Սթիվ Հեքեթի «Genesis»-ի մեծագույն հիթերի շրջագայությունը ցնցեց Ռայմանը Հելոուինի գիշերը

Սթիվ Հեքեթի վերադարձը Նեշվիլ․ պրոգրեսիվ ռոքի ժառանգության երեկո

Նեշվիլում Հելոուինի գիշերը սովորաբար լի է դիմակահանդեսներով ու երաժշտությամբ, բայց 2025-ի հոկտեմբերի 31-ին Ռայման համերգասրահում տեղի ունեցավ մի իրադարձություն, որը գերազանցեց տոնական տրամադրությունը։ «Genesis»-ի նախկին կիթառահար, պրոգրեսիվ ռոքի լեգենդ Սթիվ Հեքեթը իր «Genesis Greats Lamb Highlights & Solo Tour»-ով հյուրընկալվեց այս պատմական բեմում՝ հանդիսատեսին տեղափոխելով բարդ մեղեդիների ու հիշողությունների աշխարհ։

Համերգի ծրագրում՝ տասնամյակների ու սահմանների միջով

Հեքեթի անունը վաղուց է դարձել պրոգրեսիվ ռոքի խորհրդանիշ։ «Genesis»-ի կազմում նա ստեղծեց եզակի հնչողություն, իսկ մենակատար գործունեությունը միայն ավելացրեց նրա հեղինակությունը։ Ռայմանում Հեքեթն ու իր խումբը ներկայացրեցին թե՛ «The Lamb Lies Down on Broadway» ալբոմի կարևոր հատվածները, թե՛ սեփական ստեղծագործությունները։

Առաջին ակորդից սկսած դահլիճը լցվեց էներգիայով։ Երկրպագուները, որոնցից շատերը հագնված էին սիրելի խմբի ոճով, մեծ սպասումով հետևում էին ամեն մի հնչյունին։ Երաժշտությունը այստեղ ոչ միայն հիշողություններ էր, այլև կենդանի վկայություն ստեղծագործական ուժի մասին։

Խմբի անդամները․ համագործակցություն ու քիմիա

Հեքեթի հետ բեմում էին տաղանդավոր երաժիշտներ։ Նադ Սիլվանը, իր թատերական վոկալով, ներկայացրեց «Genesis»-ի մի շարք դասական երգեր՝ պահպանելով բնօրինակ ոգին, բայց նաև նոր շունչ հաղորդելով։ Ռոբ Թաունսենդի սաքսոֆոնն ու փայտային գործիքները լրացուցիչ երանգներ տվեցին, իսկ Նիկ Դ’Վիրջիլիոն իր հարվածայիններով ապահովեց խմբի հիմքը։

Հեքեթի ու իր գործընկերների համագործակցությունը զգացվում էր ամեն պահի։ Նրանք բեմում կարծես խոսում էին նույն լեզվով՝ երաժշտության միջոցով։ Յուրաքանչյուրն առանձնանում էր իր վարպետությամբ՝ առանց խմբի ընդհանուր հնչողությունը խաթարելու։

Ռայման համերգասրահը՝ պրոգրեսիվ ռոքի լեգենդների արժանի բեմ

Վայրի ընտրությունը պատահական չէր։ Ռայմանը, իր պատմությամբ ու ջերմ հնչողությամբ, միշտ եղել է տարբեր ժանրերի լեգենդների բեմ։ Հեքեթի համար այստեղ ելույթ ունենալը հնարավորություն էր կապ ստեղծել ամերիկյան երաժշտական ավանդույթների հետ՝ միավորելով բրիտանական պրոգրեսիվ ռոքը և Նեշվիլի պատմողական ոճը։

Հանդիսատեսը ստացավ ոչ միայն երաժշտություն, այլև խորհրդածության պահեր։ Երգերի միջև Հեքեթը կիսվեց իր փորձով՝ «Genesis»-ի և մենակատար գործունեության ընթացքում։ Նա խոսեց դժվարությունների ու հաղթանակների մասին, հնչողության զարգացման և նորարարության կարևորության մասին։ Շատերի համար այս պատմությունները նույնքան կարևոր էին, որքան երաժշտությունը։

Էմոցիոնալ ազդեցությունը․ ինչու է «Genesis»-ի ժառանգությունը կենսունակ

«Genesis»-ի երաժշտությունն ու Հեքեթի ներդրումը շարունակում են հուզել։ Տեխնիկական վարպետության և խորիմաստ տեքստերի միավորումը հանդիսատեսին հնարավորություն է տալիս սեփական փորձը վերաիմաստավորել։ Հելոուինի գիշերը Ռայմանում այդ կապը ավելի ուժեղ էր, քան երբևէ։

Երբ խումբը ներկայացրեց վերջին կատարումները, հանդիսատեսը ոտքի կանգնեց՝ երկարատև ծափահարություններով։ Պարզ էր, որ սա պարզապես հերթական համերգ չէր․ սա երաժշտական ժառանգության տոն էր, որը չի մարում։ «Genesis»-ի ոսկե տարիների արձագանքը միաձուլվեց Հեքեթի նորարարությանը՝ թողնելով հանդիսատեսին լիարժեք, բայց նաև նոր հույզերով։

Ապագայի հայացք․ պրոգրեսիվ ռոքի տեղը ժամանակակից երաժշտության մեջ

Հեքեթի շրջագայությունը ոչ միայն հարգանքի տուրք է, այլև մարտահրավեր նոր սերունդներին։ Պրոգրեսիվ ռոքի բարդությունն ու հավակնությունը կարող է ժամանակակից միտումներից դուրս լինել, բայց դրա ոգին ապրում է այն երաժիշտների մեջ, որոնք կարևորում են վարպետությունն ու պատմողականությունը։ Հեքեթը, վերաիմաստավորելով դասականները և ներկայացնելով նոր ստեղծագործություններ, ցույց է տալիս, որ ցանկացած ժանրում կարող է լինել զարգացում։

Նեշվիլի համար, և բոլոր նրանց համար, ովքեր ներկա էին այս հատուկ համերգին, ուղերձը պարզ էր․ մեծ երաժշտությունը ժամանակ և վայր չի ճանաչում։ Այն միշտ գտնում է նոր կյանք՝ յուրաքանչյուր ներկայացման, մեկնաբանության և արվեստագետ-հանդիսատես կապի մեջ։

Սթիվ Հեքեթի Ռայմանում ելույթը ոչ միայն հիշողությունների հանդիպում էր, այլև պրոգրեսիվ ռոքի ոգեշնչող, միավորող և մարտահրավեր նետող ուժի կենդանի ապացույց։ «Genesis»-ի երաժշտության կենսունակությունը և Հեքեթի ստեղծագործական մոտեցումը ցույց են տալիս, որ իսկական արվեստը կարող է դիմակայել ժամանակի փորձությանը։