Դիոգո Ժոտայի ողբերգական մահը 2025 թվականին խոր ցավ պատճառեց ոչ միայն Լիվերպուլին, այլև ամբողջ ֆուտբոլային աշխարհին։ Նրա կյանքից հեռանալը անսպասելի հարված էր թիմին, որը մինչ այդ արդեն բարդ փուլ էր անցնում՝ նոր մարզչի և փոփոխված կազմի պայմաններում։ Ժոտան Լիվերպուլի համար ոչ միայն արդյունավետ հարձակվող էր, այլև թիմի հոգին ու շարժիչ ուժը։ Նրա խաղային ոճը, աշխատասիրությունը և համեստությունը շատերի կողմից գնահատվում էին որպես օրինակելի։ Ֆուտբոլային տվյալները փաստում են, որ Ժոտան եզակի խաղացող էր՝ հաճախ կարևոր պահերին կարողանում էր փոխել հանդիպման ընթացքը։ Նրա մասնակցությամբ թիմը ստացավ հազվագյուտ VAR որոշումներ, որոնք բեկումնային էին մրցաշարերում։
Ժոտայի մահից հետո մարզիչ Առնե Սլոթն ընդգծեց, որ թիմը ստիպված է հաղթահարել թե՛ ֆիզիկական, թե՛ հոգեբանական դժվարություններ։ Ֆուտբոլիստները և երկրպագուները տարբեր ձևերով հարգեցին նրա հիշատակը՝ րոպեներ լռությամբ, սև թևկապերով և հատուկ շապիկներով։ Ջեյմս Միլների նախաձեռնությունը՝ Ժոտայի համար 20 համարով խաղալը, դարձավ համախմբվածության և հարգանքի խորհրդանիշ։
Այսօր Դիոգո Ժոտայի անունը հավերժ մնալու է Լիվերպուլի պատմության մեջ՝ ոչ միայն գոլերի, այլև մարդկային արժանիքների շնորհիվ։ Նրա հիշատակը շարունակում է ոգեշնչել թիմակիցներին, մարզիչներին և երկրպագուներին։