Ուկրաինայի պատերազմը մոտենում է իր չորրորդ տարելիցին, իսկ միջազգային խաղաղության բանակցություններում «կարմիր գծերը» շարունակում են ձևավորել Կիևի դիրքորոշումը։ Թե՛ ԱՄՆ-ի, թե՛ Ռուսաստանի միջնորդությամբ ներկայացված խաղաղության առաջարկները ենթադրում են տարածքային զիջումներ ու զինված ուժերի սահմանափակումներ՝ բոլորն էլ Կիևի համար անընդունելի կետեր են։ Եվրոպական կողմը ևս պնդում է, որ Ուկրաինայի սահմանները չեն կարող փոխվել ուժով, իսկ երկրի զինված ուժերի ինքնավարությունը պետք է պահպանվի՝ առանց սահմանափակումների, որոնք կհանգեցնեն նոր վտանգների։
ԱՄՆ-ի նախնական 28-կետանոց խաղաղության առաջարկը լայնորեն քննադատվեց՝ որպես Ռուսաստանի շահերին նպաստող փաստաթուղթ։ Այն պահանջում էր Դոնբասի և Ղրիմի հանձնարարում Ռուսաստանին, ինչպես նաև Ուկրաինայի հրաժարում ՆԱՏՕ-ին անդամակցելու ձգտումից։ Շվեյցարիայում և Աբու Դաբիում կայացած բանակցություններից հետո այդ առաջարկը փոփոխվեց, սակայն Ուկրաինայի հիմնական պահանջները՝ տարածքային ամբողջականությունն ու ինքնիշխանությունը, մնում են անշեղ։
Մինչ բանակցությունները շարունակվում են, ռուսական հարվածները շարունակում են ավերել ուկրաինական քաղաքները, իսկ բնակիչների վստահությունը խաղաղության ցանկացած համաձայնության նկատմամբ նվազում է։ Կիևը հստակ ասում է՝ առանց հիմնական ազգային շահերի պահպանման, ցանկացած խաղաղության համաձայնություն պարզապես ժամանակավոր հանգիստ է, ոչ թե իրական լուծում։