ԱՄՆ ներգաղթի խստացումների ներքո. մարդկային պատմություններ, տեղական դիմադրություն և համայնքային համախմբում

Կոլորադոյի իրավական և սոցիալական ճգնաժամը. արդար դատավարությունը վտանգի տակ

Վերջին ամիսներին ԱՄՆ-ում ներգաղթի վերահսկողության քաղաքականությունը զգալիորեն կտրուկ է դարձել։ Կոլորադոյում ապաստան և արտաքսման պաշտպանության ոլորտի իրավաբան Նիկոլաս Փիրսը հայտնվել է անընդհատ փոփոխվող դաշնային օրենքների հետևից գնալու իրավիճակում։ Յուրաքանչյուր նոր հրահանգ՝ սկսած «Խենթ Ուրբաթ» նախաձեռնությունից, որը մենակ ներգաղթած երեխաներին գումար էր առաջարկում ինքնակամ արտաքսվելու համար, մինչև վենեսուելացի փախստականների պաշտպանության վերացումը, նոր անորոշություն է բերում։ Տեղական սոցիալական ծառայությունները և ընտանիքները հաճախ մնում են առանց հստակ պատասխանների։

Փիրսը նկարագրում է մի համակարգ, որն ավելի արագ և անողորմ է դարձել․ «Շատ առումներով, իրավիճակը ավելի վատ է, քան սպասում էի, և շատ ավելի արագ զարգանում է», — ընդգծում է նա՝ համեմատելով ներկայիս խստացումները նախորդ վարչակազմերի հետ։ Հարյուրավոր գործերով զբաղվելով՝ նա ականատես է եղել, թե ինչպես են իրավական կարգավիճակները չեղարկվում, ընտանիքները ստիպված են թաքնվել, երեխաները զրկվում են դատական լսումների իրավունքից։ Մարդկային հոգեբանական ծանրաբեռնվածությունն ակնհայտ է․ արդեն որոշ ներգաղթյալներին խորհուրդ է տրվում ապաստան խնդրել Արգենտինայում կամ Չիլիում՝ մի բան, որը նախկինում անհնար էր թվում։

Կոլորադոյի բնակիչների կարծիքները խիստ տարբեր են։ CPR News-ի և Colorado News Collaborative-ի հարցման համաձայն՝ շատերը կողմ են խիստ սահմանային վերահսկողությանը, սակայն մեծամասնությունը անհարմարություն է զգում կիրառվող մեթոդներից, հատկապես երբ շրջանցվում է արդար դատավարությունը։ «Ընտանիքների վրա հարձակվելը անպատիվ է», — ասում է Գրանդ Ջանքշնի բնակիչը։ Մյուսը, Դուրանգոյից, ընդգծում է․ «Արտաքսեք հանցագործներին, ոչ թե աշխատողներին»։ Բոլոր մեկնաբանություններում հնչում է նույն ուղերձը․ անվտանգությունն ապահովելը չպետք է լինի մարդու հիմնական իրավունքների հաշվին։

Պետական ղեկավարները դիմադրում են դաշնային գործողություններին։ Գլխավոր դատախազ Ֆիլ Վայզերը դատարանում պայքարում է դաշնային նախաձեռնությունների դեմ, իսկ օրենսդիրները ընդունում են օրենքներ՝ պաշտպանելու համար անօրինական ներգաղթյալներին։ Սակայն, չնայած այս քայլերին, դաշնային գործակալները շարունակում են իրականացնել արշավներ, որոնք հաճախ վրդովմունք են առաջացնում՝ օրինակ՝ մեքենայի պատուհան ջարդելով կամ ընտանիքներ զենքի սպառնալիքով ձերբակալելով։ Չնայած պետության օրենքները սահմանափակում են համագործակցությունը, միջգերատեսչական կապերը շարունակում են լարվածություն առաջացնել քաղաքական գործիչների և պաշտպանների շրջանում։

Տնտեսական հարվածներ. Չիկագոյի ռեստորանների և աշխատողների վտանգավոր վիճակը

Չիկագոյում դաշնային խստացումների հետևանքները զգացվում են քաղաքի ռեստորանային ոլորտում՝ ոլորտ, որը մեծապես հիմնված է ներգաղթյալ աշխատողների վրա։ ICE-ի «Midway Blitz» և «At Large» գործողությունների արդյունքում սեփականատերերը ստիպված են լինում դուռը փակել, անցնել միայն տանից պատվերներին և նույնիսկ աշխատանքային ժամերին փակ պահել մուտքը՝ աշխատողների անվտանգությունը ապահովելու համար։ Վախը համատարած է, և հետևանքները՝ ակնթարթային։ «Չես կարող պլանավորել այս ամենը», — խոստովանում է ռեստորանատերերից մեկը։

Վաճառքները կտրուկ նվազել են, օրինակ՝ Taquizas Valdez-ում և Cadinho Bakery-ում, քանի որ թե՛ աշխատողները, թե՛ հաճախորդները խուսափում են դուրս գալ։ «Փողոցները զգալիորեն դատարկ են», — ասում է Իվան Վալդեսը։ Առցանց սպառնալիքներն ու վիրավորանքները ավելի են խորացնում լարվածությունը, երբ որոշ բիզնեսներ թիրախավորվում են ICE-ին դեմ նշաններ ցուցադրելու համար։ Տնտեսական վնասը ուղեկցվում է մարդկային պատմություններով․ փողոցային վաճառողները ձերբակալվում են՝ կորցնելով ապրուստի միջոցները, ընտանիքները բաժանվում են, և սեփականատերերը անհանգստանում են իրենց աշխատակիցների բարեկեցության համար։

Սակայն վախի պայմաններում համայնքը ցույց է տալիս դիմադրություն։ Տեղական խմբերը կազմակերպում են «սուլիչի» միջոցառումներ և ռեստորանային շրջայցեր՝ զգուշացնելու ICE-ի մասին և աջակցելու բիզնեսներին։ Սեփականատերերը՝ Օմար Կադենան և Էրիկ Կարլսոնը, նշում են համայնքի համախմբման ուժեղացումը, երբ հարևանները և պաշտոնյաները տրամադրում են խորհուրդներ և ռեսուրսներ։ Ներգաղթյալների իրավունքների խմբերի համար դրամահավաքները ավելի հաճախակի են դարձել, իսկ ուղերձը հստակ է․ ներգաղթյալները Չիկագոյի տնտեսության և մշակույթի շարժիչ ուժն են։ «Նրանք հարկեր են վճարում, տնտեսություն են ուժեղացնում», — ընդգծում է Կադենան՝ ի ցույց դնելով քաղաքականության պարադոքսը, որը թիրախավորում է ամենաարդյունավետներին։

Կալիֆոռնիայի զգոնությունը. քաղաքական հակազդեցություն և համայնքային համախմբում

Արևմտյան ափին՝ Բեյ Արեայում, զգոնությունը պահպանվում է նույնիսկ այն բանից հետո, երբ նախագահ Թրամփը չեղարկեց Սան Ֆրանցիսկոյում դաշնային խստացված գործողության պլանը։ Հրաժարումը տեղի ունեցավ քաղաքային ղեկավարների, գործարարների և հանրային դժգոհության ճնշման արդյունքում։ Սակայն թեթևացումը զուգորդվում է զգուշությամբ։ «Սան Ֆրանցիսկոն պատրաստ է ցանկացած սցենարի», — հայտարարեց քաղաքապետ Դանիել Լուրին՝ ընդգծելով տարածաշրջանի երկարատև նվիրվածությունը «ապաստարան» քաղաքականությանը։

Դաշնային գործակալների ներկայությունը Ալամեդայի Կոստ Գարդ կղզում բողոքի ցույցեր է առաջացրել, իսկ իրավապահները կիրառել են պայթյունային նռնակներ և պղպեղային փոշի՝ ամբոխը ցրելու համար։ Տեղական պաշտոնյաները, ներառյալ Օքլենդի քաղաքապետ Բարբարա Լին, խոստանում են աջակցել բնակիչներին իրավական բոլոր միջոցներով։ Կալիֆոռնիայի նահանգապետ Գևին Նյուսոմը շարունակում է հետևել իրադարձություններին՝ ընդգծելով նահանգի յուրահատուկ դերը ներգաղթյալների համար ապաստարան լինելու գործում և զգուշացնելով դաշնային գերազանցությունից։

Այս լարվածությունը տեղի է ունենում ավելի լայն քաղաքական պայքարի ֆոնին․ Նյուսոմը վետո է դրել օրենսդրության վրա՝ վկայակոչելով դաշնային «թշնամական» քաղաքականությունը, իսկ նահանգային ղեկավարները պայքարում են կենսական ծառայությունների ֆինանսավորման պահպանման համար։ Բեյ Արեայի պատմությունը զգոնության մասին է՝ պատրաստվածությունը համակցելով պաշտպանությամբ և համայնքային համախմբումը՝ զուգորդելով ռացիոնալ կառավարմանը կոչերով։

Ազգային տրամադրություններ. հակասական կարծիքներ, փոփոխվող առաջնահերթություններ

Հարցումները ցույց են տալիս երկիր, որը պայքարում է իր ինքնության և առաջնահերթությունների շուրջ։ Կոլորադոյում անօրինական ներգաղթի վերաբերյալ մտահոգությունները տատանվում են ըստ տարածաշրջանի՝ 90 տոկոսը Արևելյան դաշտերում դա համարում է լուրջ խնդիր, մինչդեռ Դենվերում՝ ընդամենը 46 տոկոս։ Միաժամանակ, 20 տոկոսը նշում է, որ ներգաղթյալների նկատմամբ վատ վերաբերմունքը «չափազանց լուրջ» խնդիր է, հատկապես քաղաքային տարածքներում։ Ազգային մակարդակով Gallup-ի հարցումը ցույց է տալիս, որ ներգաղթի նվազեցման կողմնակիցները այժմ կազմում են ընդամենը 30 տոկոս՝ զգալի անկմամբ նախորդ տարվա համեմատ, հիմնականում կուսակցական գծերով։

Քննարկումները կենտրոնանում են ոչ միայն թվերի, այլ նաև արդարության վրա։ New York Times/Sienna-ի հարցման տվյալներով՝ ընտրողների 53 տոկոսը կարծում է, որ արտաքսման գործընթացները արդար չեն, և շատերը կասկածի տակ են դնում կառավարության խիստ մեթոդները։ Լարվածությունը ակնհայտ է․ ոմանք խիստ վերահսկողությունը համարում են անհրաժեշտ ռեսուրսներն ու կարգը պաշտպանելու համար, մյուսները զգուշացնում են սոցիալական և տնտեսական հետևանքների մասին՝ մասնավորապես արդար դատավարության և մարդասիրության նվազեցման մասին։

Այս բաժանարար գծերը ձևավորում են համայնքների և ղեկավարների գործողությունները։ Կոլորադոյում շարունակվում են իրավական պայքարներն ու քաղաքական բարեփոխումները։ Չիկագոյում ռեստորանատերերը համախմբվում են՝ աջակցելու իրենց աշխատակիցներին և հարևաններին։ Կալիֆոռնիայում պաշտոնյաները զգոն են՝ պատրաստ դիմակայել դաշնային միջամտությանը։ Երկիրն ամբողջությամբ լցված է դժվարություններով և դիմադրությամբ՝ պատկերելով մի բարդ իրականություն։

ԱՄՆ-ում ներգաղթի խստացումները բացահայտել են խոր հակասություններ՝ անվտանգության և մարդասիրության, տեղական ինքնավարության և դաշնային իշխանության, տնտեսական անհրաժեշտության և քաղաքական գաղափարախոսության միջև։ Կոլորադոյից, Չիկագոյից և Կալիֆոռնիայից հնչող ձայները ցույց են տալիս երկիր, որը փորձում է գտնել հավասարակշռություն՝ օրենքը պահպանելու և յուրաքանչյուր քաղաքականության հետևում գտնվող մարդկային պատմությունները հարգելու միջև։ Վերջիվերջո, փորձությունը կլինի՝ արդյոք համայնքները և ղեկավարները կարող են գտնել լուծումներ, որոնք կհարգեն թե՛ օրինականությունը, թե՛ արժանապատվությունը այն մարդկանց, ովքեր ձգտում են ավելի լավ կյանքի՝ ԱՄՆ-ում։