2025 թվականի դեկտեմբերին ինժեներ Մարիա Քելլին հայտնվեց հանրային քննարկումների կենտրոնում՝ վիճարկելով Լեոնարդո ընկերության տրանսգենդեր աշխատակիցների համար նախատեսված զուգարանների քաղաքականությունը։ Քելլիի գործը վերաբերում էր այն հանգամանքին, որ նա ստիպված էր կիսել կանանց զուգարանը տրանսգենդեր գործընկերների հետ, ինչը, ըստ նրա, խախտում էր կանանց անձնական կյանքի իրավունքը և վտանգի էր ենթարկում նրանց անվտանգությունը։ Նա ներկայացրեց ոտնձգության և ուղղակի ու անուղղակի սեռական խտրականության պահանջներ, բայց Էդինբուրգում անցկացված դատավարության արդյունքում նրա բոլոր պահանջները մերժվեցին։ Դատարանը եզրակացրեց, որ ընկերության քաղաքականությունը համաչափ և օրինական է, և որ աշխատակիցները կարող էին օգտվել առանձին զուգարաններից՝ անձնականության պահանջները բավարարելու համար։
Դատական գործընթացի ընթացքում պարզ դարձավ, որ միայն Քելլին էր բարձրաձայնել այս հարցը՝ 9500 աշխատակիցներից, ինչը, ըստ դատավորի, վկայում էր խնդրի սահմանափակ ազդեցության մասին։ Լեոնարդո ընկերությունը հայտարարեց, որ իրենց քաղաքականությունը համապատասխանում է օրինական չափանիշներին և պատրաստ է անհրաժեշտության դեպքում փոփոխություններ կատարել՝ հաշվի առնելով Մարդու իրավունքների և հավասարության հանձնաժողովի ապագա ուղեցույցները։ Քելլին դժգոհություն հայտնեց դատական որոշումից, նշելով, որ այն սխալ է մեկնաբանում օրենքը և իր գործի էությունը, և հայտարարել է, որ պատրաստվում է բողոքարկել այդ որոշումը։
Այս գործը ցույց է տալիս, թե որքան բարդ է աշխատանքային միջավայրում համադրել տարբեր խմբերի իրավունքներն ու պահանջները՝ հատկապես սեռի և գենդերային ինքնության հարցերում։ Քելլիի գործը, հնարավոր է, դառնա նախադեպ, որը կազդի Մեծ Բրիտանիայի աշխատավայրերի քաղաքականության ձևավորման վրա։