Ֆինանսական ծառայությունների տրիբունալի վերջերս կայացրած որոշումը կրկին ընդգծել է կենսաթոշակային իրավունքների պաշտպանության կարևորագույն խնդիրը՝ վաղեմության ժամկետի կամ «պրեսկրիպցիայի» խիստ կիրառումը։ Տրիբունալը մերժել է նախկին համայնքային աշխատակցի կենսաթոշակային հայցը՝ պատճառաբանելով, որ այն ներկայացվել է սահմանված ժամկետից ուշ։ Այս որոշումը հիշեցում է, որ իրավական ժամկետների ավարտը հանդիսանում է անհաղթահարելի պատնեշ, անգամ եթե աշխատողը փաստացի ունի ստանալիք գումարներ։
Հարավաֆրիկյան օրենսդրության համաձայն՝ կենսաթոշակային հայց ներկայացնելու համար գործում է հստակ ժամանակահատված։ Երբ այս ժամկետը լրանում է, աշխատողը կորցնում է իր հայցը դատական կամ վարչական կարգով պաշտպանելու իրավունքը։ Փորձագետները նշում են, որ շատ աշխատողներ սխալմամբ կարծում են, թե իրենց պահանջի հիմնավորվածությունը կամ գործատուի թույլ տված վարչական սխալները կարող են չեղարկել ժամկետային սահմանափակումները, սակայն իրավական պրակտիկան այլ է։
Աշխատողներին խորհուրդ է տրվում ակտիվորեն հետևել իրենց կենսաթոշակային կուտակումներին և պարբերաբար ստուգել անձնական տվյալների արդիականությունը։ Կենսաթոշակային ֆոնդերի կողմից իրականացվող վճարումների նկատմամբ վերահսկողությունը պետք է լինի շարունակական, քանի որ վեճերի ծագման դեպքում ժամանակի գործոնը դառնում է որոշիչ։ Տրիբունալի այս մոտեցումը հաստատում է, որ օրենքը գերադասում է իրավական որոշակիությունը՝ անկախ այն հանգամանքից, թե ինչ հիմքերով է ուշացել հայցը։