2026թ. տվյալներով՝ Մերձավոր Արևելքի մի շարք երկրներ, հատկապես Պարսից ծոցի ափին գտնվողները, ծայրահեղ կախվածություն ունեն աղազերծված ջրից՝ իրենց ներքին ջրային պաշարների համար։ Այս կախվածությունը դարձել է էական մտահոգության առարկա՝ տարածաշրջանային աշխարհաքաղաքական լարվածության պայմաններում։ Միայն Քուվեյթն ու Օմանն ունեն ծայրահեղ կախվածության մակարդակ՝ իրենց ներքին ջրի ավելի քան 80%-ի համար օգտագործելով աղազերծված ջուր, ընդ որում Քուվեյթում այն կազմում է 90%, իսկ Օմանում՝ 86%։
Իրանը, չնայած ունենալով ափամերձ զգալի տարածք, աղազերծումից կախվածության նվազագույն մակարդակ ունի՝ այն կազմում է իր ներքին ջրային արտադրության ընդամենը 2%-ը։ Այս տարբերությունը պայմանավորված է Իրանի մոտ բնական քաղցրահամ ջրի աղբյուրների առկայությամբ, ինչպիսիք են լեռները, գետերն ու տեղումները։ Սակայն Պարսից ծոցի երկրների կախվածությունը աղազերծումից ստեղծում է նոր անվտանգային մտահոգություններ։
Իրանը նախազգուշացրել է, որ եթե ԱՄՆ-ն կամ Իսրայելը ռմբակոծեն իրանական էլեկտրաէներգիայի կայանները, ապա Պարսից ծոցի ողջ տարածքում աղազերծման կայանները կդառնան թիրախ։ Քանի որ Իրանի կողմից սպառնալիքի տակ գտնվող ծոցի բոլոր երկրները իրենց ներքին ջրի սպառման առնվազն 50%-ի համար հենվում են աղազերծման տեխնոլոգիաների վրա, մատակարարման խափանումը կարող է աղետալի լինել։