատ կանչ։ Գրողը ընթերցողներին կոչ է անում վերադառնալ ընթերցանությանը՝ որպես մտածողության և ներքին հանգստի միջոց, որը հակադրվում է թվային աշխարհի մշտական սթրեսին։