Սպրինգստինի «Նեբրասկա»-ն. «Deliver Me From Nowhere» ֆիլմի անկեղծ ակունքները

«Նեբրասկա». արվեստի մենության դիմանկարը

Ամերիկյան ռոքի կուռք Բրյուս Սպրինգստինը երկար տարիներ իր անունը կապել է շոուբիզնեսի ավանդական փառքի հետ։ Բայց «Deliver Me From Nowhere»-ը, ռեժիսոր Սքոթ Կուպերի ձեռքով, փորձում է նկարագրել ոչ թե փառքի ճանապարհը, այլ՝ արվեստագետի ինքնամեկուսացման պահը։ Ֆիլմը կենտրոնանում է Սպրինգստինի կյանքի կարևոր շրջանին՝ «Նեբրասկա» ալբոմի ստեղծմանը՝ 1982 թվականին։

Պատմությունը սկսվում է «The River» շրջագայության բարձրակետից հետո, երբ Սպրինգստինը՝ արդեն «Բոս»-ի անունով, կանգնած էր համաշխարհային փառքի շեմին։ Սակայն, փոխարենը շարունակելու հիթերի հետևից վազելը, նա ընտրում է ինքնամեկուսացումը։ Սցենարը հետևում է Սպրինգստինին (Ջերեմի Ալեն Ուայթ), ով վերադառնում է իր Նյու Ջերսիի արմատներին և ստեղծում երաժշտություն՝ օգտագործելով սովորական TEAC 144 Portastudio ձայնագրիչ։ Արդյունքը՝ հում, ակուստիկ կոմպոզիցիաներ, որոնք հակասում էին ինդուստրիայի սպասելիքներին. առանց հարցազրույցների, շքեղ շապիկի, ռադիո-հարմարեցված տարբերակների. պարզապես մաքուր երաժշտություն։

Հանգիստի խորքը. տեխնոլոգիա և լարվածություն

Կուպերի ֆիլմը՝ հիմնվելով Ուորեն Զեյնսի «Նեբրասկա»-ի վերաբերյալ 2023 թվականի գրքի վրա, գրեթե ֆետիշիստական մոտեցում ունի տեխնիկական մանրամասներին։ Դրվագները երկար կանգ են առնում ձայնագրության մեխանիկայի վրա՝ տեխնիկ Մայք Բատլանը (Փոլ Ուոլթեր Հաուզեր) բերում է առասպելական TEAC-ը Սպրինգստինի տուն և սովորեցնում նրան ձայնագրելու գործընթացը։ Երբ Columbia Records-ը փորձում է պարտադրել պրոֆեսիոնալ ստուդիական տարբերակներ, Սպրինգստինը համառորեն պնդում է թողարկել հում, չմշակված տպագրությունը՝ նույնիսկ եթե դա նշանակում է անձամբ հանձնել ձայնագրությունը՝ առանց պլաստիկ պատյանի։

Հոլիվուդում հազվադեպ են ցույց տալիս երաժշտության ստեղծման տեխնիկական մանրամասները, և այս տեսարանները ֆիլմին որոշակի լարվածություն են հաղորդում։ Սակայն, ինչպես նշում է Houston Press-ը, ֆիլմի ուշադրությունը տեխնոլոգիայի և հակամարկետինգային մոտեցման վրա հաճախ խեղդում է երաժշտության էմոցիոնալ բովանդակությունը։ Միայն մի քանի երգ են ամբողջությամբ հնչում, իսկ «Նեբրասկա»-ի հոգևոր կենտրոնը երբեմն մնում է մակերեսային։

Սպրինգստինի պայքարը. ընտանիքի ու փառքի ստվերներ

«Deliver Me From Nowhere»-ի կենտրոնում introspectiv և տրավմատիկ մոտեցումն է։ Ֆիլմը բացահայտում է Սպրինգստինի բարդ հարաբերությունները իր հոր՝ Դուգի (Սթիվեն Գրեհամ) հետ, որի ստվերը ուղեկցում է թե՛ արվեստագետին, թե՛ նրա ստեղծագործությանը։ Տեսարանները վերադարձնում են Բրյուսի փոթորկալից մանկությունը՝ ֆիզիկական և հոգեբանական բռնության նշաններով, որոնք արտացոլվում են «Նեբրասկա»-ի մռայլ մեղեդիներում և ճակատագրական տեքստերում։ Ֆիլմը մատնանշում է, որ Սպրինգստինի ներքին տագնապը՝ դեպրեսիան, հոր նմանվելու վախը, նույնքան կարևոր է ստեղծագործական գործընթացում, որքան երաժշտությունը։

Ջերեմի Ալեն Ուայթի խաղը զուսպ է, գրեթե կաշկանդված. նա ֆիզիկապես չի նմանվում Սպրինգստինին, բայց փոխանցում է երգչի նյու Ջերսիական խոսելաոճը և մշտական մտահոգվածությունը։ Բայց, ինչպես նշում են քննադատները, ֆիլմի կենտրոնացումը ներքին պայքարի վրա նշանակում է, որ չենք տեսնում Սպրինգստինի լեգենդար խարիզման՝ «մեսսիական կրքոտությունը» և «երեխայական հմայքը», որոնք երբևէ հուզել են հանդիսատեսին ու խմբի անդամներին։ Պատմությունը մենակատար է, ինչպես ալբոմի ստեղծումը, բայց վտանգում է հարթեցնել այն էմոցիոնալ բազմազանությունը, որն առանձնացնում է Սպրինգստինի լավագույն գործերը։

Ընկերություն, հոգեկան առողջություն և մեծության գինը

Ֆիլմի ամենամեծ արժեքներից մեկը Սպրինգստինի և նրա մենեջեր Ջոն Լանդաուի (Ջերեմի Սթրոնգ) հարաբերությունն է։ Լանդաուն և՛ վստահելի ընկեր է, և՛ արվեստագետի տեսլականը պաշտպանող՝ պայքարելով լեյբլի պահանջների դեմ և հորդորելով Սպրինգստինին դիմել մասնագիտական օգնության դեպրեսիայի համար։ Նրանց հարաբերությունները՝ միաժամանակ բիզնեսային և եղբայրական, ֆիլմի հիմքն են, բացահայտելով այն աջակցությունը, որն անհրաժեշտ է մեծ արվեստագետին։

Այնուամենայնիվ, ինչպես նշում է 4Columns-ը, ֆիլմի դրամատիկ գագաթնակետերը թույլ են։ Չկան մեծ բեմադրություններ, պայթյունավտանգ հակամարտություններ. ամենաուշագրավ շրջադարձը Սպրինգստինի առաջին թերապիայի տեսարանն է, որին հաջորդում է հոր հետ հաշտության պահը։ Այս դրվագները, որոնք նպատակ ունեն բացահայտել Սպրինգստինի ցավի և ստեղծագործականության արմատները, հաճախ դառնում են կանխամտածված՝ մանկության տրավման բացատրելով, այլ ոչ թե ամբողջությամբ վերապրած։

Ինչ է պակասում. երաժշտությունը և դրա իմաստը

«Deliver Me From Nowhere»-ը «Նեբրասկա»-ն ներկայացնում է որպես սուրբ տեքստ, բայց զարմանալիորեն կաշկանդված է հենց երգերից։ Ֆիլմը հիշեցնում է Սպրինգստինի ազդեցությունները՝ դիտելով «The Night of the Hunter»-ը, կարդալով Ֆլանների Օ’Կոննորի պատմվածքները, դիտելով «Badlands»-ը՝ կարծես ամերիկյան գոթիկայի տրամադրության հավաքածու։ Բայց երաժշտությունն իր մռայլ մեղեդիներով և ծանրաբեռնված տեքստերով հազվադեպ է առաջնային։ Քննադատները նկատում են, որ «Նեբրասկա»-ն չունի իր գրական և կինեմատոգրաֆիկ նախատիպերի դինամիկությունը ու երկիմաստությունը, երբեմն թվում է որպես «մի երկար, միապաղաղ նոտա»։

Մինչ Սպրինգստինի լավագույն գործերը հավասարակշռում են հույսն ու հուսահատությունը, ռոմանտիկան ու ռեալիզմը, «Նեբրասկա»-ն մնում է մռայլ։ Կուպերը փորձում է մեղմացնել սա՝ ստեղծելով հնարած սյուժեներ՝ Ֆեյի (Օդեսա Յանգ) հետ կործանված սիրավեպ, զգացմունքային սև-սպիտակ վերհիշումներ, բայց այս հավելումները չեն կարող լրացնել էներգիայի պակասը՝ պայմանավորված Սպրինգստինի խմբային ոգու բացակայությամբ։

Կենսագրական ֆիլմի բեռը. հարգանք, թե բացահայտում

Վերջին տարիների երաժշտական կենսագրական ֆիլմերը, ինչպես «Rocketman»-ը և «Elvis»-ը, հաճախ միավորում են նոստալգիան և մրցանակների ակնկալիքը։ «Deliver Me From Nowhere»-ը ընտրում է ավելի նեղ ու հանգիստ մոտեցում՝ կենտրոնանալով այն երկամյա հատվածի վրա, երբ Սպրինգստինը պայքարում էր փառքի, ընտանիքի և ստեղծագործական ուղու հետ։ Ֆիլմը ճշգրիտ է ժամանակի և վայրի նկարագրության մեջ՝ Նյու Ջերսիի լանդշաֆտը, E Street Band-ի ստվերը, ստուդիայի լռությունը, բայց դժվարանում է նոր բան ասել։ Սպրինգստինի հանդեպ գերհարգալից վերաբերմունքը երբեմն խեղդում է ստեղծագործականության և տառապանքի բարդ ճշմարտությունները։

Վերջում, ֆիլմը և՛ տրիբյուտ է, և՛ զգուշացում. հիշեցում, որ արվեստի մաքրությունը հաճախ հանգեցնում է մեկուսացման, իսկ նույնիսկ լեգենդները հետապնդվում են իրենց անցյալով։ Սպրինգստինի երկրպագուների համար սա հնարավորություն է տեսնելու առասպելի մեխանիզմները, իսկ նորեկների համար՝ մի պատմություն, որը կարող է չափազանց հարդարված թվալ այն վայրի սրտի համար, որին փորձում է տուրք մատուցել։

«Deliver Me From Nowhere»-ը տեխնիկապես հագեցած, հարգալից դիմանկար է, որն բացահայտում է Սպրինգստինի «Նեբրասկա»-ի ստեղծման մենությունն ու պայքարը, սակայն հերոսի երկիմաստությունն ու խորությունը շրջանցելով՝ այն վտանգում է ալբոմի պատմական պահը ներկայացնել որպես սանիտարացված ինքնամերժում, այլ ոչ թե իրական պայքար՝ մթության ու հույսի միջև։