Միշել Փֆայֆերի նոր վերելքը. «Անմեղության դարը»-ից մինչև տոնական «Օհ, ի՞նչ զվարճանք»

Միշել Փֆայֆերի վերադարձը կինոյի կենտրոնական բեմին

Միշել Փֆայֆերի անունը երկար տարիներ կապվել է հետաքրքիր դերերով, հիշվող խաղով ու այն մագնիսականությամբ, որին հանդիսատեսն այլ կերպ չի կարող արձագանքել, քան խոր զգացմունքներով։ Այս օրերին Փֆայֆերը կրկին ուշադրության կենտրոնում է՝ նոր «Օհ, ի՞նչ զվարճանք» տոնական ֆիլմի շնորհիվ, որը դեկտեմբերի 3-ից կլինի Prime Video-ում։ Նրա ներկայությունը հիշեցնում է, թե ինչու է դերասանուհին շարունակում տպավորել տարբեր սերունդների։

Դասական «Անմեղության դարը»՝ նոր բացահայտում հոսքային հարթակներում

Փֆայֆերի նորագույն դերակատարումից առաջ նա հանդես է եկել Սկորսեզեի «Անմեղության դարը» ֆիլմում՝ 1990-ականների ամենանշանավոր պատմական դրամաներից մեկում։ 1993-ին ներկայացված այս ֆիլմը Էդիթ Ուորթոնի վեպի շքեղ էկրանային ադապտացիան է՝ ներկայացնելով Նյու Յորքի 1870-ականների խիստ սոցիալական կանոնները։ Փֆայֆերը մարմնավորում է կոմսուհի Էլեն Օլենսկային՝ կնոջ, որի հայտնվելը փոխում է բոլորի աշխարհը։ Դանիել Դեյ-Լյուիսի և Վայնոնա Ռայդերի հետ միասին Փֆայֆերը խաղում է այնպիսի միջավայրում, որտեղ կիրքն ու հանրային կարծիքը բախվում են։

Ֆիլմի հայտնվելը Amazon Prime-ում նորից աշխուժացրել է հետաքրքրությունը․ օգտատերերը, կինոքննադատները խոսում են որպես «անտեսված գլուխգործոց»՝ վերջապես արժանանալով իր գնահատանքին։ Շատերը առանձնացնում են դերասանական «կարիերայի լավագույն» խաղը, Սկորսեզեի նուրբ ռեժիսուրան, որտեղ էմոցիոնալ լարվածությունը գերազանցում է ֆիզիկական հակամարտությանը։ Դեկորները, հագուստը, պատմական ճշգրտությունը ու դերասանական խաղը ստեղծում են վառ, նրբագեղ կինոաշխարհ։

Reuters-ի տվյալներով՝ ֆիլմը արժանացել է Օսկարի լավագույն կոստյումի համար, իսկ Վայնոնա Ռայդերը եղել է լավագույն երկրորդական դերասանուհու թեկնածու։ «Անմեղության դարը» 87 տոկոս գնահատական ունի Rotten Tomatoes-ում՝ որպես «հավասար չափով սիրային ու կարոտի ֆիլմ»։ Սկորսեզեի աշխատանքը, նվիրված իր հորը, առանձնանում է պատմական ճշգրտությամբ ու հուզական խորությամբ։

«Օհ, ի՞նչ զվարճանք»․ Փֆայֆերը տոնական խառնաշփոթի և ջերմության մեջ

Եթե «Անմեղության դարը» ուսումնասիրում էր հասարակական ճնշումների ներքո ձևավորված անձնական տագնապները, ապա «Օհ, ի՞նչ զվարճանք» ֆիլմում Փֆայֆերը հանդես է գալիս որպես Քլեր Կլաստեր՝ ընտանիքի մայր, որը ձգտում է կատարելության՝ տոնական պատրաստությունների մեջ։ Սակայն այս տարի, երբ ընտանիքը նրան մոռանում է տոնական միջոցառման ժամանակ, Քլերը դուրս է գալիս սովորական սահմաններից՝ սկսելով անսպասելի արկած։

Ֆիլմի ռեժիսորն է Մայքլ Շոուոլթերը («Մեծ հիվանդը», «The Idea of You»), իսկ դերասանական կազմը՝ բազմազան՝ Ֆելիսիթի Ջոնս, Քլոե Գրեյս Մորեց, Դենիս Լիրի, Դոմինիկ Սեսա, Ջեյսոն Շվարցման, Դանիել Բրուքս, Հավանա Ռոուզ Լյու, Մոդ Ապատոու։

«Քլերը այն կապն է, որ միավորում է ընտանիքը, բայց այս տարի նա ստիպված է իրեն գտնել սովորական դերի սահմաններից դուրս», — նշել է Շոուոլթերը հարցազրույցում (El-Balad)։ Ֆիլմը շեշտում է ոչ թե կատարյալ պահերը, այլ անկատարությունը՝ ընտանիքի, սիրո ու ինքնաճանաչման ճանապարհին։ Դեկտեմբերի 3-ին սպասվող պրեմիերան մեծ սպասումներ է առաջացրել հանդիսատեսի մոտ։

Միշել Փֆայֆերի ժառանգությունը ու նոր հորիզոնները

Փֆայֆերի դերասանական ուղին միշտ աչքի է ընկել բազմազանությամբ։ Էլենի նուրբ խոցելիությունից մինչև Քլերի հումորային դիմադրողականությունը՝ նա յուրաքանչյուր կերպարին հաղորդում է խորություն։ Ինչն է նրան առանձնացնում այլ դերասաններից՞ Հնարավոր է՝ իր կերպարների մարդկային ու ազնիվ ներկայացման շնորհիվ։

Այս օրերին, երբ «Անմեղության դարը» նոր հանդիսատես է գտնում հոսքային հարթակներում, իսկ «Օհ, ի՞նչ զվարճանք»-ը տոնական տպավորություններ է խոստանում, Փֆայֆերը հիշեցնում է, որ իրական արվեստը ժամանակից դուրս է։ Նրա կերպարները մեզ հուշում են նայել երևույթների խորքին՝ տեսնել ցանկությունն ու խիզախությունը։

Ժամանակի փոփոխությունների ֆոնին՝ թե կինոյում, թե հասարակությունում, Փֆայֆերի արվեստը կամուրջ է․ այն միավորում է դասական պատմությունը ու ժամանակակից կյանքի անկանոնությունը։ Անկախ ժանրից կամ դերասանական պահանջներից, նա մնում է այն դերասանուհին, որին անհնար է սահմանափակել։

Միշել Փֆայֆերի նոր վերելքը, որը նշվում է «Անմեղության դարի» հոսքային հաջողությամբ և «Օհ, ի՞նչ զվարճանք» ֆիլմում գլխավոր դերակատարությամբ, ապացուցում է, որ իսկական տաղանդը միշտ արդիական է։ Նրա անկեղծ ու բազմաշերտ խաղը հանդիսատեսին կապում է ֆիլմի աշխարհի հետ, ապահովելով Փֆայֆերի մշտական տեղը կինոյի պատմության և ժամանակակից մշակույթի մեջ։