Մինչ Վաշինգտոնն ու Թեհրանը հաստատում են երկշաբաթյա հրադադար, միջազգային հանրությունը՝ ի դեմս ԱՄՆ-ի և Եվրամիության, ակտիվացնում է ջանքերը Հայաստանի և Թուրքիայի հարաբերությունների կարգավորման ուղղությամբ։ Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի համար այս գործընթացը դիտարկվում է որպես տարածաշրջանային մեկուսացումից դուրս գալու և տնտեսական նոր հնարավորություններ ստեղծելու հիմնական գրավական։ Այնուամենայնիվ, այս դիվանագիտական ակտիվությունը տեղի է ունենում ներքաղաքական լարվածության և Արցախի հարցում հանրային դժգոհության ֆոնին, ինչը էապես բարդացնում է իշխանությունների խնդիրը։
Միջազգային գործընկերների համար հայ-թուրքական սահմանի բացումը դիտվում է որպես Հարավային Կովկասում Ռուսաստանի ազդեցությունը թուլացնելու և տարածաշրջանը արևմտյան տնտեսական համակարգին ինտեգրելու միջոց։ Սակայն, Հայաստանի համար այս քայլը պարունակում է նաև հսկայական ռիսկեր՝ կապված անվտանգային երաշխիքների և ազգային ինքնության պահպանման հետ։ Իշխանությունները պետք է կարողանան հավասարակշռել արտաքին ճնշումները և հասարակության պահանջները՝ ապահովելով գործընթացի թափանցիկությունը։
Վերջին զարգացումները ցույց են տալիս, որ տարածաշրջանային խաղաղությունը կախված է ոչ միայն բարձր մակարդակի պայմանավորվածություններից, այլև այն հարցից, թե որքանով են այդ պայմանավորվածությունները համահունչ ժողովրդավարական արժեքներին և մարդու իրավունքների պաշտպանությանը։ Մոտակա երկու շաբաթը, որը սահմանվել է որպես հրադադարի ժամկետ, առանցքային կլինի ոչ միայն Մերձավոր Արևելքի, այլև հայ-թուրքական հարաբերությունների ապագայի համար։ Կարևոր է, որ այս գործընթացը չվերածվի զուտ աշխարհաքաղաքական առևտրի, այլ դառնա հայ ժողովրդի համար երկարաժամկետ անվտանգության և կայունության երաշխիք։