Հյուսիսային Ամերիկայի երկաթուղային երկու խոշորագույն աղետներից տուժածները միավորում են ջանքերը՝ պայքարելու համակարգային թերությունների դեմ և պահանջելու արդյունաբերական անվտանգության ավելի խիստ չափանիշներ։ Կանադական Լակ-Մեգանտիկի (2013թ.) և ամերիկյան Իսթ Փելեսթայնի (2023թ.) աղետների ականատեսները վերջերս քննարկել են իրենց համայնքների դիմակայած մարտահրավերները՝ մատնանշելով պետական մարմինների անգործության և կորպորատիվ անպատասխանատվության ընդհանուր գծերը։
2013 թվականին Լակ-Մեգանտիկում տեղի ունեցած վթարը, որի ժամանակ նավթ տեղափոխող գնացքի պայթյունը խլեց 47 մարդու կյանք, մինչ օրս համարվում է երկաթուղային անվտանգության բացակայության ցայտուն օրինակ։ Working People փոդքաստի ժամանակ աղետից տուժած Ռոբերտ Բելֆլերը, Գիլբերտ Կարետը, ինչպես նաև Իսթ Փելեսթայնի բնակիչներ Ջեմի Ուոլեսը և Քրիստինա Սիսելոֆը նշել են, որ իշխանությունները հաճախ թաքցնում են իրական վտանգները՝ հանրությանը հավաստիացնելով անվտանգության մասին՝ առանց հաշվի առնելու առողջապահական լուրջ հետևանքները։
Ջեմի Ուոլեսը, որը հիմնել է «Քիմիապես ազդակիր համայնքների կոալիցիան» (Chemically Impacted Communities Coalition) Օհայոյում Norfolk Southern ընկերության գնացքի վթարից հետո, ընդգծել է, որ բնակիչները իրենց լքված են զգացել իշխանությունների կողմից։ Նմանատիպ դժգոհություններ են հնչել նաև Կանադայում, որտեղ ակտիվիստ Անն-Մարի Սեն-Սերնին քննադատել է պաշտոնական մարմիններին՝ հանրային առողջության հաշվին արդյունաբերական շահերը պաշտպանելու համար։
Տուժածները հայտարարում են, որ միայն համայնքային ակտիվության և համախմբվածության միջոցով է հնարավոր հասնել պատասխանատվության։ Նրանք շեշտում են, որ նման աղետների հոգեբանական և ֆիզիկական հետևանքները երկարատև են, և միայն կոշտ վերահսկողությունը կարող է կանխել նոր ողբերգությունները։ Այս համագործակցությունը նպատակ ունի ձևավորելու համերաշխության ցանց, որը կպահանջի պաշտպանել երկաթուղային գծերի հարևանությամբ ապրող բնակչության իրավունքները։