Օրվիլ Փեք․ «Appaloosa» ալբոմի նորույթները և կինոյի մեջ իր նոր դերը

Օրվիլ Փեքի «Appaloosa»․ ժամանակակից քանթրիի ճանապարհը

Երբ Օրվիլ Փեքը հայտնվում է բեմում, թվում է՝ ամեն ինչ կարող է լինել։ Դիմակավորված քանթրի երգիչը, որի ձայնը հիշեցնում է անցյալի ոսկե տարիները, բայց ոճը կոտրում է ժանրի սահմանները, ներկայացրել է իր նոր «Appaloosa» ալբոմը՝ նախատեսված նոյեմբերի 14-ին Warner Records-ի միջոցով։ Այս նախագիծը պարզապես երգերի հավաքածու չէ․ դա հայտարարություն է, կամուրջ՝ ավանդույթի ու քանթրիի նոր սահմանների միջև։

Առաջին սինգլը՝ «Drift Away»-ն, թողարկվեց ալբոմի մասին հայտարարության հետ մեկտեղ, անմիջապես լսողներին տեղափոխելով Փեքի աշխարհ։ Դա դասական քովբոյական բալադ է, բայց լի է ժամանակակից էներգիայով, նրա ձայնը «հալվում է մեղրի պես էպիկական գործիքայինի վրա», ինչպես գրել է Uproxx-ը։ Սա Փեքն է՝ իր լավագույն տեսքով՝ նոստալգիկ, բայց համարձակ, զգացմունքային, բայց ոչ չափազանց։

Համագործակցություններ և նորարարություն՝ Փեքի ժանրային սահմանների խախտումը

Վերջին տարիներին Փեքի երաժշտական ուղին դարձել է ժամանակակից արվեստագետների հանդիպման վայր։ Նա համագործակցել է Նոա Սայրուսի հետ «Love Is a Canyon»-ում, Քեշայի հետ «Tennessee»-ում, ինչպես նաև Hudson Mohawke-ի և Tayla Parx-ի հետ։ Յուրաքանչյուր համագործակցություն ընդլայնել է քանթրիի սահմանները, culminating իր «Stampede» դյուետների ալբոմով, որտեղ հանդես են եկել Kylie Minogue, Diplo, Beck, Willie Nelson, Elton John, Teddy Swims, Midland, Margo Price, Molly Tuttle, Nathaniel Rateliff և այլք։

«Cowboys Are Frequently Secretly Fond of Each Other» երգը Ուիլի Նելսոնի հետ խորհրդանշական է Փեքի մոտեցման համար․ նա հարգում է ավանդույթը, բայց բացում նոր դռներ։ Այս բազմազան համատեղ աշխատանքները ցույց են տալիս նրա նպատակը՝ քանթրիի սահմանները դարձնել ներառական, փորձարարական և մարդկային։

Այնուամենայնիվ, «Drift Away»-ը վերադարձ է դեպի անձնական մտորումներ։ Փեքը պատկերում է փոքր քաղաքի հոգսերը՝ հետկորոնավիրուսային դարաշրջանում, որտեղ կարոտն ու հույսը համատեղ գոյակցում են։ Երգի կինեմատոգրաֆիկ բնույթը հուշում է երաժշտության ու կինոյի միաձուլումը՝ այս նոր փուլում։

Յոթերորդ ամենամյա ռոդեո․ Փայոներթաունի անսպասելի կենտրոնը

Փեքի նվիրվածությունը համայնքին ու շքեղությանը ամեն տարի արտահայտվում է իր յոթերորդ ամենամյա ռոդեոյում, որը կանցկացվի նոյեմբերի 14-16-ին Կալիֆոռնիայի Փայոներթաունում՝ հայտնի Pappy & Harriet’s-ում։ Միջոցառումը պարզապես փառատոն չէ․ այն հատուկ curated փորձ է։ Այս տարվա մասնակիցներն են Nathaniel Rateliff & The Night Sweats, Joy Oladokun, Hurray For The Riff Raff, Allison Russell և այլք։ Փեքը ելույթ կունենա երեք տարբեր ծրագրերով՝ նոյեմբերի 14-ին քավերների երեկո, նոյեմբերի 15-ին՝ գլխավոր ելույթ և նոյեմբերի 16-ին՝ ակուստիկ երեկո։

Բացի երաժշտությունից, ռոդեոն ներառում է գիշերային afterparty-ներ և drag brunch՝ Meatball-ի մասնակցությամբ, վերածելով անապատային փոքր քաղաքը բազմազանության և արվեստի տոնախմբության։ Փեքի՝ որպես կազմակերպիչ և երաժիշտ, դիրքը հաստատում է նրան որպես մշակութային առաջնորդ՝ համադրելով ավանդույթն ու քանթրիի ապագայի առաջադեմ տեսլականը։

Դիմակավորված երգիչից՝ կինոյի հերոս․ Փեքը «Street Fighter»-ում

Եթե Փեքի երաժշտությունը կինեմատոգրաֆիկ է, ապա նրա վերջին քայլը՝ կինոյում, դա բառացի է դարձնում։ Նա վերջերս ավարտել է 2026 թվականի Street Fighter ֆիլմի նկարահանումները, որտեղ մարմնավորում է Վեգային՝ դիմակավորված մարտիկի, որի խորհրդավորությունն արտացոլում է Փեքի սեփական անձը։ ABC News-ի հետ զրույցում Փեքը նկարագրել է այս փորձը որպես «դժվար, բայց ոգևորիչ», համեմատելով բեմ դուրս գալու և տեսախցիկի առաջ լինելու զգացողությունները։

Կինոյում հայտնվելը երաժշտությունից հրաժարում չէ, այլ նրա պատմողական գործիքակազմի ընդլայնում։ Փեքի արվեստը ապրել է երկվության մեջ՝ անցյալի ու ներկայի, ավանդույթի ու նորարարության, իրականի ու երևակայականի միջև։ Այժմ, երբ Appaloosa-ն և Street Fighter-ը գալիս են միասին, Փեքի տիեզերքը ավելի մեծ ու անկանխատեսելի է թվում։

«Appaloosa»-ի երգացանկը և սպասելիքները

EP-ի երգացանկը խոստանում է տարբեր տրամադրություններ ու պատմություններ․

• «Dreaded Sundown»
• «Drift Away»
• «Atchafalaya»՝ Նոա Սայրուսի մասնակցությամբ
• «Maybe This Time»
• «Oh My Days»
• «My Side Of The Mountain»
• «It’s The End Of The World»

Սկսած մռայլ «Dreaded Sundown»-ից մինչև հուսալի «Maybe This Time»-ը, Փեքի երգագրությունը շարունակում է համադրել կինեմատոգրաֆիկ շքեղությունը և անմիջական անկեղծությունը։ Համագործակցությունները, հատկապես Նոա Սայրուսի հետ «Atchafalaya»-ում, խոսում են եզրագծից պատմվող պատմությունների մասին՝ կարոտի, ինքնության և մեզ ձևավորող միջավայրերի։

Թողարկման ամսաթիվը մոտենում է, և ակնկալիքները մեծանում են․ ոչ միայն երաժշտության, այլ Փեքի ձևավորած մշակութային պահի համար։ Երաժշտության, կինոյի և փառատոնի համադրումը ընդգծում է նրա ձգտումը՝ ստեղծել տարածքներ, որտեղ ժանրը երկրորդական է կապի համեմատ։

Վերջաբան․ Փեքի ընդլայնվող հորիզոնը

Օրվիլ Փեքը կանգնած է մի խաչմերուկում․ նրա կոշիկները ամուր են քանթրիի ավանդույթների հողում, իսկ հայացքը՝ նոր ստեղծագործական հնարավորությունների հորիզոնին։ Appaloosa-ը պարզապես EP չէ․ դա հրավեր է միանալու ճանապարհորդությանը, որը անցնում է ժանրի, աշխարհագրության ու սպասումների սահմաններից։ Անկախ նրանից՝ բեմում, ստուդիայում կամ կինոյում, Փեքի տեսլականը պարզ է․ երաժշտությունն ու պատմելը կարող են կապեր ստեղծել, ուրախություն պարգևել և մխիթարել՝ նույնիսկ անորոշ ժամանակներում։

Փեքի վերջին նախաձեռնությունները վկայում են արվեստագետի հազվագյուտ ձգտման մասին, որը հրաժարվում է սահմանափակումներից։ Երաժշտության, կինոյի և կենդանի փորձառության համադրությամբ նա ոչ միայն ընդլայնում է իր ստեղծագործական աշխարհը, այլ նաև մարտահրավեր է նետում քանթրիին՝ ընդունելու փոփոխությունը և բազմաշերտությունը։ «Appaloosa»-ը խոստանում է լինել ճանապարհորդություն, որին արժե միանալ։