Կանադայի կառավարության նոր նախաձեռնությունը՝ պարզեցնելու էներգետիկ նախագծերի հաստատման գործընթացը, նպատակ ունի բարելավել երկրի ներդրումային գրավչությունը։ Սակայն, ինչպես նշվում է վերլուծության մեջ, վարչական բարեփոխումները բավարար չեն լինելու՝ հաշվի առնելով Կանադայի սահմանադրական և դաշնային համակարգի խորքային մարտահրավերները։ Ինդիգենոս (բնիկ) ժողովուրդների իրավունքները և դաշնային-նահանգային լարված հարաբերությունները շարունակում են մնալ կարևոր խոչընդոտներ, որոնք հնարավոր չէ հաղթահարել միայն «մեկ նախագիծ, մեկ վերանայում» սկզբունքով։
Բացի իրավական և կառուցվածքային խնդիրներից, կարևորագույն դեր է խաղում ինստիտուցիոնալ իներցիան։ Կանադայի պետական ապարատի չափերի մեծացումը հանգեցրել է որոշումների կայացման գործընթացում ռիսկերից խուսափելու մշակույթի, որտեղ պաշտոնյաները նախընտրում են ձգձգել նախագծերը, քան ստանձնել պատասխանատվություն։ Այս իրավիճակում բարեփոխումների հաջողությունը կախված է ոչ թե օրենսդրական փոփոխություններից, այլ կառավարության քաղաքական կամքից։
Վերջնահաշվարկում, Կանադայի էներգետիկ ապագան կախված է առաջնորդության որակից։ Եթե կառավարությունը պատրաստ չլինի դիմակայելու քաղաքական ճնշումներին և սկզբունքորեն պաշտպանելու իր որոշումները, առաջարկվող փոփոխությունները կմնան միայն թղթի վրա՝ չբերելով ակնկալվող տնտեսական արդյունքները։ Իրական առաջընթացի համար անհրաժեշտ է երկարաժամկետ հաստատակամություն և պատրաստակամություն՝ գնալու անհրաժեշտ, թեկուզ քաղաքականապես ոչ հանրահայտ քայլերի։