Միա Գոթի փայլը Գիլյերմո դել Տորոյի «Ֆրանկենշտեյնում». հրեշային կինոյի նոր դարաշրջան

Միա Գոթը՝ հրեշի լույսի ներքո

Յուրաքանչյուր Հելոուին հանդիսատեսը սպասում է մի բանի, որը սարսափեցնում ու ցնցում է, և հետո երկար ժամանակ մնում է հիշողության մեջ։ Այս տարի Վիրջինիայի կինոփառատոնի After Hours հավաքածուն առաջարկում է հենց այդպիսի ֆիլմեր՝ հրեշների թեմայով, որոնք անցնում են ապոկալիպտիկ զոմբի թրեշերից մինչև մանկական վախերի մասին պատմություններ։ Սակայն այս տարվա կինոպրեմիերաներից առանձնանում է մեկը՝ Գիլյերմո դել Տորոյի սպասված ադապտացիան՝ Մերի Շելիի «Ֆրանկենշտեյն»-ը, որտեղ Միա Գոթը գլխավոր դերակատարներից է և արդեն իսկ բուռն քննարկումների պատճառ է դարձել։

Գիլյերմո դել Տորոյի տեսլականը՝ Ֆրանկենշտեյնի նոր մեկնաբանություն

Դել Տորոն, ով հայտնի է իր երևակայական ու գունագեղ սարսափ-ֆանտաստիկ ֆիլմերով, Մերի Շելիի վեպը համարում է «իր Աստվածաշունչը»։ Նրա խոսքով՝ «Ես ուզում էի այն իմ ձևով ներկայացնել, երգել այլ տոնով, այլ զգացմունքով»։ Ռեժիսորի մոտեցումը խոստանում է ոչ թե հերթական հրեշային կինոնկար, այլ վերաիմաստավորում՝ այնպիսի հարցերով, որոնք տանջել են հենց Շելիին՝ էքզիստենցիալ, նուրբ ու ողբերգական հարցեր։

Դերասանական կազմը տպավորիչ է․ Օսկար Այզեքը՝ Վիկտոր Ֆրանկենշտեյն, Ջեյքոբ Էլորդին՝ հրեշը, Քրիստոֆ Վալցը և Միա Գոթը՝ Էլիզաբեթ Լավենզա։ Ֆիլմը համադրում է լայն էպիկական տեսարաններ ու ինտիմ զգացմունքային իրավիճակներ։ Դել Տորոյի համար հրեշները միայն վախի աղբյուր չեն. նրանք կարող են մեզ սովորեցնել մարդկության, կարոտի և կորստի մասին։

Միա Գոթը՝ սարսափ ժանրի բարդությունների վարպետը

Միա Գոթը, ով արդեն ճանաչվել է սարսափի ժանրում իր անկեղծ ու անկանխատեսելի կերպարներով, ֆիլմում մարմնավորում է Էլիզաբեթ Լավենզային։ Նրա նախորդ դերերը՝ «X» և «Pearl» ֆիլմերում, աչքի են ընկել հոգեբանական խորությամբ։ Այս ֆիլմում Էլիզաբեթը պարզապես սիրեցյալ չէ․ նա մի կին է, ով հայտնվել է ստեղծման ու կործանման կիզակետում՝ նույնքան տանջված հրեշից, որքան նրան ստեղծած մարդուց։

Գոթի ճանապարհը կինոյում սովորական չի եղել։ Նա ոչ միայն վարպետորեն է խաղում սարսափի ժանրում, այլ նաև կարողանում է համադրել վախի և կարեկցանքի պահերը։ Դել Տորոյի «Ֆրանկենշտեյնում» նրանից սպասվում է դերակատարում, որը կկապի դասականն ու ժամանակակիցը՝ ավելացնելով խորություն այն կերպարին, որը հաճախ ստվերվել է պատմության ավելի հրեշային կերպարների կողմից։

Հրեշային մանիա․ փառատոններ և ժամանակակից սարսափ

Այս տարվա Վիրջինիայի կինոփառատոնը, որի հավաքածուն կազմվել է Իգոր Շտեյրենբերգի կողմից, արտացոլում է հրեշային ֆիլմերի վերածնունդը՝ կոմեդիայի, ընտանեկան դրամայի և մաքուր սարսափի համադրությամբ։ «Deathgasm II: Goremageddon»-ը՝ ծանր մետալ զոմբիային սիկվել, «Dust Bunny»-ը՝ ընտանեկան սարսափ, որտեղ երեխան իր հարևան-վարձու մարդասպանին խնդրում է սպանել անկողնու տակ գտնվող հրեշին։ Բայց հենց դել Տորոյի «Ֆրանկենշտեյնն» է առանձնանում՝ խոստանալով ոչ միայն վախ, այլ նաև մտորումներ հրեշության բնույթի մասին։

Ֆիլմի սահմանափակ կինոթատրոնային ցուցադրությունները սկսվել են հոկտեմբերի 17-ին, իսկ նոյեմբերի 7-ից այն հասանելի է Netflix-ում։ Այս երկակի մոտեցումը թույլ է տալիս տեսնել ֆիլմի էպիկական կադրերը կինոթատրոնում և կրկին վերադառնալ դրան տանը՝ ապահովելով, որ դրա ազդեցությունը երկար մնա։

Ֆրանկենշտեյնը՝ հոսքային ծառայությունում. դասական սարսափի նոր տուն

Netflix-ի միջոցով դել Տորոյի «Ֆրանկենշտեյն»-ը հասանելի է աշխարհի տարբեր անկյուններում։ Սթրիմինգի տարբեր փաթեթները ֆիլմը դարձնում են մատչելի թե՛ ժանրի երկրպագուների, թե՛ նոր դիտողների համար։ Թեև կինոթատրոնային և թվային ցուցադրումները միահյուսվում են, նման հարթակները վերափոխում են դասական պատմությունների ընկալումը՝ հրեշներին և նրանց ստեղծողներին բերելով մեր տները։

Ֆիլմի թողարկումը ոչ միայն իրադարձություն է, այլև հնարավորություն՝ վերադառնալու գրականության ամենամնացական դիցաբանությանը՝ ժամանակակից մեկնաբանությամբ։ Դել Տորոյի ադապտացիան, Գոթի մասնակցությամբ, հրավիրում է հարցնել՝ ինչն է մեզ դարձնում հրեշ, իսկ ինչն՝ մարդ։

Միա Գոթի ազդեցությունը․ կինը՝ առասպելի հիմքում

Ի՞նչն է դարձնում Միա Գոթի մասնակցությունը նշանակալի։ Դա միայն տաղանդը չէ, այլ նաև ժանրի ընկալումը, համարձակ դերերին բաց լինելը։ Ֆիլմային արդյունաբերության մեջ, որտեղ հաճախ գերիշխում է կաղապարը, Գոթը բերում է անկանխատեսելիություն։ Նա կարողանում է մարմնավորել կերպարներ, որոնք միաժամանակ փխրուն են ու ուժեղ, զոհ և հաղթող։

Էլիզաբեթ Լավենզայի դերակատարումը, հավանաբար, նորովի կբացահայտի կերպարը ժամանակակից հանդիսատեսի համար։ Այժմ նա միայն բժիշկի սիրեցյալը չէ, այլ կերպար, որի միջոցով դիտողը կարող է խորհել փառասիրության, վշտի և սխալված սիրո հետևանքների մասին։ Դա դեր է, որը պահանջում է նրբություն, և Գոթը պատրաստ է դա տալ։

Հրեշային ֆիլմերի ապագան

Երբ հրեշային մանիան գրավում է կինոփառատոններն ու հոսքային հարթակները, հարց է առաջանում՝ ինչու՞ են այս պատմությունները դիմանում ժամանակի փորձությանը։ Դել Տորոյի և Գոթի համար պատասխանը կարեկցանքն է։ Հրեշները հայելիներ են, որոնք արտացոլում են մեր վախերը, ցանկությունները և փոփոխվելու ունակությունը։ Գոթի աշխատանքը հրավիրում է ոչ միայն վախենալ, այլ նաև տեսնել մարդկայինը՝ այն, ինչ ճանաչում ենք մեր մեջ։

Այս տարի, երբ ժանրը հագեցած է տարբեր ֆիլմերով, դել Տորոյի «Ֆրանկենշտեյն»-ը առանձնանում է ոչ միայն իր հեղինակությամբ, այլև խոստումով։ Միա Գոթի մասնակցությամբ ֆիլմը առաջարկում է նոր, զգացմունքային մոտեցում մի պատմության, որն արդեն դարեր շարունակ տանջում է երևակայությունը։ Եթե դուք դասական սարսափի երկրպագու եք կամ պարզապես նորություն եք փնտրում, այս ադապտացիան կարող է դառնալ ժանրի նոր ուղենիշ՝ ձևավորելով հրեշային կինոյի ապագան։

Միա Գոթի խաղը դել Տորոյի «Ֆրանկենշտեյնում» նշանավորում է ժամանակակից սարսափի կարևոր շրջադարձ, համադրելով ավանդույթն ու նորարարությունը՝ ստեղծելով ֆիլմ, որը և՛ մտորումների տեղ է տալիս, և՛ վախեցնում։ Մարդկայինը բերելով առասպելի սրտում, Գոթը և դել Տորոն հիշեցնում են՝ հրեշային պատմությունները մնում են արդիական, որովհետև երբեմն ամենաանհանգստացնող կերպարները մեր մեջ են։