Բրյուս Փերլը հրաժարվում է մարզչական պաշտոնից և Սենատում առաջադրվելու մտադրությունից

Բրյուս Փերլը վերջ է դնում Սենատում առաջադրվելու խոսակցություններին

Ալաբամայի քաղաքական շրջանակներում ամիսներ շարունակ ակտիվ քննարկվում էր՝ արդյո՞ք Աուբուրնի բասկետբոլի հայտնի մարզիչ Բրյուս Փերլը կթռչի մարզադաշտից դեպի Կոնգրես։ Այդ հարցին վերջ դրվեց այս շաբաթ։ Փերլը, ով Ալաբամայի սպորտի ամենահայտնի դեմքերից է, որոշել է 2026 թվականին չառաջադրվել ԱՄՆ Սենատի բացված տեղում՝ ըստ իր շրջապատին մոտ կանգնած աղբյուրների (Yellowhammer News)։

Այս խոսակցությունները պատահական չծագեցին։ Փերլը հանդիպումներ էր ունենում Հանրապետական կուսակցության ներկայացուցիչների հետ, քննարկում էր հնարավոր առաջադրումը, ինչը կարող էր արմատապես փոխել կուսակցության սովորական ընթացքը։ Քաղաքական կրքերը առավել թեժացան այն բանից հետո, երբ ԱՄՆ սենատոր Թոմի Տաբերվիլը՝ ինքը նույնպես Աուբուրնի նախկին ֆուտբոլի մարզիչ, հայտարարեց, որ լքում է Սենատի տեղը՝ 2026-ին Ալաբամայի նահանգապետի թեկնածու առաջադրվելու համար։ Տաբերվիլի որոշումը բացեց բացառիկ հնարավորություն հանրապետականների համար՝ առաջացնելով նոր հավակնություններ ամբողջ նահանգում։

Տաբերվիլի գործոնը. Ինչպես է մարզչական ժառանգությունը ձևավորում Ալաբամայի քաղաքականությունը

Թոմի Տաբերվիլի քայլը սովորական կարիերայի շրջադարձ չէ։ Դա Ալաբամայի սպորտի ու քաղաքականության յուրահատուկ միաձուլման վառ օրինակ է։ Տաբերվիլը իր ֆուտբոլային անցյալն օգտագործեց՝ 2020-ին հաղթելով Սենատի ընտրություններում։ Նրա հայտարարությունը նահանգապետի պաշտոնի համար պայքարելու մասին իսկական ցնցում առաջացրեց քաղաքական դաշտում։ Դա միանգամից փոխեց խաղի կանոնները՝ ազատելով Սենատի տեղը և խթանելով նոր թեկնածուների ի հայտ գալը։

Շատերը կարծում էին, որ Բրյուս Փերլը կարող է գնալ նույն ճանապարհով։ Նրա էներգետիկ առաջնորդությունն ու հանրային ճանաչվածությունը նրան արագ վերածեցին ամենահավանական թեկնածուի։ Մի ժամանակ Փերլը նույնիսկ չէր հերքում այդ խոսակցությունները։ Զեկույցների համաձայն՝ նա լուրջ մտածում էր առաջադրման մասին, հանդիպումներ էր ունենում քաղաքական գործիչների հետ։ Բայց, ինչպես ժամանակն անցավ, նրա հավանականությունը նվազեց։ Աշխատակիցները արդեն ամսվա սկզբին նշում էին, որ Փերլը հակված է չառաջադրվել և վերջնական որոշումը կհայտնի մինչև սեպտեմբերի վերջ։

Ամառը՝ քննարկումների և նոր ուղու որոնման մեջ

Փերլի ամառը լի էր քաղաքական խորհրդակցություններով։ Հանրապետականները նրան դիտարկում էին որպես ուժեղ թեկնածու, ով կարող էր ոգևորել ընտրազանգվածին և մեծ ուշադրություն գրավել։ Բայց մարզչությունն ու քաղաքականությունը, թեև երկուսն էլ պահանջում են առաջնորդություն ու տոկունություն, էապես տարբեր ոլորտներ են։ Վերջում Փերլը նախընտրեց մնալ իր ոլորտում՝ գոնե այս պահին։

Բայց այստեղ ևս մեկ անակնկալ եղավ։ Փերլը հայտարարեց, որ հեռանում է Աուբուրնի տղամարդկանց բասկետբոլի գլխավոր մարզչի պաշտոնից։ Ժամանակը խոսուն էր։ Հենց այն օրը, երբ նա հայտարարեց Սենատում չառաջադրվելու մասին, հայտնի դարձավ, որ իր որդին՝ Սթիվեն Փերլը, 2025-26 մրցաշրջանում կդառնա թիմի գլխավոր մարզիչ։ Փերլի ընտանիքի համար սա սերնդափոխության պահ էր՝ մարզադաշտում, ոչ թե քաղաքական դաշտում։

Սպորտ, քաղաքականություն և հայտնիություն. Ալաբամայի չգրված կանոնները

Ալաբաման երկար տարիներ աչքի է ընկնում սպորտի ու քաղաքականության խաչմերուկով։ Տաբերվիլի ճանապարհը մարզադաշտից Սենատի դահլիճ վառ օրինակ էր։ Փերլի հնարավոր առաջադրումը ևս արտացոլում էր այդ միտումը, բայց նրա մերժումն ընդգծեց հանրային անձի քաղաքական վերափոխման բարդությունները։ Մարզչից քաղաքական գործիչ դառնալը արտաքինից հեշտ թվում է, բայց իրականում լուրջ դժվարություններ ունի։

Այս պահին քաղաքական դաշտը մնում է բաց։ Հանրապետականների նախնական ընտրություններն սպասվում են թեժ պայքարով։ Փերլի հրաժարումը դուրս բերեց ճանաչված թեկնածուի, բայց նաև նոր ժամանակաշրջան է սկսում Աուբուրնի բասկետբոլի համար՝ Սթիվեն Փերլի գլխավորությամբ։

Ինչ վերաբերում է Թոմի Տաբերվիլին, նրա նահանգապետական հավակնությունները կպահպանեն նրան Ալաբամայի քաղաքականության կենտրոնում՝ ապացուցելով, որ սպորտի և հանրային ծառայության փոխկապակցվածությունը այս նահանգում շարունակում է մնալ արդիական (Yellowhammer News)։

Բրյուս Փերլի որոշումը՝ չմտնել քաղաքականություն, այս երկու ոլորտների խաչմերուկում հստակ ցույց է տալիս, որ հանրաճանաչությունը կարող է դուռ բացել, բայց պետական ծառայությունը պահանջում է այլ տեսակի հանձնառություն ու խիզախություն՝ ժամանակին ետ կանգնելու համար։ Նրա և Տաբերվիլի պատմությունները վկայում են, որ մարզչական հաջողությունը չի երաշխավորում քաղաքական հաղթանակ, իսկ որոշ դեպքերում՝ ճիշտ ժամանակին հրաժարվելը ամենախոհեմ քայլն է։