Յուլիա Վանդելտի ինքնության որոնումը․ դատական գործընթացը Մադլեն ՄաքՔանի գործով

Դատական սենսացիա․ Յուլիա Վանդելտի պնդումները Մադլեն ՄաքՔանի գործի շուրջ

Լեսթերի թագավորական դատարանի լիքն դահլիճում Յուլիա Վանդելտը նստած է ապակու ետևում՝ ուշադրությամբ լսելով ատենակալներին և բրիտանական մամուլի քննիչ հայացքներին։ 24-ամյա Վանդելտը մեղադրվում է Մադլեն ՄաքՔանի ընտանիքին հետապնդելու մեջ՝ մի գործ, որը Եվրոպայում քննարկվում է 2007 թվականից, երբ երեքամյա Մադլենը անհետացավ Պորտուգալիայում։ Սակայն ուշադրության կենտրոնում ոչ միայն մեղադրանքն է։ Լեհաստանից, Լուբին քաղաքից Վանդելտը պնդում է, թե կարող է լինել հենց Մադլենը՝ նոր ալիք առաջացնելով քննարկումների, ենթադրությունների ու հուզմունքի։

BBC News-ի տեղեկություններով, Վանդելտի որոնումները սկսվել են 2022-ի հունիսին։ Հիվանդանոցում անցկացրած բարդ ժամանակահատվածից հետո, երբ բացահայտումներ է արել իր մանկության մասին, նա սկսել է ուսումնասիրել անհետացած անձանց տվյալների շտեմարանները՝ փնտրելով իրեն նմանվող դեմքեր ու պատմություններ։ Նրա որոնումները պատահական չէին․ դրանք ծնվել էին օտարվածության և չլուծված տրավմայի զգացումից։ Երբ հանդիպեց Մադլենի գործին՝ իր տարիքին մոտ, նման արտաքինով և հայտնի պատմությամբ աղջկա, համոզվեց, որ այստեղ կապ կա, որը պետք է ուսումնասիրել։

Մանկության ստվերները, հիշողություններն ու ինքնության որոնումը

Վանդելտի ներկայացրած պատմությունը դատարանում լի է ցավով ու անվերջ պատասխանների որոնմամբ։ Նա պատմեց ատենակալներին, որ մանկության տարիներին բռնության է ենթարկվել խորթ պապի կողմից, ինչի հետևանքով նրա հիշողությունները մռայլ են։ Նա նկարագրեց ինքնասպանության մտքերն ու տարիներ շարունակ իմաստ փնտրելու փորձերը՝ նշելով, որ մանկությունից «հիշում է միայն բռնությունը»։ «Ես չէի կարող բուժվել իմ տրավմայից, եթե ամբողջությամբ չիմանայի, թե ով եմ», ասաց նա՝ վկայություն, որ ներկայացված է Sky News-ում։

Հոգեբանական ուղին նրան ստիպել է կասկածի տակ դնել սեփական ինքնությունը։ Վանդելտը պնդում է, որ ծնողներից պահանջել է ԴՆԹ հետազոտություն՝ մտածելով, որ կարող է որդեգրված լինել կամ փաստաթղթերը կեղծված են։ Նա պատմեց, որ ծնողները հրաժարվել են տալ ԴՆԹ նմուշ կամ նույնիսկ ցույց տալ բնօրինակ ծննդյան վկայականը։ Այդ մերժումը, ըստ Վանդելտի, ավելի է խորացրել նրա կասկածները՝ ստիպելով փնտրել պատասխաններ այլ տեղերում, ներառյալ անհետացած անձանց բարեգործական կազմակերպություններն ու միջազգային իրավապահ մարմինները, մինչև վերջապես կապվել է ՄաքՔանների հետ։

Վանդելտի պաշտպան Tom Price KC-ը պնդել է, որ նրա հավատը՝ լինել Մադլենը, իրական է, ոչ թե ուշադրություն կամ գումար ստանալու փորձ։ «Նա ստիպեց ինձ ավելի խորանալ կյանքիս մեջ ու մտածել ամեն ինչի մասին։ Ես հասկացա, որ միայն բռնությունն եմ հիշում։ Իմ ընկերները կարող էին հիշել այլ բաներ», պատմեց Վանդելտը՝ նկարագրելով, թե ինչպես է հոգեբանը դրդել իրեն ուսումնասիրել անցյալը։

ՄաքՔանների ընտանիքի փորձությունը․ վիշտ և կարեկցանք

Քեյթ և Ջերի ՄաքՔանների համար Վանդելտի արշավը պարզապես աբստրակտ վտանգ չէր․ այն վերածվեց իրական տագնապի։ Մեղադրող կողմը պնդում է, որ Վանդելտը և նրա համապարտ Spragg-ը իրականացրել են հետապնդման արշավ՝ ուղարկելով էլեկտրոնային նամակներ, զանգահարելով և նույնիսկ հայտնվելով ՄաքՔանների տունը Լեսթերշիրում։ Այս գործողությունները, ըստ մեղադրող կողմի, «մեծ տագնապ և վիշտ» են պատճառել ընտանիքին, ովքեր արդեն տարիներ շարունակ հանրային ուշադրության կենտրոնում են՝ Մադլենի անհետացումից հետո։

Այնուամենայնիվ, Վանդելտը պնդում է, որ վիշտ ու կարեկցանք է զգում ՄաքՔանների հանդեպ։ «Ես նույնիսկ կարեկցում եմ նրանց, չնայած արդեն ութ ամիս բանտում եմ, որովհետև նրանք իրենց երեխային են փնտրում, ես՝ իմ ծնողներին», ասաց նա դատարանում, ինչպես նշում է The Guardian-ը։ Նա պնդեց, որ «երբեք» չի ցանկացել վնասել ընտանիքին, միշտ պաշտպանել է նրանց։ «Ես միշտ պաշտպանել եմ նրանց, նույնիսկ հիմա էլ պաշտպանում եմ», նշեց նա՝ հավելելով, որ ընտանիքի հետ կապն իր համար վերջին քայլն էր՝ նախ փորձելով օգտագործել բոլոր մյուս հնարավորությունները։

Վանդելտը նաև դժգոհեց իրավապահ մարմիններից՝ պնդելով, որ ՄաքՔանները «մոլորվել» են ոստիկանության կողմից, ովքեր «չեն հետաքրքրվում» Մադլենի որոնմամբ։ Իր փորձը, ըստ նրա, օրինակ է՝ թե ինչպես են չպարզված գործերը անտեսվում։

ԴՆԹ-ի պատասխանը և հավատալիքի սահմանները

Գործի առանցքում ինքնության հարցն է։ 2025-ի փետրվարին Վանդելտը ձերբակալվել է և անցել ԴՆԹ հետազոտություն։ Արդյունքները, որ ներկայացվել են նրան Փիթերբորոյի բանտում երկու ամիս անց, միանշանակ էին․ նա Մադլեն ՄաքՔանը չէ։ Վանդելտը վիճարկել է արդյունքը՝ շարունակելով կասկածել իր ծագմանը։ «Այո, դեռ հարցնում եմ», պատասխանել է նա, երբ հարցրել են, արդյոք ինքնությունը դեռ կասկածի տակ է դնում։

Թեև գիտականորեն փաստված, ԴՆԹ-ի պատասխանը չի լուծել հոգեբանական բարդությունները։ Վանդելտի հավատը իր պատմությանը մնացել է անփոփոխ, իսկ սոցիալական ցանցերում ու անհետացած անձանց խմբերում ակտիվությունը շարունակել է գրգռել քննարկումները։ Նա նկարագրել է ստացած ատելությունն ու սպառնալիքները, ներառյալ «վարձագրված սպառնալիք» իր գլխին՝ վկայություն, թե որքան վտանգավոր է հանրային հնչեղություն ունեցող գործերը և թվային տարածքում տիրող անկայունությունը։

Դատարանի ընթացքում Վանդելտի շարժառիթները շարունակվել են քննարկվել։ Նրա որոնումը իսկական ճշմարտության փնտրտուք էր, թե տրավմայի դրսևորում? Նրա գործողությունները անցել են անձնական հետաքննության սահմանները և վերածվել հետապնդման? Այս հարցերը մնացել են օդում, երբ Վանդելտն ու Spragg-ը հերքել են իրենց դեմ ներկայացված մեղադրանքները։

Ընդհանուր համատեքստ․ Մադլենի գործն ու պատասխանների մարդկային կարիքը

Վանդելտի պատմության ֆոնին Եվրոպայի ամենահայտնի չբացահայտված առեղծվածներից մեկն է։ Մադլեն ՄաքՔանի անհետացումը Պորտուգալիայի Praia da Luz հանգստավայրում 2007-ին զանգվածային հետաքննություն, լրատվամիջոցների ուշադրություն և տարիներ շարունակ ենթադրություններ է առաջացրել։ Չնայած ոստիկանության ջանքերին ու ծնողների հետևողականությանը, գործը դեռ չի բացահայտվել՝ դատարկություն, որն անընդհատ գրավում է նոր տեսություններ, պնդումներ ու, ինչպես Վանդելտի գործն է ցույց տալիս, հուսահատ որոնումներ։

Վանդելտի փորձությունը, թեև եզակի է, արտացոլում է ավելի լայն երեւույթ․ տրավման, անորոշությունը և թվային դարաշրջանը ձևավորում են ինքնությունը և հանրային ընկալումը։ Նրա գործը մշուշում է զոհի ու մեղադրյալի, իրականության ու հավատալիքի, անձնական ցավի ու հանրային մոլուցքի սահմանները։ Այն առաջացնում է անհարմար հարցեր՝ կարեկցանքի սահմանների, պատասխաններ փնտրողների պատասխանատվության և չլուծված կորուստների ազդեցության մասին։

Դատարանի ընթացքի ժամանակ ատենակալներն, լրագրողները և հանրությունն ստիպված են լինում բախվել այս բարդությունների հետ։ Փաստերը պարզ են՝ Վանդելտը Մադլենը չէ, ԴՆԹ-ն հաստատում է դա, իսկ ՄաքՔանների ընտանիքը դեռ closure է որոնում։ Բայց զգացմունքային լանդշաֆտը շատ ավելի բարդ է՝ լի կարոտով, շփոթությամբ և մշտական հույսով, որ երբևէ պատասխանները կգտնվեն։

Յուլիա Վանդելտի պատմությունը հիշեցնում է, որ տրավման կարող է ձևավորել ինքնությունը՝ մարդուն դրդելով ծայրահեղ քայլերի՝ ճշմարտությունն ու իր տեղը գտնելու համար։ Թեև նրա պնդումները հերքվել են ԴՆԹ-ով, նրա փորձությունը բացահայտում է, թե որքան բարակ է սահմանը անձնական տառապանքի և հանրային ազդեցության միջև՝ մեզ ստիպելով խորհել, թե ինչպես է հասարակությունը արձագանքում տառապողներին և ինչ է իրական արդարությունը բոլորի համար։