Լոնդոնաբնակ լուսանկարիչ Անդրեա Մարտիի նոր՝ «Բոլորը գեղեցիկ են, բայց ոչ ոք հրապուրված չէ» (Everyone is Beautiful and No One is Horny) լուսանկարչական շարքը վեր է հանում ժամանակակից հասարակության՝ մասնավորապես Z սերնդի միայնության և թվային դարաշրջանում զգայականության պակասի հարցերը։ Լոնդոնյան «Bethnal Green Working Men’s Club»-ում նկարահանված այս շարքը փորձում է արվեստի միջոցով վերաիմաստավորել մարդկային մտերմությունը՝ հակադրվելով «անընդհատ օպտիմալացման» մշակույթին։
Ժամանակակից կենսակերպի քննադատությունը
CNN-ի հետ զրույցում Մարտին նշել է, որ ժամանակակից մեդիան հաճախ ներկայացնում է իդեալական մարմիններ, սակայն զուրկ է իրական հրապուրանքից և լարվածությունից։ Նրա խոսքով՝ կարիերայում և արտաքին տեսքի մեջ «կատարելության հասնելու» անվերջանալի ձգտումը մարդկանց զրկում է զգայական պահեր ապրելու ժամանակից։ Լուսանկարչական շարքը հիմնված է 2021 թվականի վիրուսային էսսեի վրա, որը քննադատում էր ժամանակակից ֆիլմերում սեքսուալ լարվածության բացակայությունը։
Իրական մտերմության փնտրտուքներ
Նախագծի շրջանակներում Մարտին հրաժարվել է պրոֆեսիոնալ դերասանների հետ աշխատելու գաղափարից՝ նախապատվությունը տալով իրական զույգերին։ Քասթինգի տնօրեն Մելիսա Օզչոլակի օգնությամբ ընտրված զույգերի միջոցով նա փորձել է ֆիքսել մարդկային անկեղծ հարաբերությունները։ Նկարահանումների ընթացքում, սակայն, ի հայտ են եկել ժամանակակից հարաբերությունների փխրունության նշաններ. որոշ զույգեր նկարահանումից օրեր առաջ չեղարկել են իրենց մասնակցությունը՝ բաժանման պատճառով։
Նկարահանումները տևել են ութ ժամ, և արդյունքում ստացված լուսանկարները հագեցած են նոստալգիայով։ Օգտագործելով 1960-ականների ոճը և Բեթնալ Գրինի ակումբի ինտերիերը՝ Մարտին ստեղծել է մի տարածք, որը հիշեցնում է անցյալի դիսկոտեկների վերջին ժամերին հնչող դանդաղ երաժշտության տակ պարող զույգերի մտերմությունը։
«Զգայականությունը՝ որպես գաղափարախոսություն»
Անդրեա Մարտիի հետազոտությունները, որոնք նա իրականացրել է Լոնդոնի արվեստի համալսարանում (University of the Arts London), ցույց են տալիս, որ երիտասարդ սերունդն առավել հակված է միայնության, քան նախորդ սերունդները։ Նա իր աշխատանքը բնորոշում է որպես «զգայականությունը՝ որպես գաղափարախոսություն»։ Լուսանկարիչը չի պնդում, որ ունի լուծումներ, բայց իր աշխատանքով կոչ է անում վերադառնալ մարդկային անմիջականությանը՝ ի հակադրություն թվային աշխարհի կառուցվածքային և թվացյալ օպտիմալացված հարաբերությունների։