Վերջին առողջապահական տվյալները ցույց են տալիս, որ կալորիաների հաշվարկման հավելվածների վրա համատարած հույս դնելը հիմնովին հակասում է մարդու կենսաբանությանը։ Նոր հետազոտությունները ընդգծում են, որ օրգանիզմը կալորիականության սահմանափակումը ընկալում է որպես գոյատևման սպառնալիք, այլ ոչ թե քաշի նվազեցման ձգտում։ Մինչ միլիոնավոր մարդիկ քաշի կառավարումը դիտարկում են որպես էներգիայի ստացման և ծախսման պարզ մաթեմատիկական հավասարում, մասնագետները նախազգուշացնում են, որ այս մոտեցումը հաճախ առաջացնում է «կենսաբանական ապստամբություն»։
Երբ մարդը կտրուկ կրճատում է սննդի ընդունումը, ուղեղը գործարկում է պաշտպանական մեխանիզմներ։ Դա հանգեցնում է նյութափոխանակության դանդաղեցման և հորմոնալ անհավասարակշռության, մասնավորապես՝ քաղցի հորմոնի՝ գրելինի մակարդակի կտրուկ աճի։ Այս գործընթացը դարձնում է խիստ սննդակարգերի պահպանումը գործնականում անհնարին և հաճախ հանգեցնում է քաշի վերականգնման՝ նախկինից էլ ավելի մեծ ծավալով։
Բացի կենսաբանական արձագանքից, հետազոտողները ուշադրությունը կենտրոնացնում են արտաքին գործոնների վրա, ինչպիսիք են շրջակա միջավայրի քիմիական նյութերը՝ «օբեզոգենները», որոնք խաթարում են էնդոկրին համակարգի աշխատանքը։ Երբ օրգանիզմի նյութափոխանակությունը արդեն իսկ ճնշված է այս գործոններով, պարզ կալորիաների հաշվարկը դառնում է ոչ միայն անարդյունավետ, այլև երբեմն վնասակար։ Մասնագետները այժմ հորդորում են կենտրոնանալ հորմոնալ կայունության և նյութափոխանակության առողջության վրա, այլ ոչ թե թվային սահմանափակումների՝ ընդունելով, որ մարդու օրգանիզմը բարդ կենսաբանական համակարգ է, այլ ոչ թե պարզ հաշվիչ։