Արդարության անդադար որոնումներում որոշ անհատներ իրենց մարմինները հասցնում են բացարձակ սահմանի՝ քաղցը վերածելով հզոր, թեև վտանգավոր, զենքի։ Հացադուլները, որոնք զոհաբերությամբ կերտված հուսահատ խնդրանք են, ընդգծում են մարդկային ոգու արտասովոր կարողությունը՝ դիմակայելու և բողոքելու։ Պաղեստինցի բանտարկյալների տասնամյակներ տևած տառապանքից մինչև ժամանակակից ակտիվիստների հրատապ պահանջները, այս գործողություններն ընդգծում են անարդար համարվող համակարգերի դեմ դիմադրության խորը և հաճախ սրտաճմլիկ պատմությունը։
Նայել Բարգուտին, ով 2025 թվականի փետրվարին ազատ է արձակվել Գազայի հրադադարի բանտարկյալների փոխանակման շրջանակներում, իր վրա է կրում Իսրայելի բանտերում անցկացրած 45 տարիների անջնջելի հետքերը։ Նրա պատմությունը ցույց է տալիս բանտային համակարգի դաժանությունը, որտեղ հացադուլների ժամանակ բռնի կերակրումը սովորական երևույթ էր, իսկ մարդկային արժանապատվությունը՝ անընդհատ սպառնալիքի տակ։ Բարգուտին, ով իր կյանքի մոտ երկու տարին առանց սննդի է անցկացրել, հայտարարել է. «Նրանք ցանկանում էին սպանել մեր մարդկությունը։ Մենք դիմադրեցինք՝ կիսելով քաղցը»։ Այսօր, 2026 թվականին, հացադուլները շարունակվում են տարբեր ճակատներում։ Հեբա Մուրաիսին՝ Palestine Action-ի ակտիվիստը, արդեն 69 օր է, ինչ հացադուլ է անում Մեծ Բրիտանիայի բանտում՝ պահանջելով դադարեցնել Իսրայելին զենքի մատակարարումը։ Նրա առողջական վիճակը կտրուկ վատանում է, և նրա ընկերները զգուշացնում են, որ նրա մարմինը «ցանկացած պահի կարող է հանձնվել»։ Հայաստանում Նարեկ Սամսոնյանը «Արմավիր» ՔԿՀ-ում հացադուլ է հայտարարել՝ նպատակ ունենալով «ցույց տալ այս կառավարության տգեղ դեմքը»։
Հացադուլը մնում է բողոքի կտրուկ, բուն ձևը, վերջին, հուսահատ խաղը, որտեղ մարդկային մարմինը դառնում է վերջնական մարտադաշտ։ Թեև ֆիզիկական վնասը անհերքելի է և հաճախ աղետալի, Նայել Բարգուտիի, Հեբա Մուրաիսիի և Նարեկ Սամսոնյանի նման անհատների պատմություններն ընդգծում են իդեալների հանդեպ խորը, անսասան հանձնառությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես նույնիսկ ճնշող իշխանության դեմ դիմադրելու կամքը կարող է իր ամենահզոր արտահայտությունը գտնել ինքնազոհաբերության մեջ։ Սա մարդկային ոգու հարատևության վկայությունն է, որը պահանջում է ոչ միայն ուշադրություն, այլև արմատական հաշվառում այն անարդարությունների հետ, որոնք անհատներին մղում են նման ծայրահեղ միջոցների։