Ուեյն Ռունիի ալկոհոլի դեմ պայքարը․ ֆուտբոլի լեգենդի գաղտնի ճամարտակումը

Ալկոհոլի կախվածությունը՝ Ռունիի փառքի ստվերում

Ուեյն Ռունիի անունը երկար տարիներ ասոցացվել է անգլիական ֆուտբոլի մեծությունների հետ։ Միլիոնավոր երկրպագուների համար նա այն անզիջում հարձակվողն է, ով կոտրել է ռեկորդներ Մանչեսթր Յունայթեդում և Անգլիայի հավաքականում։ Սակայն տարիներ շարունակ Ռունիի ամենավառ պահերը խաղադաշտում թաքցնում էին նրա անձնական, մութ պայքարը, որը կարող էր ամեն ինչից զրկել նրան։

Իր նախկին թիմակից Ռիո Ֆերդինանդի հետ պոդքաստում Ուեյն Ռունին առաջին անգամ բացահայտ խոսեց ալկոհոլի հետ իր պայքարի մասին։ «Կային պահեր, երբ չափազանցնում էի ու մտածում, որ ոչ մեկի չեմ կարող դիմել», անկեղծորեն խոստովանեց Ռունին։ Վերնագրերի, գոլերի ու տիտղոսների հետևում Ռունին պայքարում էր մի կախվածության դեմ, որը սպառնում էր ոչ միայն իր կարիերային, այլև կյանքին։

Նրա խոսքերը, որ արձագանքվեցին Sky Sports, Vijesti և Italpress աղբյուրներում, ներկայացնում են մի գերաստղի, ով կրել է բարձր սպասելիքների ու պրոֆեսիոնալ սպորտի անհողդողդ ճնշման բեռը։ «Կարծում էի՝ կարող եմ այդ ծանրությունը կրել, բայց ընդհանուր առմամբ դա շատ դժվար շրջան էր ինձ համար», հիշում է Ռունին։ Պարզվում է, նա երբեմն երկու օր անընդմեջ խմել է, հետո մարզում է գնացել՝ բերանում կաթիլներ, շատ ծամոն և վճռականություն, ապա կրկնել է այդ ցիկլը՝ խաղում գոլեր խփելուց հետո։

Ալկոհոլը և մարզիկը․ գաղտնիքի գինը

Ռունիի պատմությունն կոտրում է անթերի մարզիկի մասին մոլորությունը։ Նա պարզապես հասարակ խմող չէր, այլ հայտնվել էր կախվածության ճահճում։ «Երկու օր անընդմեջ խմում էի։ Հետո գնում էի մարզման, շաբաթ-կիրակի գոլեր էի խփում, բայց հետո նորից երկու օր խմում էի», անկեղծանում է նա։ Այս մոդելը նույնքան վտանգավոր էր, որքան անտեսանելի՝ նրա շրջապատի համար։

Ռունիի համար սպասելիքների ծանրությունը միշտ մեծ է եղել։ Պետք էր լինել խաղադաշտի հերոս, անձնական կյանքում՝ օրինակելի։ Այդ պայմաններում օգնություն խնդրելը թվում էր անհնարին։ «Չէի կարծում, որ կարող եմ բացվել որևէ մեկի առաջ։ Իրականում չէի ուզում, որովհետև չէի ցանկանում այդ ծանրությունը փոխանցել որևէ մեկին», ասում է նա՝ արտահայտելով շատ կախվածության դեմ պայքարողների զգացողությունը։

Նույնիսկ այն ժամանակ, երբ նա հավաքել էր 208 գոլ Պրեմիեր լիգայում՝ երկրորդ տեղը զբաղեցնելով Ալան Շիրերից հետո, Ռունին պայքարում էր ներքին պատերազմում։ Մեդիան ու երկրպագուները տեսնում էին վճռական, երբեմն կոշտ մրցակցի, բայց քչերը պատկերացնում էին, թե ինչ անձնական գին ունի այդ պայքարը։

Սեր ու փրկություն․ Կոլին Ռունիի դերը

Ռունիի ամենանկեղծ խոստովանություններում նա իր կնոջը՝ Կոլինին, շնորհակալություն է հայտնում կյանքը փրկելու համար։ «Անկեղծ հավատում եմ՝ եթե նա չլիներ, ես այսօր կենդանի չէի լինի», ասում է նա՝ գնահատանքը չթաքցնելով։ Երկու տասնամյակ Կոլինը նրա կողքին է եղել, օգնել է վերահսկել ալկոհոլի բերած քաոսը։

«Նա ինձ ուղիղ ճանապարհի վրա է պահել ավելի քան քսան տարի», նշում է Ռունին։ Կոլինի աջակցությունը տեսանելի չէր հանրության համար․ նա էր, ով օգնում էր Ռունիին վերականգնել վերահսկողությունը, երբ նա իրեն կորցնում էր։ «Նա շատ է օգնել ինձ վերահսկել ամեն ինչ։ Նա կառավարել է ինձ, որովհետև ինձ կառավարելու կարիք կար», անկեղծանում է Ռունին։ Ընտանիքի դերը կախվածության հաղթահարման մեջ հաճախ թերագնահատվում է, բայց Ռունիի դեպքում դա վճռորոշ է եղել։

Զույգի ճանապարհն առանց դժվարությունների չի եղել։ Ռունիի պարբերական խմումները պահանջել են համբերություն, սեր ու ուժ։ Սակայն Կոլինի աննկուն հավատարմությունը օգնել է Ռունիին հասկանալ, որ անկեղծությունը թուլություն չէ, իսկ օգնություն խնդրելը՝ քաջության նշան։

Ֆուտբոլը, ճնշումը և մշակույթը․ կախվածության համատեքստը

Ռունիի ալկոհոլի դեմ պայքարը տեղի է ունեցել ոչ միայն անձնական, այլև պրոֆեսիոնալ միջավայրում։ Անգլիական ֆուտբոլը, հատկապես բարձր մակարդակում, լի է ավանդույթներով ու սպասելիքներով։ Հագուստի սենյակի մշակույթը, մամուլի ուշադրությունը, բարձր ձևի պահպանումը՝ բոլորը մեծացնում են ռիսկերը մարզիկների համար։

Ռունին նշել է նաև ակումբի մշակույթի փոփոխությունը․ «Եթե այսօր Մանչեսթր Յունայթեդի կազմում լինեի, ինձ կհեռացնեին հանդերձարանի խոսակցության համար», ասել է նա Daily Mail-ին՝ ընդգծելով, որ նախկինում միջավայրը ավելի անհանդուրժող էր։ Այդ տարիներին խնդիր ընդունելը՝ հատկապես ալկոհոլի նման թեմայի վերաբերյալ, գրեթե անհնար էր։

Նա միայնակ չէր իր պայքարում․ թիմակիցներ, ինչպես Նեմանյա Վիդիչը, նույնպես բախվել են անձնական ու միջանձնային խնդիրների։ Ռունին Վիդիչին բնութագրում է որպես «մղձավանջ», նշելով, որ առաջնորդության և սպասելիքների հետ կապված սթրեսը մեծ է։

Միևնույն ժամանակ, հաջողության պահանջը երբեք չի նվազել։ Մեդիայում տիրող տրանսֆերային խոսակցությունները, Հարի Քեյնի հետ համեմատությունները, անվերջ քննարկումները՝ ժառանգության ու մեծության մասին, ավելացրել են Ռունիի ներքին տագնապը։ «Եթե ազնիվ լինես ինքդ քեզ հետ, գիտես, որ գրեթե միշտ նոր ուժ ու էներգիա են փնտրում։ Այդպես միշտ մտածում էի՝ ինչ պետք է անեմ հիմա», ասում է նա։

Վերականգնում և խոհողություն․ լռությունը կոտրելը

Ռունիի որոշումը՝ բացահայտ խոսել, շրջադարձային է ոչ միայն իր համար, այլև սպորտում հոգեկան առողջության և կախվածության վերաբերյալ քննարկման համար։ Նա միանում է այն մարզիկներին, ինչպիսին է Լուլուն, ովքեր հրապարակայնորեն կիսում են իրենց պայքարի փորձը։ Լուլուի պատմությունը՝ AOL և BBC նյութերում, ևս ընդգծում է, որ կախվածությունը «ընտանեկան հիվանդություն» է, իսկ վերականգնումը կարող է կոտրել այդ շրջանակը։

Ռունիի պատմությունը հստակ հիշեցում է՝ հաջողությունն անձեռնմխելի չի դարձնում ոչ մեկին։ «Շատ մարդիկ այստեղ չեն հասնում, բայց ես ունեմ տոկունություն, ունեմ դիմացկունություն, ինչի համար շատ շնորհակալ եմ, որովհետև որքան էլ ընկել եմ, նորից ոտքի եմ կանգնել», ասում է նա՝ ընդգծելով վերականգնման ոգին։

Ֆուտբոլը զարգանում է, իսկ Ռունիի անկեղծությունն մարտահրավեր է սպորտին՝ աջակցել մարզիկներին ոչ միայն խաղադաշտում, այլև դրսում։ Կախվածության շուրջ ստիգման աստիճանաբար մարում է, փոխարինվում է անկեղծությամբ ու առողջացմամբ։

Եթե դուք կամ ձեր հարազատը պայքարում եք կախվածության դեմ, օգնություն կարող եք ստանալ BBC Action Line-ի և տեղական հոգեկան առողջության կազմակերպությունների միջոցով։

Ռունիի պատմությունը պարզապես խոստովանություն չէ․ դա ապացույց է այն անտեսանելի պայքարի, որից անցնում են նույնիսկ ամենահայտնի մարդիկ։ Իր ճշմարտությունը կիսելով՝ նա մեզ հրավիրում է նայել գոլերի ու տիտղոսների սահմաններից դուրս ու ճանաչել այն քաջությունը, որ պահանջվում է ամեն օր՝ ինքն իր համար պայքարելու համար։