Քենեդի Կենտրոնի օպերային դահլիճի վերանվանման առաջարկը Մելանյա Թրամփի անունով առաջացնում է բանավեճ

Վաշինգտոնում գտնվող Քենեդի Կենտրոնը՝ որպես մշակութային նշանավոր հաստատություն, հայտնվել է քաղաքական բուռն վիճաբանությունների կենտրոնում՝ կապված նրա օպերային դահլիճը նախկին առաջին տիկին Մելանիա Թրամփի անունով վերանվանելու Հանրապետականների առաջարկի հետ։ Այս քայլը, որը հայտարարվել է 2025 թվականի հուլիսի 22-ին, առաջացրել է խիստ քննարկումներ Կոնգրեսում՝ արտացոլելով ԱՄՆ-ում շարունակվող մշակութային և քաղաքական հակամարտությունները։

Առաջարկի մանրամասները

Հուլիսի 22-ին, երեքշաբթի, Ներկայացուցիչների պալատի հատկացումների հանձնաժողովի նիստում ներկայացվեց փոփոխություն՝ Քենեդի Կենտրոնի օպերային դահլիճը Մելանիա Թրամփի անունով վերանվանելու մասին։ Այս փոփոխությունը ներառված է ավելի մեծ օրինագծում, որը սահմանում է 2026 ֆինանսական տարվա ֆինանսավորման մակարդակները դաշնային գործակալությունների, այդ թվում՝ Քենեդի Կենտրոնի համար։ Այս առաջարկի հեղինակը Հանրապետական կոնգրեսական Մայք Սիմփսոնն է՝ Իդահոյից, ով ընդգծեց Մելանիա Թրամփի դերը որպես Քենեդի Կենտրոնի խորհրդի պատվավոր նախագահ։ «Նրա անունով թատրոն անվանելը հրաշալի միջոց է նրա արվեստի գնահատականը ճանաչելու համար», – ասաց Սիմփսոնը։

Սակայն Թրամփի վարչակազմը չէր պահանջել այս վերանվանումը։ Սիմփսոնի հաղորդակցությունների տնօրեն Լեքսի Համելի խոսքերով՝ առաջարկը անկախ նախաձեռնություն էր կոնգրեսականի կողմից։ Օպերային դահլիճը, որն ունի մոտ 2400 նստատեղ, Քենեդի Կենտրոնի մի քանի խորհրդանշական տարածքներից մեկն է։ Նրա ներկայիս անվանումը արտացոլում է նրա կապը ԱՄՆ-ի պատմության կարևոր դեմքերից մեկի՝ նախագահ Ջոն Քենեդիի հետ։

Քննադատություններ և քաղաքական հետևանքներ

Առաջարկը բախվել է դեմոկրատների լուրջ քննադատությանը։ Քենեդի Կենտրոնի ֆինանսավորման վերահսկող ենթահանձնաժողովի առաջատար դեմոկրատ՝ Մեյնի ներկայացուցիչ Չելի Փինգրին, իր զարմանքն ու անհանգստությունը հայտնեց այս փոփոխության վերաբերյալ։ «Հանրապետականները, կարծում եմ, մի փոքր բաժանարար բան ներմուծեցին, այսինքն՝ Քենեդի Կենտրոնի մի հատվածը ներկայիս վարչակազմի ընտանիքի անդամի անունով վերանվանելն է», – ասաց Փինգրին լսումների ժամանակ։

Այս առաջարկը շատերի կողմից դիտարկվում է որպես Քենեդի Կենտրոնում նախկին նախագահ Դոնալդ Թրամփի ազդեցությունը ամրապնդելու լայն ջանքերի մաս։ Նախագահության վերականգնումից հետո Թրամփը վերակազմավորեց կենտրոնի հոգաբարձուների խորհուրդը՝ նշանակելով իր դաշնակիցներին, ինչպիսիք են գլխավոր դատախազ Փեմ Բոնդին և երգիչ Լի Գրինվուդը։ Թրամփն այժմ ծառայում է որպես խորհրդի նախագահ, իսկ նրա մոտ դաշնակից Ռիչարդ Գրենելը՝ որպես կենտրոնի նախագահ։ Ինչպես նշում է CBS News-ը, այս քայլերը դիտարկվում են որպես կենտրոնի «արթուն մշակույթից» հեռանալու փորձ։

Առաջիկա մարտահրավերներ

Չնայած այս փոփոխությունն ընդունվել է Ներկայացուցիչների պալատի հատկացումների հանձնաժողովում, այն կանգնած է լուրջ խոչընդոտների առջև։ Սենատում ֆինանսավորման օրինագիծը հաստատելու համար անհրաժեշտ է առնվազն 60 ձայն, ինչը պահանջում է երկկուսակցական աջակցություն։ Հաշվի առնելով Սենատում դեմոկրատների մեծամասնությունը՝ փոփոխության օրինագծի ընդունման հավանականությունը մնում է անորոշ։ Օրենսդիրները մինչև սեպտեմբերի վերջ ժամանակ ունեն ավարտելու ֆինանսավորման միջոցառումները և խուսափելու կառավարության հնարավոր մասնակի փակման վտանգից։

Բացի այդ, հանրային կարծիքը այս հարցում բաժանված է։ Աջակիցները պնդում են, որ վերանվանումը ճանաչում է Մելանիա Թրամփի ներդրումները արվեստի ոլորտում, մինչդեռ քննադատները դա համարում են քաղաքականացված քայլ, որը խարխլում է Քենեդի Կենտրոնի ժառանգությունը որպես ոչ կուսակցական մշակութային հաստատություն։ Վեճը ընդգծում է ավանդական արժեքների պահպանման և ժամանակակից քաղաքական իրողություններին հարմարվելու միջև լարվածությունը։

Պատմական համատեքստ

1971 թվականին հիմնադրված Քենեդի Կենտրոնը պատկերացվել է որպես նախագահ Ջոն Քենեդիի կենդանի հուշարձան՝ նշելով կատարողական արվեստները որպես ամերիկյան մշակույթի անկյունաքար։ Տարիների ընթացքում այն հյուրընկալել է բազմաթիվ ներկայացումներ՝ դասական երաժշտությունից և օպերայից մինչև ժամանակակից թատրոն և պար։ Կենտրոնի ցանկացած հատվածի վերանվանումն ունի խորհրդանշական նշանակություն, քանի որ այն արտացոլում է ոչ միայն հաստատության ինքնությունը, այլև այն արժեքները, որոնք այն ձգտում է պահպանել։

Քննարկումները շարունակվում են, և Քենեդի Կենտրոնի օպերային դահլիճի ապագան մնում է անորոշ՝ դառնալով ազգի մշակութային և քաղաքական պայքարների միկրոկոսմ։