Դանիել Ռեդքլիֆի՝ Հարրի Փոթերի դերում հայտնվելու պատմությունը սկսվում է դերասանների ընտրության մասնագետ Սյուզի Ֆիգիսից, ով առաջին իսկ հանդիպման ժամանակ զգաց, որ այդ տղան կարող է դառնալ «Մահացած տղան, ով ապրեց»։ Բայց ճանապարհը հեշտ չէր։ Ռեդքլիֆի ծնողները սկզբում դեմ էին, որ իրենց որդին մասնակցի լսումներին, քանի որ չէին ցանկանում տեղափոխվել Լոս Անջելես։ Միևնույն ժամանակ, «Warner Bros» ընկերությունը նախընտրում էր ամերիկացի դերասանների։
Ֆիգիսը, տեսնելով հազարավոր երեխաների, կարևորում էր ոչ միայն նրանց տաղանդը, այլ նաև ընտանիքի աջակցությունը՝ համոզված լինելով, որ ծնողների ճնշումը կարող է խոչընդոտել երեխայի բնական աճին։ Նա հրաժարական տվեց նախագծից, սակայն իր նախնական աշխատանքի շնորհիվ «Warner Bros»-ը որոշեց ֆիլմը նկարահանել Մեծ Բրիտանիայում, և Ռեդքլիֆը հնարավորություն ստացավ մասնակցել լսումներին։ Վերջիվերջո, նրա անկեղծությունն ու հանգիստ բնավորությունը դարձան այն որակները, որոնք անհրաժեշտ էին Հարրի Փոթերին։
Սյուզի Ֆիգիսի մոտեցումը դերասանների ընտրության հարցում հիմնված էր իրականության զգացման վրա՝ նա սովորաբար փնտրում էր տաղանդավոր երեխաներ դպրոցներում, ոչ թե դերասանական դպրոցներում։ Ռեդքլիֆի հաջողության պատմությունը վկայում է, որ մեծագույն դերերը հաճախ տրվում են նրանց, ում ծնողները նախընտրում են իրենց երեխայի բարեկեցությունը, ոչ թե փառքը։ Այս պատմությունը հիշեցում է, որ կինոյի աշխարհում իրական հրաշքը հաճախ տեղի է ունենում նկարահանումներից առաջ։