Ի դեպ

Հայաստանի 35 տարվա ողջ քաղաքական պատմությունը ռուսական մանկլավիկների ու ռուսի ծառաների միջև մրցակցության ու պայքարի պատմություն է։

Հին աշխարհի մեծագույն մտավորականներից Ստրաբոնը՝ հունա-հռոմեական պատմիչ, աշխարհագրագետ և փիլիսոփա, մարդ էր, որ քարտեզների վրա ոչ միայն երկրներ էր գծում, այլ նաև մարդկային բնավորություններ էր չափում։

Օրեր առաջ մեր մեդիա տիրույթում տարածվեց լուր, որ հայ սպա Գուրգեն Մարգարյանին քնած ժամանակ կացնահարած Ռամիլ Սաֆարովը Ադրբեջանում ստացել է գնդապետի կոչում։

Ոչ միայն սոցիալական հարցումների արդյունքները, այլ նաև շրջապատիս հետ ակտիվ շփումները ցույց են տալիս, որ քաղաքական դաշտում առկա քիչ թե հայտնի խաղացողները մարգինալացված են։

Մայիսին Կանադայի վարչապետ Մարկ Քարնիի հետ հանդիպման ժամանակ նախագահ Դոնալդ Թրամփը մեկնաբանեց երկու երկրների միջև ընդհանուր սահմանի կամայական բնույթը:

Օրերս Գերմանիայում իր հանդիպումների ժամանակ Նիկոլ Փաշինյանը հերթական անգամ շատ վտանգավոր հայտարարություն էր արել՝ ասելով, որ առաջարկում է Ադրբեջանին ընդունել համատեղ ճանապարհային քարտեզ՝ փակելով «Արևմտյան Ադրբեջան» և «Ղարաբաղի հայերի վերադարձ» թեմաները։

Այն ինչ հիմա տեղի է ունենում հետևանք է։ Հետևանք այն բանի, որ երկար տարիներ մեր կրթության ու դաստիարակության մեջ եղել են լուրջ բացեր։

Նկատել եք, որ 26-ին պատրաստվող քաղաքական ուժերի մեծ մասը որոշել են լուրջ բաներից չխոսել, չանրադառնալ Արցախի, անոռուգլուխ սահմանազատման, ցեղասպանության, եկեղեցու և այլ հարցերին, քանի որ սրանք քվե չեն բերում, պետք ա խոսել լավ ապրելու մասին։

Առաջ զգուշանում էի ասել, բայց հիմա վստահ կասեմ՝ եթե Նիկոլ Փաշինյանը շարունակի մնալ իշխանության, այս թեման դառնալու է օրակարգ։

Նայում ես ընդհանուր առմամբ տիտանական տեղաշարժեր կան գրեթե բոլոր երկրների անվտանգության դոկտրիններում, անգամ պարտադիր զինվորական ծառայությունն են հետ բերում այնպիսի պետություններ, որ կարծես վերջնականապես հրաժարվել էին այդ կոնցեպտից։

Եթե Ն․Ս․Օ․Տ․Տ Գարեգին Բ-ն իսկապես օտարեկրյա հատուկ ծառայության լեյտենանտ է, որը նաև պարբերաբար «դանոսներ» է տալիս իր վերադաս ավագ լեյտենանտին, ապա ինչո՞ւ նրան չեն ձերբակալում:

Երկրի ղեկավարը ուղիղ խոստովանում է, որ Արցախի վերջնական կորուստի ճանապարհով գնալը հստակ ռազմավարություն է եղել՝ իբր Հայաստանը փրկելու համար։

Փողոցային առևտուրն արգելելու ավելի մարդասիրական մեթոդներ կան․ ոչ թե մարդկանց ապրանքը բռնագրավելով, և առանց այդ էլ ոչ բարվոք սոցիալական վիճակն ավելի սրելով՝ գործել «կացնային» մեթոդներով։

Ադրբեջանը հսկայական գումարներ է ծախսում քրիստոնեական տարբեր կազմակերպությունների և եկեղեցիների բարեհաճությանն արժանանալու։