Doja Cat-ի «Vie»-ն․ ռետրո փոփի փայլ կամ նոստալգիկ զգուշավորություն

Doja Cat-ը վերադառնում է․ փոփ-աստղի ճանապարհը նեոնային անցյալում

Երբ Doja Cat-ը ներկայացնում է նոր ալբոմ, փոփ երաժշտության աշխարհը սպասում է։ Նրա հինգերորդ ստուդիական նախագիծը՝ «Vie»-ն, գալիս է սպասելիքների ծանրությամբ՝ հնարավորություն է տրվում վերագտնել իրեն՝ 2023-ի «Scarlet»-ից հետո, որն իր ռեփային կտրուկ շրջադարձով շատերին զրկեց նրա բազմաոճ, էքսցենտրիկ փոփի ուրույն էներգիայից։ «Vie»-ն ակնհայտորեն այլ ալբոմ է․ փայլուն, սինթեզատորներով լցված հարգանք՝ 1980-ականներին, որի արտադրության մեջ զգացվում է Ջեք Անտոնոֆի ձեռագիրը՝ նեոնային փայլով պատված յուրաքանչյուր ստեղծագործության մեջ։

1980-ականների նոստալգիա՝ Doja-ի ոճով

Ալբոմը բացվում է սաքսոֆոնի մեղեդով, որն անմիջապես հիշեցնում է մթնոլորտային սրահներ ու վարդագույն բլեյզերներ։ Գլխավոր սինգլը՝ «Jealous Type»-ը, ստեղծվել է Antonoff-ի և Y2K-ի հետ, և այն Prince-ից ներշնչված, հպարտ ռետրո-ռիթմով ստեղծագործություն է, որտեղ հումորային ինքնավստահությունը համադրվում է անկեղծ խոցելիության հետ։ Սինթեզատորների ու ռետինե բասի ուղեկցությամբ Doja-ն անխափան անցնում է նուրբ երգեցողությունից դեպի ռեփ, անկեղծորեն խոստովանելով իր սիրային անվստահությունները։

«Vie»-ի ողջ ընթացքում զգացվում է Doja Cat-ի հարգանքը այն տասնամյակի հանդեպ, որտեղ նա չի ապրել։ «Ես չունեմ ութսունականների փորձ, բայց ուզում էի խաղալ այդ նոստալգիայի հետ՝ օգտագործելով lo-fi հնչյուններ ու սեմփլեր, որոնք հիշեցնում են մանկություն, բայց ոչ ակնհայտ ութսունականներ», — խոստովանել է նա։ Այդ մոտեցումը թույլ է տալիս ալբոմին չվերածվել զուտ հագուստի երեկոյի, թեև Antonoff-ի փայլուն արտադրությունը երբեմն կարող է ճնշել նրա յուրօրինակությունը։

Ռիթմ, փայլ և կրկնության ռիսկ

«Vie»-ի առաջին կեսը սինթեզատորներով պատված հիթերի շքերթ է։ «Cards»-ը ստեղծում է կինեմատոգրաֆիկ մթնոլորտ, «Aaahh Men!»-ը հեգնաբար օգտագործում է «Knight Rider»-ի թեման ու թողնում է սրամիտ տողեր («Երբ ավարտես քո խուլիգանական գործերը, եկ ինձ հետ եկեղեցի»), «Couples Therapy»-ն ու «Happy»-ն պարում են Janet Jackson-ի և Madonna-ի հնչյունների վրա։ Բայց «Gorgeous»-ը դանդաղեցնում է ռիթմը՝ տալով անկեղծ, զգացմունքային պահ, որը հիշեցնում է Ջոն Հյուզի ֆիլմերը։ Ալբոմի հնչողությունը համահունչ է, նոստալգիկ ու հաճախ զվարճալի, բայց ինչպես նշում են Elle-ի և Slant Magazine-ի քննադատները, ռետրո փայլը երբեմն կարող է երգերը միաձուլել իրար։ Մի քանի լսումից հետո կարող ես մտածել՝ արդյո՞ք նույն երգն ես լսում։

Դա չի նշանակում, որ «Vie»-ն զուրկ է հիթերից։ Սաքսոֆոնը, որը նկարագրվում է որպես ալբոմի լուռ MVP, անցնում է «Stranger»-ի ու «Come Back»-ի միջով՝ երգերին տալիս երազկոտ երանգ։ Բայց ականջահաճո հնչյունների կողքին որոշ երգեր՝ ինչպես «Silly! Fun!»-ը, այնքան են մոտենում ութսունականների գերզգայականությանը, որ դառնում են գրեթե ծաղրական։ Doja-ի ուժն անակնկալությունն է, իսկ այստեղ հստակ կառուցվածքն ու փայլուն արտադրությունը երբեմն կարճ պահում են նրա խենթ էներգիան։

Սեր, խոցելիություն և հավասարակշռություն

«Vie»-ի հիմքում սերն է։ Doja Cat-ը հենց այդպես է ներկայացրել՝ որպես անձնական ուսումնասիրություն՝ սիրո, նախանձի և ինքնաճանաչման մասին։ «Acts of Service»-ն ու «Lipstain»-ը նրան ներկայացնում են ավելի խոցելի, R&B ազդեցությամբ՝ անդրադառնալով սիրո լեզուներին ու նույնիսկ փոխելով ֆրանսերեն («tu es ma vie»՝ «դու իմ կյանքն ես»)՝ ընդգծելով երազկոտ, զգացմունքային մթնոլորտը։ Այս պահերը ալբոմի փայլուն արտաքինին տալիս են անկեղծ էմոցիա, անգամ եթե երգագրությունը երբեմն կորցնում է տեմպը աշխույժ առաջին կեսից հետո։

Doja-ի բազմակողմանիությունը՝ որպես երգչուհի և ռեփեր, նրա այցեքարտն է։ «All Mine»-ում նա ընդգծում է Grace Jones-ին բնորոշ շնչառական էներգիան, իսկ «Aaahh Men!»-ում ու «Stranger»-ում ցուցադրում է իր ամենաթեժ ռեփային տողերը՝ հիշեցնելով Kanye West-ին ու Eminem-ին։ Նրա ունակությունը՝ մթնոլորտ փոխելու, երգի մեջ պտույտներ անելու, ալբոմը պահում է միապաղաղությունից, թեև արտադրությունը երբեմն հարթեցնում է նրա անկանխատեսելիությունը։

Համագործակցություններ և մշակութային արձագանք

Ջեք Անտոնոֆի դերակատարումը՝ որպես գործադիր պրոդյուսեր, և՛ օրհնություն է, և՛ փորձություն։ Ալբոմը համահունչ է, պրոֆեսիոնալ ու լի է փոփային պոտենցիալով։ Բայց ինչպես Elle-ի խմբագիրներն են նշում, Անտոնոֆի ոճը ռիսկի է ենթարկում «Vie»-ն ավելի շատ կրկնօրինակում դարձնելու, քան նորարարություն։ Նույնիսկ հյուր կատարումները՝ օրինակ SZA-ն «Take Me Dancing»-ում, չեն հասնում նախկին համագործակցությունների բարձրությանը («Kiss Me More»-ը դեռ մնում է չափանիշը)։

«Vie»-ի տեսողական արշավն էլ ուշադրություն է գրավել՝ երկրպագուները վերլուծում են ալբոմի շապիկը և դրա թեմատիկ կապը երաժշտության հետ։ «Gorgeous»-ի տեսահոլովակը, որը ենթադրվում է TikTok-յան պահերի համար, ընդգծում է Doja-ի ըմբռնումը փոփի վիրուսային մշակույթի, թեև քննադատները տարակուսում են՝ արդյո՞ք սինգլները կդառնան նույնքան հայտնի, որքան «Say So»-ն։ Ալբոմի ընդունումը հավանաբար բազմազան կլինի․ ոմանք կգնահատեն նոստալգիկ վարպետությունը, իսկ մյուսները կձգտեն Doja-ի հին խենթ էներգիային։

Զարգացում, թե վարժություն՞

Ի վերջո, «Vie»-ն փայլուն, խաղային հարգանք է 1980-ականներին՝ ալբոմ, որը կատարում է իր ռետրո փոփի խոստումը, բայց հազվադեպ է զարմացնում։ Doja Cat-ի տարօրինակ «մատնահետքերը» դեռ տեսանելի են, փայլուն մակերեսի տակ՝ սրամիտ տողերում ու դինամիկ կատարումներում։ Ալբոմի նվիրվածությունը նոստալգիային այն դարձնում է ապահով, թեև այն արվում է հմտությամբ, հումորով ու սրտով։ Նրանք, ովքեր գնահատում են համահունչ, «վայբային» փոփը, շատ բան կգտնեն այստեղ․ իսկ նրանք, ովքեր կարոտում են Doja-ի բազմաոճ, խենթ ստեղծագործությունները, կարող են ցանկանալ ավելի շատ անկանխատեսելիություն։

Քննադատները տարբեր են։ Slant Magazine-ը ալբոմը կոչում է «թեթևակշիռ», նշելով, որ այն ավելի շատ պաստիշ է, քան իրական նորարարություն։ Shatter the Standards-ը տալիս է լավ գնահատական՝ գովելով նրա սրտով ու վարպետությամբ արված աշխատանքը, բայց ընդունելով, որ ռետրո ուղղությունը ոչ բոլորին է հաճելի։ Նույնիսկ Elle-ի խմբագիրները հիանում են Doja-ի տաղանդով ու հաստատակամությամբ, բայց կուզենային ավելի սահմանախախտ պահեր։

Վերջում, «Vie»-ն արտիստի պահի լուսանկար է՝ նա պատրաստ է խաղալ նոստալգիայի հետ, բայց դեռ չի կոտրում դրա ձևը։ Արդյոք սա համարձակ առաջընթաց է, թե հաշվարկված շրջանցում, կախված է նրանից, թե ինչ ես սպասում Doja Cat-ից։ Նա նպատակ ուներ ստեղծել սիրով լի, ութսունականներով ներշնչված փոփ ալբոմ, և հենց դա էլ ստացվեց։ Հնարավոր է, գլխավոր հարցն այն է՝ արդյո՞ք նա երբևէ նորից դուրս կգա այդ սահմաններից։

Գնահատում․ «Vie»-ը փոփային նոստալգիայի վարպետական օրինակ է՝ մանրակրկիտ ձևավորված և ռետրո հմայքով լի։ Բայց 1980-ականների պաստիշին նվիրվածությունը երբեմն զրկում է արտիստի անսանձ ստեղծագործականությունից։ «Vie»-ն համահունչ ու հաճելի է՝ Doja-ի հմտության ու հումորի վկայություն, բայց թողնում է հարց՝ իսկական նորարարության համար արդյո՞ք անհրաժեշտ է ավելի շատ խենթություն, քան թույլ է տալիս նոստալգիան։