Համավարակից հետո եկեղեցում միայնակ մայրերի ներկայությունը նկատելիորեն նվազել է, և վերջին ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ միայնակ մայրերի միայն մեկ քառորդն է շաբաթական հաճախում եկեղեցի։ Այս բացակայությունը պայմանավորված է տարբեր խոչընդոտներով՝ սկսած կազմակերպչական դժվարություններից, մինչև հոգեբանական և սոցիալական բարդություններ։ Մեկ մայրերի համար եկեղեցի գնալը հաճախ նշանակում է հաղթահարել ոչ միայն ժամանակի, տրանսպորտի կամ երեխայի խնամքի խնդիրները, այլև՝ զգալ խոցելի, մեկուսացված կամ դատապարտված։ Շատ եկեղեցիներ, թեև կազմակերպում են միջոցառումներ կամ հատուկ ծրագրեր միայնակ մայրերի համար, հաճախ չեն ապահովում երկարաժամկետ աջակցություն ու համայնք։ Այս խմբի ներկայացուցիչները հաճախ չեն զգում իրենց լիարժեք ընդունված, քանի որ եկեղեցու ծրագրերը հիմնականում նախատեսված են դասական ընտանիքների համար։
Միաժամանակ, կան օրինակներ, երբ համայնքը կարողանում է ստեղծել ներառական միջավայր՝ ցուցաբերելով հոգատարություն, աջակցություն և ջերմություն։ Հետազոտությունները և հարցազրույցները ցույց են տալիս, որ իսկական փոխհարաբերությունները, բազմասերունդ խմբերը և շարունակական աջակցությունը կարող են նպաստել միայնակ մայրերի վերաինտեգրմանը։ Եկեղեցիների համար սա ոչ թե դժվարություն է, այլ հնարավորություն՝ գործնականում իրականացնել Աստվածաշնչի պատվիրանը՝ հոգ տանել խոցելի խմբերի մասին։ Ներառական և խնամքի վրա հիմնված մոտեցումները կարող են փոխել ոչ միայն միայնակ մայրերի, այլև ամբողջ եկեղեցական համայնքի մթնոլորտը։