ՄՈՆՔԹՈՆ (Ազատ Թիվի) – «Էն-Բի Փաուեր»-ի առաջարկը՝ կառուցելու 500 մեգավատ (ՄՎտ) հզորությամբ գազա-դիզելային էլեկտրակայան Սենթր Վիլիջի մոտակայքում, բնապահպանական առումով զգայուն Չիգնեկտոյի պարանոցում, բուռն քննադատության է արժանանում տեղական համայնքների և բնապահպանական կազմակերպությունների կողմից։ Քննադատները, որոնց գլխավորում է Ատլանտյան Վայրի բնության ինստիտուտի (ԱՎԲԻ) ներկայացուցիչ Բարի Ռոթֆուսը, լուրջ մտահոգություններ են հայտնում հնարավոր առողջական ռիսկերի և նախագծի պլանավորման փուլերում հանրային քննարկումների բացակայության վերաբերյալ։
Բարի Ռոթֆուսը, ով «Ատլանտյան Վայրի բնության ինստիտուտի» (ԱՎԲԻ) գործադիր տնօրենն է և «Պաշտպանենք Չիգնեկտոյի պարանոցը կոալիցիայի» (ՊՉՊԿ) համահիմնադիրը, խորը մտահոգություն է հայտնել առաջարկվող գազային էլեկտրակայանի առողջական հետևանքների վերաբերյալ։ Ռոթֆուսը, ով ինքը տառապում է սրտի անբավարարությունից և ունի սրտի հետ կապված խնդիրների պատմություն, նախկինում առողջական բարդությունները վերագրում է Սենթ Ջոնի «Կանապորտ Հեղուկ բնական գազի» օբյեկտում կատարված հետաքննական աշխատանքների ժամանակ վնասակար աղտոտիչների ազդեցությանը։ Նա ընդգծել է, որ հնարավոր առողջական ռիսկերը դուրս են գալիս իր անձնական փորձից՝ հատկապես վերաբերելով խոցելի բնակչությանը, ներառյալ տարեցներին, մոտակա համայնքներում, ինչպիսիք են Սենթր Վիլիջը, Քուքվիլը և Միդջիկը։
Քննադատության հիմնական կետերից մեկը «Էն-Բի Փաուեր»-ի և նրա գործընկեր ամերիկյան «ՊՐՈԷՆԵՐՋԻ» ընկերության կողմից տեղական համայնքների և բնիկ խմբերի հետ պատշաճ համագործակցության բացակայությունն է։ Ռոթֆուսը հայտարարել է, որ բնակիչները «խավարի մեջ են մնացել» հիմնական զարգացումների վերաբերյալ, այդ թվում՝ պայմանագրերի ստորագրման մասին, որոնք կատարվել են նախագծի հանրային հայտարարությունից շատ առաջ՝ հուլիսի 14-ին։ Ի պատասխան մեղադրանքների՝ «Էն-Բի Փաուեր»-ը պաշտպանել է իր գործընթացը՝ հաստատելով իր հանձնառությունը կարգավորող մարմինների պահանջներին և թափանցիկությանը։ Ընկերությունը նշում է, որ հանրային խորհրդատվությունները Շրջակա միջավայրի վրա ազդեցության գնահատման (ՇՄԱԳ) գործընթացի անբաժանելի մասն են, որը սկսվում է տեղանքի ընտրությունից հետո։ Կոմունալ ծառայությունը նոր գազային էլեկտրակայանի անհրաժեշտությունը կապում է էլեկտրաէներգիայի հնարավոր պակասի հետ, որը կանխատեսվում է մինչև 2028 թվականը՝ ընդգծելով նախագծի հրատապությունը էներգետիկ անվտանգությունն ապահովելու համար։