ՆԱՇՎԻԼ (Azat TV) – 2026 թվականի սեպտեմբերի 30-ին մահացու ներարկման ձախողված փորձից փրկվելուց մեկ ամիս անց Թենեսիի մահապատժի դատապարտյալ Քրիստա Պայքը առաջին անգամ հանդես է եկել հրապարակային հայտարարությամբ: Իրավապաշտպանների միջոցով հրապարակված ուղերձում 50-ամյա Պայքը նկարագրել է շարունակական ֆիզիկական տանջանքներն ու հոգեբանական ծանր վիճակը:
Պայքը վերապրել էր պենտոբարբիտալի երկու դեղաչափի ներարկումը, որից հետո նրան տեղափոխել էին հիվանդանոց և միացրել արհեստական շնչառության սարքին: Հիվանդանոցում գտնվելուց և 10 օր անց Նաշվիլի բանտային հիվանդանոց վերադառնալուց հետո Պայքը նշել է, որ տառապում է ոչ միայն մարմնական, այլև հոգեկան ցավերով: «Այդ գիշերվանից ի վեր չի եղել որևէ պահ, երբ ես ցավ չզգամ»,– ասել է Պայքը իր թիմի միջոցով, ինչպես հաղորդում է NBC News-ը: «Մարմինս ցավում է։ Ձեռքերս ցավում են։ Կոկորդս ցավում է։ Իմ մտքում և հոգում ցավ կա»:
Քաղաքական հետևանքներ և իրավական հեռանկարներ
Մահապատժի ձախողումը լայնածավալ քաղաքական արձագանք է առաջացրել Թենեսիում: Նահանգապետ Բիլ Լին հանձնարարել է անցկացնել անկախ հետաքննություն, մինչև տարվա վերջ դադարեցրել է բոլոր մահապատիժները և ընդունել Ուղղման հիմնարկների հանձնակատար Ֆրենկ Ստրեդայի հրաժարականը: Մինչ Պայքի փաստաբանները պահանջում են փոխարինել մահապատիժը ցմահ ազատազրկմամբ, նահանգապետ Լին հայտարարել է, որ սպասում է դատավճռի ուժի մեջ մնալուն, քանի դեռ դատարաններն այլ որոշում չեն կայացրել: Այս իրավիճակը ստեղծել է երկարաժամկետ իրավական պայքարի նախադրյալներ:
Զուգահեռաբար, նահանգում առաջիկա ընտրությունների համատեքստում բուռն քննարկումներ են ընթանում: Հանրապետական թեկնածու Մարշա Բլեքբըրնը հայտարարել է, որ կվերսկսի մահապատիժները, եթե ընտրվի, մինչդեռ նրա դեմոկրատ մրցակից Ջերի Գրինը հայտարարել է, որ կարգելափակի ցանկացած մահապատիժ պաշտոնավարման ընթացքում: Դատարանը բավարարել է Պայքի պաշտպանների միջնորդությունը՝ պահանջելով պահպանել դեպքի հետ կապված ապացույցները՝ ներարկիչները, դեղամիջոցները և անձնակազմի մատյանները:
Հետագա քայլերը
Պայքը գտնվում է անազատության մեջ երեք տասնամյակ՝ 1995 թվականին Քոլին Սլեմերի սպանության գործով: Իր հայտարարության մեջ նա երախտագիտություն է հայտնել բուժաշխատողներին և նշել, որ շարունակում է իմաստ փնտրել տեղի ունեցածում. «Ես չգիտեմ, թե ինչու փրկվեցի այդ գիշեր, կամ ինչ է լինելու հետո, բայց փորձում եմ ապաքինվել օր առ օր»: