Արագ Ընթերցում
- Ջեյքոբ Էլորդին հուզվեց Վենետիկի կինոփառատոնում «Ֆրանկենշտեյն»-ի համար հնչած 13 րոպե տևած ծափահարություններից։
- Էլորդին կերպարափոխվելու համար օրական մինչև 10 ժամ անցկացնում էր դիմահարդարման սենյակում։
- Վիկտոր Ֆրանկենշտեյնին մարմնավորում է Օսկար Այզեքը, իսկ դերասանական կազմում ընդգրկված են նաև Միա Գոթը, Քրիստոֆ Վալցը, Ֆելիքս Քամերերը և Լարս Միքելսենը։
- Դել Տորոյի էկրանավորումը հավատարիմ է Մերի Շելլիի դասական վեպին՝ կենտրոնանալով ցավի ու կարեկցանքի թեմաների վրա։
- «Ֆրանկենշտեյն»-ի պրեմիերան կինոթատրոններում հոկտեմբերի 17-ին է, իսկ նոյեմբերի 7-ից հասանելի կլինի Netflix-ում։
Վենետիկի փառատոնում՝ Դել Տորոյի «Ֆրանկենշտեյն»-ի փայլուն մեկնարկը
2025 թվականի օգոստոսի 30-ին Վենետիկի 82-րդ միջազգային կինոփառատոնի շրջանակում տեղի ունեցավ մի պահ, որը հավերժ կմնա կինոյի պատմության մեջ։ Գիլյերմո Դել Տորոյի երկար սպասված «Ֆրանկենշտեյն»-ի էկրանավորման պրեմիերան հանդիսատեսին առաջարկեց ոչ միայն անսովոր պատմություն, այլև անկեղծ հուզմունք։ Ֆիլմի ավարտին հնչեց 13 րոպե տևած ծափահարություն՝ այս տարվա փառատոնի ամենաերկարը։
Ջեյքոբ Էլորդին, ով մարմնավորում է Գոյացությանը, տեսանելիորեն հուզվեց այդ արձագանքից։ Երբ ծափահարությունները դղրդում էին դահլիճում, Էլորդին գրկեց Դել Տորոյին և Միա Գոթին, ապա գլուխը խոնարհեց՝ արցունքներով աչքերում։ Այդ պահը դարձավ փառատոնի խորհրդանիշը՝ ցույց տալով, թե ինչ ուժ ունի մարդկային գնահատանքը։
Դել Տորոյի մոտեցումը՝ դասական պատմության վերանայում
Դել Տորոն, հայտնի իր վիզուալ և հուզական պատկերային լուծումներով, նոր շունչ է հաղորդել Մերի Շելլիի 1818 թվականի վեպին։ Պատմությունը պահպանել է իր հիմնական առանցքը․ գիտնական Վիկտոր Ֆրանկենշտեյնը՝ Օսկար Այզեքի մարմնավորմամբ, արարում է մի էակ, որն իր հերթին դառնում է ողբերգության պատճառ։ Դել Տորոյի մոտ, սակայն, սա դառնում է ցավի, ինքնության և ընդունված լինելու որոնման մասին պատմություն։
Էլորդիի կերպարանափոխությունը տպավորիչ էր։ Մամուլի ասուլիսի ժամանակ նա պատմեց․ «Դա այն անոթն էր, որի մեջ կարող էի դնել իմ ամբողջ էությունը։ Ծնվելու պահից մինչև այստեղ գտնվելը՝ այդ ամենը կա այդ կերպարում»։ Էլորդիի անկեղծությունը դարձավ ֆիլմի առանցքային տարր, Գոյացությանը ներկայացնելով ոչ թե սարսափի, այլ կարեկցանքի միջոցով։
Դել Տորոյի դերասանական կազմը լրացրեց ֆիլմի ուժը․ Էլորդիին ու Այզեքին միանում են Միա Գոթը, Քրիստոֆ Վալցը, Ֆելիքս Քամերերը և Լարս Միքելսենը։ Այս կազմը ստեղծում է վառ, բազմաշերտ կերպարներ, որոնք համադրում են գոթիկան ու անձնական դրաման։
Կուլիսներում․ կերպարի ձևավորման դժվարություններն ու հաղթանակները
Էլորդիի ֆիզիկական կերպարանափոխությունը պահանջել է մեծ ջանք։ People և Variety պարբերականների տվյալներով, նա օրական մինչև 10 ժամ անցկացրել է դիմահարդարման սենյակում։ Կոստյումը բազմաշերտ էր․ թափանցիկ «մաշկ», բաց կուրծք, և շարժումներ, որոնք փոփոխվում էին ըստ կերպարի հոգեբանական վիճակի։
«Ծնվելու պահին նա գրեթե մերկ է։ Կուրծքը բաց է, գլուխը՝ բարձր։ Հետագայում, երբ ցավ է զգում, ինչպես պատանեկության տարիքում, ուսերը կծկում է։ Իսկ որպես մեծահասակ, նա ամբողջովին փակվում է»,– պատմել է Էլորդին։ Այս անցումը խորհրդանշում է անմեղությունից փորձառության ճանապարհը՝ համահունչ Շելլիի վեպի հիմնական թեմաներին։
Էլորդիի համար այս գործընթացը ոչ միայն ֆիզիկական, այլ նաև հոգեբանական փորձություն էր։ Սակայն նա այն գնահատում է որպես ինքնաբացահայտման հնարավորություն՝ դերասանական արվեստի նոր շերտեր բացահայտելու համար։
Փառատոնի առանցքային պահ և ֆիլմի առաջիկա ճանապարհը
Ֆիլմի ընդունումը Վենետիկում կարևոր պահ է թե՛ փառատոնի, թե՛ Դել Տորոյի համար։ Հանդիսատեսն ու քննադատները «Ֆրանկենշտեյն»-ը գնահատեցին որպես վիզուալ առումով հզոր, հուզականորեն խորացված էկրանավորում։ Դերասանական խաղը, ռեժիսորի մանրակրկիտ մոտեցումը և Էլորդիի առանձնահատուկ դերակատարումը ֆիլմին տվեցին մեծ նշանակություն։
Փառատոնը շարունակվում է մինչև սեպտեմբերի 6-ը, իսկ «Ֆրանկենշտեյն»-ի մասին խոսակցությունները չեն դադարում։ Ֆիլմի պրեմիերան կինոթատրոններում սպասվում է հոկտեմբերի 17-ին, իսկ նոյեմբերի 7-ին այն հասանելի կլինի նաև Netflix-ում՝ ապահովելով լայն միջազգային դիտումներ։
Էլորդին, ով վերջերս հանդես է եկել «Պրիսցիլա» (2023), «Սոլթբեռն» (2023) և «Օ, Կանադա» (2024) ֆիլմերում, այսուհետ համարվում է դերասան, ով կարող է մարմնավորել բարդ ու խորը կերպարներ։ Վենետիկի ծափահարությունները միայն գնահատանք չէին, այլ նաև ընդունում՝ նրա վ kwets իրականություն բերած կերպարին։
Դել Տորոյի «Ֆրանկենշտեյն»-ը պարզապես վերապատում չէ։ Այն հրավիրում է մտածելու՝ ի՞նչ է նշանակում լինել մարդ կամ «վայրենին»։ Որտե՞ղ է ցավի ու կարեկցանքի սահմանը։ Ֆիլմը հեշտ պատասխաններ չի տալիս, այլ հանդիսատեսին ներգրավում է կերպարների ներաշխարհ։
Այսօր, երբ կինոյում հաճախ հանդիպում են վերաշարադրումներ, Դել Տորոյի աշխատանքը առանձնանում է՝ պահպանելով բնօրինակը, բայց նաև խորացնելով թեմաները։ Վենետիկի ծափահարությունները ոչ միայն հիացմունք էին լավ ֆիլմի համար, այլ նաև գնահատանք՝ անկեղծության ու նորարարության համար։
Դել Տորոյի «Ֆրանկենշտեյն»-ը ապացուցում է, որ անգամ ամենահայտնի պատմությունները կարող են վերածվել նոր արժեքի, եթե ստեղծագործողը մոտենա կարեկցանքով ու արվեստի զգացումով։ Վենետիկի հուզիչ արձագանքը ցույց է տալիս, որ այս ֆիլմը դարձել է մշակութային կարևոր իրադարձություն, որտեղ գնահատվում են փոխակերպումն ու անկեղծությունը։