Վերլուծություն

Իրանի և Ադրբեջանի միջև իրավիճակը գնալով ավելի լարված է դառնում։ Բաքվի լրատվամիջոցները ակտիվորեն տարածում են հաղորդագրություններ, թե իբր Թեհրանը ագրեսիվ գործողություններ է պատրաստում Ադրբեջանի դեմ։

Ըստ կանխատեսումների՝ մինչև 2029 թվականը երկրի տարեկան ռազմական ծախսերը կհասնեն 189 միլիարդ դոլարի, ինչը երեք անգամ գերազանցում է 2022 թվականի մակարդակը։

Ժամանակին իմանալը, թե որտեղ կանգ առնել և ում միանալ՝ պահի միակ իմաստությունն է: Կոլեկտիվ անվտանգությունը հնարավոր է միայն այս ձևով: Սա պահանջում է իմաստություն, և դրա համար անհրաժեշտ է հաղթահարել համակրանքների և հակակրանքների վրա հիմնված դատողությունները:

Հայ-ադրբեջանական հարաբերությունների իր պարբերական գնահատականներում Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը, ինչպես միշտ, չի կարողանում թաքցնել ադրբեջանցիների դարերի ընթացքում ձևավորված հիմնական վախերը։

Արդյո՞ք նրանք քննարկում են Ադրբեջանում առաջ քաշվող «խաղաղություն ուժի միջոցով» թեզի վավերականությունը, թե՞ արդեն առանց միջազգային միջնորդների հորինում են իրենց սեփական հնարքները՝ ապագա խաղաղ համակեցության հասնելու համար։

Բայց իրականությունն այն է, որ պետականության վերջնական կորստի պահից սկսած ազատության համար ցանկացած պայքար հայերի կողմից դարեր շարունակ համարվել է հերետիկոսություն:

Երկար ժամանակ Արևմուտքում գերիշխում էր այն համոզմունքը, որ Չինաստանը երբեք չի դառնա տեխնոլոգիական գերտերություն առանց լիբերալ բարեփոխումների:

ԱՄՆ փոխնախագահ Վենսի այցը Հարավային Կովկասում ընդգծեց տարածաշրջանում ուժերի նոր վերադասավորման գործընթացը, որը լուրջ մարտահրավեր է Իրանի և Ռուսաստանի համար: Տրանսպորտային և էներգետիկ նախագծերը դարձել են մրցակցության առանցքային դաշտ, իսկ տարածաշրջանը վերածվում է բազմաբևեռ համակարգի, որտեղ խաչաձևվում են ռուսական, թուրքական, իրանական, ամերիկյան և արևմտյան շահերը:

Թվում է, թե ԱՄՆ փոխնախագահ Ջ.Դ. Վենսի այցը Հայաստան և Ադրբեջան, որը ուղեկցվում էր երկու երկրներում էլ շքեղ ելույթներով, երկար ժամանակ կդառնա բազմաթիվ քննարկումների առարկա այս երկրների տարբեր շահագրգիռ կողմերի շրջանում: