Ռոզա Փարքսի անունը հաճախ հիշատակվում է քաղաքացիական իրավունքների շարժման պատմության մեջ, որպես անհնազանդության խորհրդանիշ։ Նա հրաժարվել էր զիջել իր նստատեղը Մոնտգոմերի ավտոբուսում 1955 թվականի դեկտեմբերի 1-ին, դարձավ զանգվածային բողոքի ալիքի սկիզբ։ Սակայն, իրականում, նման քայլն առաջին անգամ իրականացրել էր Քլոդետ Քոլվինը, ով նույն ավտոբուսում նույն կերպ էր վարվել ինը ամիս առաջ՝ 15 տարեկան հասակում։ Քոլվինի պատմությունը երկար ժամանակ մնաց ստվերում, մինչդեռ Փարքսը դարձավ շարժման խորհրդանիշ՝ շնորհիվ իր հասարակական դիրքի և տեղական NAACP-ի անդամ լինելու։ Նրա ձերբակալությունը դարձավ այն կրակոցը, որից սկսվեց Մոնտգոմերիի ավտոբուսների բոյկոտը՝ ընդգրկելով հազարավոր աֆրոամերիկացիների։
Փարքսի արարքի ազդեցությունը զգալի էր․ այն ոչ միայն նպաստեց հանրային տրանսպորտում տարանջատման վերացմանը, այլ նաև մեծացրեց շարժման ուժը ամբողջ երկրում։ Նրա գործողությունն ու հետագա ակտիվիզմը, ինչպես նաև Քոլվինի և այլ անհայտ հերոսների մասնակցությունը, ցույց են տալիս, որ քաղաքացիական իրավունքների շարժումը հավաքական ջանք էր։ Այսօր, Փարքսի և Քոլվինի օրինակները հիշեցում են, որ իրական փոփոխությունները ծնվում են համարձակ անհատներից, բայց պահպանվում են համայնքի միասնականությամբ։