Չիկագոյի ոստիկանությունը հայտարարել է 1960 թվականին 8-ամյա Գլորիա Կովալևիչի սպանության բացահայտման մասին, որը տասնամյակներ շարունակ համարվում էր չբացահայտված գործ։ Ինչպես հաղորդում է The Guardian-ը, հանցագործը Չիկագոյի ոստիկանության նախկին դետեկտիվ Թոմաս Ֆրենսիս Մակիներնին է։ Այս բացահայտումը, որը կատարվել է 65 տարի անց, հնարավոր է դարձել ժամանակակից գենետիկական տոհմաբանության և ԴՆԹ տեխնոլոգիաների կիրառման շնորհիվ։ Գործի բացահայտումը ցնցել է հասարակությանը, քանի որ մարդասպանը եղել է հենց այն համակարգի ներկայացուցիչը, որը պետք է զբաղվեր հանցագործության հետաքննությամբ։
Հանցագործության դրվագները և հետաքննության ընթացքը
Գլորիա Կովալևիչը անհետացել է 1960 թվականի նոյեմբերի 12-ին, երբ Չիկագոյի Վեսթ Էնգլվուդ թաղամասում գտնվող իր տնից գնում էր մոտակա եկեղեցի՝ հաղորդություն ստանալու։ Նրա մարմինը հայտնաբերվել էր քաղաքից հարավ-արևմուտք գտնվող անտառային գոտում։ Դատաբժշկական փորձաքննությունը ցույց էր տվել, որ աղջիկը սպանվել է գլխին արձակված երկու կրակոցից։ Այն ժամանակվա լայնածավալ որոնողական աշխատանքներին մասնակցել էին ոստիկանության աշխատակիցներ, հրշեջներ, «Բոյ սկաուտներ» և կամավորներ, սակայն 1300 հարցաքննությունները և ստուգումները չէին հանգեցրել հանցագործի բացահայտմանը։ Հանցագործության վայրում հայտնաբերված ապացույցները՝ ներառյալ աղջկա դրամապանակի պարանից վերցված մատնահետքը, փամփուշտը և վերարկուն, տասնամյակներ շարունակ պահվել էին՝ սպասելով տեխնոլոգիական առաջընթացի։
Գենետիկական տոհմաբանության դերը բացահայտման մեջ
2026 թվականի սկզբին ՀԴԲ-ն՝ օգտագործելով գենետիկական տոհմաբանական տվյալների բազաներում առկա տեղեկատվությունը, կարողացել է կապ հաստատել Թոմաս Մակիներնիի և Գլորիա Կովալևիչի սպանության վայրի միջև։ Մակիներնին, որը սպանության պահին՝ 1960 թվականին, 24 տարեկան էր և ապրում էր զոհի տան հարևանությամբ, 1959 թվականին էր միացել ոստիկանության շարքերին։ Իր 28-ամյա ծառայության ընթացքում նա աշխատել է որպես հոմիցիդի դետեկտիվ, իսկ 1987 թվականին թոշակի անցնելուց հետո դարձել է Նևադայի դաշնային հանրային պաշտպանի գրասենյակների քննիչ՝ մինչև 2004 թվականը։ 2003 թվականին նա նույնիսկ ճանաչվել է որպես տարվա լավագույն դաշնային պաշտպանի քննիչ։
Ինստիտուցիոնալ դավաճանություն և արդարադատության անհնարինությունը
Չիկագոյի ոստիկանության դետեկտիվների պետ Քևին Բրունոն New York Post-ին տված հարցազրույցում նշել է, որ այս դեպքը «խորապես տագնապալի» է ոստիկանության ողջ համակարգի համար։ Կառույցը պաշտոնական հայտարարությամբ նշել է, որ Մակիներնին երբեք չպետք է կրեր ոստիկանի կոչումը։ Քանի որ Մակիներնին մահացել է 2006 թվականին՝ 70 տարեկան հասակում, նա խուսափել է դատական հետապնդումից և պատասխանատվությունից։
Զոհի եղբայրը՝ Ադամ Կովալևիչը, ով երկար տարիներ էր սպասել այս լուրին, հայտնել է, որ թեև մարդասպանի ինքնության բացահայտումը թեթևացում է, սակայն ինքը հիասթափված է, որ հանցագործը երբեք չի պատժվել։ «Նա երբեք չի վճարել իր արարքների համար»,- ասել է նա՝ հավելելով, որ հույս ունի՝ հանցագործը կպատասխանի Աստծո առաջ։ Գլորիայի ծնողները մահացել են՝ այդպես էլ չիմանալով իրենց դստեր մահվան իրական մեղավորի անունը։ Այս դեպքը վերահաստատում է գենետիկական տոհմաբանության կարևորությունը քրեական արդարադատության մեջ՝ ցույց տալով, որ ժամանակի ընթացքը չի կարող ջնջել ապացույցների հետքերը, սակայն նաև ընդգծում է ոստիկանական համակարգի ներսում առկա վտանգները, երբ հանցագործը թաքնված է հենց հետաքննող կառույցի ներսում։ Չիկագոյի ոստիկանությունը հայտարարել է, որ չնայած գործը փակված է, դրա հետևանքները մնում են ոստիկանության պատմության ամենացավալի էջերից մեկը։