2025 թվականին Անգլիայի բնապահպանական գործակալությունը հայտնվել է լուրջ ճգնաժամերի կենտրոնում՝ միաժամանակ բախվելով երկու աղետալի դեպքերի։ Սասեքսի Կամբեր Սենդս շրջանում տեղի ունեցած պլաստիկի զանգվածային արտահոսքը մեծ վնաս է պատճառել տեղական բնակչությանը, կենդանիներին և զբոսաշրջային ոլորտին։ Մոտ 10 տոննա թունավոր պլաստիկ գնդիկներ դուրս են եկել ծով՝ վնասելով ափամերձ տարածքները և տարածվելով մինչև Հասթինգս, Դանգենես և Ռայ նավահանգիստ։ Տեղացիները սեփական ուժերով փորձում են մաքրել ափը, սակայն գործակալության ներկայացուցիչները նախազգուշացրել են, որ աղտոտման մասշտաբները կարող են դասվել ամենալուրջ՝ 1-ին կարգի միջադեպերի շարքին։ Հասարակության շրջանում կա մտավախություն՝ կապված կենդանիների, հատկապես թռչունների մահացության հետ, ինչի հետևանքով աճում է անհանգստությունը՝ շրջակա միջավայրի և մարդկանց առողջության համար։
Մյուս կողմից, Օքսֆորդշիրի Քիդլինգթոնում կազմակերպված հանցախմբերը դաշտում լեռան չափ աղբ են թափել, որը սպառնում է աղտոտել Չերվել գետը և հետագայում Թեմզայի ջրային համակարգը։ Տեղական իշխանությունները և բարեգործական կազմակերպությունները դա անվանում են «բնապահպանական աղետ», իսկ մաքրման ծախսերը գերազանցում են շրջանի ամբողջ տարեկան բյուջեն։ Բնակիչները և պատգամավորները պահանջում են կառավարության անհապաղ միջամտություն, սակայն գործակալությունը հայտարարում է, որ ռեսուրսները սահմանափակ են, և միջամտությունը հնարավոր է միայն անմիջական վտանգի դեպքում։
Այս դեպքերը ցույց են տալիս, որ Անգլիայի բնապահպանական համակարգը ծանրաբեռնված է և հաճախ արձագանքում է ուշացումով՝ թողնելով համայնքներին միայնակ խնդիրների առաջ։ Միջազգային փորձը, օրինակ Կոտ դ’Իվուարիում, վկայում է, որ խիստ, թափանցիկ և համայնքների մասնակցությամբ վերահսկողությունը կարող է արդյունավետ լուծումներ տալ՝ կանխելով նման աղետները։