Ուսսուի պատմությունը հստակորեն ներկայացնում է Մեծ Բրիտանիայի ապաստանի համակարգի խորը խնդիրները։ Նա ծնվել է անկայուն աֆրիկյան երկրում, որտեղ բռնություններն ու հեղաշրջումները սովորական էին։ Բժիշկ դառնալու երազանքով Ուսսուն ստիպված է եղել ծառայել բանակում, բայց այդտեղից ազատ արձակման փոխարեն հայտնվել է քաղաքական հետապնդումների ու տանջանքների մեջ՝ հեղաշրջման փորձի պատճառով։ Երկար ու վտանգավոր փախուստից հետո նա հայտնվել է Մեծ Բրիտանիայում, որտեղ նոր դժվարություններ են սկսվել․ լեզվի ոչ իմացություն, օրենքների անտեղյակություն և անվերջանալի բյուրոկրատական խոչընդոտներ։ Ապաստանի հայտը մերժվել է, նա դարձել է անօթևան, անցել է տարբեր իրավաբանական ընկերությունների միջոցով, որոնք հաճախ անարդյունավետ են եղել։ Միայն տասնյոթ տարի անց Ուսսուն ստացել է մնալու իրավունք, սակայն այդ ընթացքում կորցրել է տարիներ, չի տեսել իր երեխաներին, զրկվել է կրթությունից ու աշխատանքից։ Նրա պատմությունը վկայում է, որ բյուրոկրատական ձգձգումները կարող են տարիներով խեղել մարդու կյանքը։
Մյուս կողմից, Քրոուբորո քաղաքում տեղի ունեցող բողոքի ակցիաները ցույց են տալիս, որ տեղական համայնքները լուրջ մտահոգություններ ունեն նոր ապաստան հայցողների տեղավորման վերաբերյալ։ Տասնյակ հազարավոր բնակիչներ ցույցերի են դուրս եկել՝ պահանջելով անվտանգության ապահովում և հանրային քննարկում կառավարության ծրագրերի շուրջ։ Տեղական իշխանությունները պաշտոնապես դեմ են արտահայտվել այդ ծրագրերին՝ մտահոգվելով ինչպես համայնքի անվտանգության, այնպես էլ առկա ենթակառուցվածքների ծանրաբեռնվածության համար։
Այս իրադարձությունները բացահայտում են, որ Մեծ Բրիտանիան կանգնած է կարևոր ընտրության առջև․ ինչպես համատեղել մարդասիրական պարտավորությունները համայնքների իրական մտահոգությունների հետ։ Ուսսուի երկարատև պայքարը և Քրոուբորոյի բնակիչների անհանգստությունը միասին վկայում են, որ այս խնդիրը պահանջում է ոչ միայն օրենքների փոփոխություն, այլև հասարակական լայն քննարկում ու փոխադարձ վստահություն։